Ulrich Schnauss: “No Further Ahead Than Today” (Scripted Realities)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Ulrich Schnauss is al jarenlang een torenhoge favoriet van deze recensent. Bijna alles dat deze Duitse sfeermaker aanraakt veranderd in goud. Zijn trademark geluid beweegt zich genrematig soepel tussen shoegaze, ambient en elektronica/IDM, soms aangevuld met glitch, zoals vooral op Schnauss’ laatste langspeler “A Long Way To Fall” (uit 2012) te horen was. Ulrich Schnauss heeft het ongekende succes van het instant classic album “A Strangely Isolated Place” (uit 2003) eigenlijk nooit meer kunnen evenaren. Dit album legt de lat zo hoog dat het bijna niet realistisch is een overtreffende trap te verwachten. Een album dat ruim 10 jaar na dato nog altijd klinkt als de ultieme ‘chill-out’ soundtrack met meeslepende en onvergetelijke prijsnummers als “On My Own”, “Clear Day” en “A Letter From Home”. Zou hij met het kersverse “No Further Ahead Than Today” in de buurt van de kwaliteitsstandaard van zijn alom geprezen klassieker kunnen geraken? Het antwoord is net niet. Dit heeft enerzijds te maken met de tijd waarin “A Strangely Isolated Place” uitkwam en daarnaast de doorontwikkeling van Ulrich Schnauss’ geluid door de jaren heen. Zijn trademark sound is al jaren herkenbaar uit duizenden en nooit extreem veranderd, maar toch zijn er wel kleine verschillen aan te wijzen tussen het huidige en vroegere geluid van Schnauss. Ondanks dat Ulrich Schnauss zijn memorabele klassieker uit 2003 niet overtreft, weet hij andermaal een bijzonder hoog niveau aan te tikken. Alsof het hem geen enkele moeite kost. Een niveau dat voor vele genre/nichegenoten niet weggelegd en/of haalbaar is. In de persinformatie lezen we een quote die een hint geeft over de ‘nieuwe’ muzikale weg van Ulrich Schnauss, die tegenwoordig ook volwaardig (en het nieuwste) lid is van de bekende formatie Tangerine Dream: “the LP shows a renewed interest in more direct electronic sounds, and aims to substitute traditional verse-chorus-verse structures for more freeform atmospherics.” De thema’s op “No Further Ahead Than Today” zijn als altijd meeslepend, melancholisch en heerlijk om te beluisteren. Ulrich Schnauss is simpelweg een unieke producer in het overvolle veld van chill-out (als containerbegrip) gerelateerde artiesten/formaties. Hij bezit een indrukwekkende gave voor het creëren van de allermooiste sound collages en dito producties. Ook “No Further Ahead Than Today”, waarop de glitchy invloeden van de voorganger verdwenen zijn, kun je als liefhebber zonder voorbeluistering aanschaffen. Elektronische muziek van de buitencategorie zoals dat heet. Ook (elektronische) muziekliefhebbers die nog nooit van Ulrich Schnauss gehoord hebben, kan ik aanbevelen om zijn werk eens te gaan beluisteren. We hopen dat Ulrich Schnauss nog jaren van dit soort fabelachtig mooie albums blijft produceren, uitbrengen en live op het podium vertolken. Hulde en diep respect!

Score: 5/5

Azymuth: “Fênix” (Far Out Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

“Fênix” is de nieuwste langspeler van het legendarische Braziliaanse jazz-fusion gezelschap Azymuth en volgt op de eerder dit jaar verschenen re-issue (via Far Out Recordings) van het classic “Outubro” album – origineel uit 1980. Als we goed geïnformeerd zijn is “Fênix” het eerste Azymuth album sinds het overlijden (medio 2012) van vaste waarde/toetsenist José Roberto Bertrami. De overgebleven twee bandleden Ivan Conti en Alex Malheiros – met wie Bertrami sinds de oprichting begin jaren 70 de vaste kern vormde – hebben sindsdien alles in het werk gesteld om de ‘spirit’ van Azymuth levend te houden en om de ‘legacy’ van de geniale Bertrami te continueren. Door het aanstellen van Kiko Continentino als speciale guest keyboardist vormt Azymuth dus weer een trio. In een nieuwe vorm weliswaar. “Fênix” klinkt mede door Kiko Continentino’s inbreng fris en fruitig, zonder ook maar enigszins de alom geliefde trademark Azymuth sound (samba swing) uit balans te brengen. Het album werd in mei 2016 opgenomen met producers Daniel Maunick en Joe Davis. Het resultaat is uitstekend. Geheel volgens verwachting zou je kunnen zeggen. Zonder opvallende uitschieters weet “Fênix” als totaal concept zonder moeite te overtuigen. Een track als het opzwepende “Papa Samba” staat symbool voor de Azymuth sound zoals we die al jaren kennen en zal live bijzonder goed uit de verf komen (dat doet het vanaf geluidsdrager ook al). Ook het ingetogen “Orange Clouds” is zonder twijfel één van de highlights van de “Fênix” langspeler. Het album klokt een kleine 55 minuten en kun je als Azymuth volger (en/of liefhebber) zonder voorbeluistering aanschaffen. We hopen dat Sublime FM wat tracks van het album in hun playlist opnemen.

Score: 4/5

Various: “DJ Mark Farina - Mushroom Jazz Eight” (Mushroom Jazz)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

Mark Farina is wellicht geen naam die bij iedere liefhebber van elektronische muziek direct een belletje doet rinkelen. Echter, deze man is een ware legende! Zowel als house DJ/producer, maar zeker ook in zijn “Mushroom Jazz” outfit. Die “Mushroom Jazz” aanpak zou je kunnen omschrijven als de downtempo nuance/alternatief op zijn housesound. Hij benaderd beide muzikale afslagen dan ook als aparte percelen in zijn DJ sets. Mushroom Jazz” is een concept, compilatienaam en label waarbij jazzy & soulful hip-hop en downtempo in de schijnwerpers staan. Volgens de persinformatie loopt het concept inmiddels al 25 jaar, al kwam de eerste “Mushroom Jazz” compilatie uit in 1996. Mark Farina, die jarenlang vooral verbonden was aan het Om Records label uit San Francisco, heeft eveneens als producer het nodige gepresteerd. Een mooi voorbeeld daarvan is zijn debuut (en enige) album “Air Farina” uit 2003. Het heeft bijna 6 jaar geduurd voordat deze nieuwe “Mushroom Jazz” mixcompilatie in de schappen verscheen. Het was het wachten waard, want deze achtste editie uit de reeks is weer een pure streling voor het oor en bijzonder prettig als pre-party soundtrack. Op de tracklist zijn oude bekenden opgenomen als Colossus, The Jazzual Suspects en DJ Spinna, maar voor de rest zijn het (voor mij) onbekende namen die hun stempel drukken op deze prima nieuwe “Mushroom Jazz” mix. De soepele beats, jazzy en soulful klanken en goed gemixte tracklist/keuze drijven de waarde van deze release naar een niveau zoals we gewend zijn geraakt van Mark Farina. Een resultaat van de buitencategorie met een uitermate sfeervolle sound die je beetpakt en niet meer loslaat. Dit is het type mixcompilatie die je moeiteloos van begin tot eind door luistert. Tussen de 22 tracks staan topattracties als het instrumentale “Ride” van Freddie Joachim, dat een prettig slepende hip-hop ritmiek combineert met opzwepende basgitaar en sferische tinten. Beste track tijdens de mix is wat mij betreft “Focus Point” van Fredfades & Eikrem dat draait om heerlijke Fender Rhodes keys en jazzy blazers. De track doet me enigszins denken aan werk van Colossus en J. Boogie’s Dubtronic Science. Voor wie is deze mixcompilatie een vol schot in de roos? Deze titel (en serie) is primair een cadeau voor liefhebbers van instrumentale (jazzy) hip-hop, neo-soul en downtempo, maar ook de meer avontuurlijk ingestelde luisteraar van elektronische muziek in het algemeen, die de platgewalste paden van de geldende commerciële sounds zat zijn, kunnen aan deze titel (en serie) potentieel plezier beleven. Bevalt deze mixcompilatie en sound je goed? Dan kunnen we je van harte de eerdere delen uit de serie aanbevelen. Persoonlijk vind ik delen vijf (2005) en zes (2008) een bijzondere vermelding waard. Ook het uit 2005 stammende “West Oaktown” album van Colossus is een fraai alternatief – eveneens via Om Records verschenen.

Score: 4/5

Various: “Compost House Selection Vol. 3 - Unique Boogie” (Compost Records)

 Bron: Digital

Rubriek: 11/2016

 Het uit München (Duitsland) afkomstige Compost Records brengt naast de CD en vinyl releases ook al een aantal jaren ‘selections’ uit (digital only). Binnen deze “Compost Selections” mogen de samensteller(s) in kwestie los op de indrukwekkende catalogus van het label (en sublabels) dat reeds twintig jaar plus in bedrijf is. De “Compost Selections” zijn gericht op specifieke thema’s zoals vocals (zowel mannelijk als vrouwelijk), Brazil, experimenteel, downbeat of op genres als (tech)house, broken beat of funk. Het Nederlandse (uit Den Helder) afkomstige duo Rupert & Mennert (Ruben Koster en Menno Jager) vormen één van de namen die geregeld selecties voor Compost Records verzorgen. Recentelijk nog kwam de heerlijke “Compost Anthology Mix” uit de muzikale koker van dit duo – gekoppeld aan de 20 Years Compost Records campagne/uitingen. Rupert & Mennert zijn overigens niet alleen uitstekende samenstellers/DJ’s, maar staan ook al jaren hun mannetje als producers. Met name als remixers. Denk aan de sterke remixes voor divers materiaal van Ensemble Du Verre (bekend van het Batterie label en meer recentelijk Compost Records). “Compost House Selection Vol. 3 - Unique Boogie” heeft als extra subtitel en duiding de term ‘moody house’ meegekregen. Die terminologie dekt eigenlijk perfect de lading van deze mixsessie. Rupert & Mennert leveren een degelijke mix af met een speelduur van tegen het uur en geselecteerde artiesten/formaties als Phreek Plus One, Pitchben, Muallem en Rainer Trüby. Een mix zonder tegenvallende tracks, maar ook zonder bijdragen die je echt op het puntje van je stoel zet. Deze mix is ‘gewoon goed’ en verdient een luisterbeurt, maar we kunnen je de eerder genoemde “Compost Anthology Mix” (eigenlijk een megamix) van dit duo met uitroepteken als alternatief aanbevelen.

Score: 3/5

Various: “Fabric 90 - Scuba” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

Paul Rose aka Scuba (niet te verwarren met de alias van King Britt) is de oprichter van het high profile label Hotflush Recordings, dat sinds 2003 actief is. Oorspronkelijk richtte het label zijn pijlen voornamelijk op de destijds opborrelende dubstep scene (en stond daarmee gelijk aan de wieg van het succes van deze sound), aangevuld met UK garage en breakbeat-alike sounds. Gaandeweg de jaren werd het muzikale kompas meer en meer verlegd naar (minimal) techno en gelieerde sounds. Scuba, die met “A Mutual Antipathy” (2008) en “Triangulation” (2010) zelf twee waanzinnige, primair op dubstep/UK bass georiënteerde albums afleverde, veranderde met zijn eigen label mee. Scuba’s laatste twee albums, waarvan “Claustrophobia” uit 2015 de meest recente is, lijken in de verste verte niet op de eerste twee albums waarmee Scuba grotendeels zijn bekendheid verwierf en zijn meer op techno gericht. Het zal ook te maken hebben met de verhuizing van de Brit naar Berlijn, waar hij jarenlang de befaamde SUB:STANCE avonden hoste in de Berghain club. Ook voor een strakke mixcompilatie draait Paul Rose zijn hand niet om. Zo deed hij een “SUB:STANCE” mix CD voor Ostgut Ton (2010) en een editie uit de befaamde/langlopende “DJ-Kicks” serie (2011). Hij mag nu ook een editie voor de geliefde “Fabric” reeks in zijn discografie bijschrijven. Paul Rose over deze negentigste Fabric editie: “there's a variety of old stuff, recent releases and brand new music, and also a mix of established producers all the way through to people that no-one will have heard of because they've never released anything.” De mixsessie zou ik willen typeren als een diepe, enigszins monotone en ietwat donkere muziektrip. Het eindresultaat is simpelweg goed en vooral doordacht opgebouwd met allerlei samengestelde producties verpakt onder één track. Het is het soort creativiteit waarin Joris Voorn de kroon spant. Scuba weet eveneens te overtuigen en laat een geluid horen dat feilloos aansluit op zijn sessies als DJ op het podium. Voor thuisbeluistering komt deze CD – een liefhebber/purist daargelaten – gemiddeld genomen minder in aanmerking. De sound is te diep, te weinig sprankelend, te weinig melodisch om enigszins te kunnen fungeren als achtergrondmuziek. Maargoed, de vertaling van podium naar mix CD is uitstekend gelukt en laat dat nou net het doel zijn. Knap werk daarom! Detail: vreemd dat (wellicht) het beste paard uit de Hotflush Recordings stal niet voorgesorteerd is voor deze mixsessie. We hebben het dan natuurlijk over Sepalcure. Het duo dat dit jaar hun tweede volwaardige album uitbracht via Hotflush Recordings, “Folding Time” genaamd. Een track als “Dub Of” had wellicht prima op de tracklist gepast.

Score: 4/5

Various: “Fabric 89 - Gerd Janson” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 De Duitste DJ en producer Gerd Janson kennen we vooral van zijn betrokkenheid bij Tuff City Kids (samen met Phillip Lauer). Janson is daarnaast één van de oprichters van het Running Back label, waarop onder andere producers/artiesten als Redshape, KiNK, John Daly, Mark E en Todd Osborn werk uitbrachten. Op “Fabric 89” horen we een heerlijke, opgewekte dansvloermix met cosmic disco invloeden, retro acid/house en een vleug ‘tech’. Nergens te hard/stevig, nergens te soft. Een mix die past bij dit jaargetijde en muziek bevat die je kunt omschrijven als een soort muzikale soundtrack bij sunrise en/of sunset momenten (geen peaktime materiaal). Quote van Gerd Janson over deze mix voor Fabric: “recording mixes is always very painful for me – especially if I know that someone is going to spend money on it. My self-confidence as a DJ is at gutter level, and doing one for fabric, as part of a series amongst the best of the best, is quite intimidating. Plus, it's a club, so I shied away from my tried and tested mixtape method of boring people for the first 74 minutes. I ended up choosing some records that I played and enjoyed a lot over the last few months in a party context, mingled them with some exclusives and up-and-coming ones and tried to eternise the valleys and the mountains of a 12 hour long epic journey onto one silver disc.” De tracklist bestaat uit zestien tracks van uiteenlopende namen als John Talabot, Todd Terje (geremixt door Luke Abbott), Mateo Murphy, Scott Grooves en Caribou (geremixt door Prins Thomas in dit geval). (Positief) opvallend is de keuze voor de 1996 classic van Q-Burns Abtract Message met “Mess Of Afros” in de Glenn Underground Remix (destijds verschenen via het Belgische SSR Records, onderdeel van Crammed Discs) – een dikke soulful discohouser waar ik met veel prezier aan terugdenk. Het is één van de memorabele momenten gedurende de mix, die al gelijk fabuleus aftrapt met de warme, organisch klinkende Luke Abbott remix voor Todd Terje’s “Snooze 4 Love”. Ook Shan’s op vintage house geschoeide “The City Never Sleeps” zal menig luisteraar aanspreken. Qua samenhang heb ik wel wat vraagtekens bij de mix, maar echt storend is dit overigens nergens. Conclusie is dat Gerd Janson een prima mixsessie heeft afgeleverd die je zonder moeite in één keer uitluistert. Kortom, we hebben te maken met een boeiende editie uit de reeks met een aantal erg fijne tracks op de menukaart.

Score: 4/5

Various: “FabricLive.88 - Flava D” (Fabric Records)

Bron: 2-CD

Rubriek: 11/2016

Flava D is de DJ/producer alias van Danielle Gooding. Deze dame draait haar hand niet om voor een smakelijke portie future garage/bassline, UK garage, dubstep/UK bass en grime. Dat blijkt al jaren uit haar uitstekende producties, zoals bijvoorbeeld het memorabele "Hold On", dat in 2013 via Butterz verscheen en een 2-step (breakbeat garage) ritmiek bevat waarvoor zelfs een held als Steve Gurley een diepe buiging zal maken. Flava D lijkt haar inspiratie ook duidelijk te putten uit de UK garage sound van rond de periode 1997-2000. Flava D’s eigentijdse producties ademt moeiteloos de sfeer van toen. Met respect naar de classic sounds dus. Ook haar werk als DJ/mixcompilatiesamensteller is dik in orde, zo blijkt na beluistering van "FabricLive.88". De mix biedt de nodige diversiteit binnen het geschetste speelveld en staat bol van de energie. Naast de bijna onvermijdelijke future garage bassline producties, horen we gedurende de mixsessie gelukkig ook de nodige melodische (soulful) hoogstandjes. Denk daarbij aan de genoemde track "Hold On", maar ook (de) "Intro" en "Whistler" zijn daar het klinkende bewijs van – allemaal eigen Flava D producties overigens. Ook “Only One” van t q d (formatie van Royal-T, DJ Q & Flava D) past perfect in dit plaatje. Dit zijn overigens slechts enkele voorbeelden van Flava D's meer sferisch ingerichte werk, als onderdeel van de mix waarop naast veel eigen werk ook plaats ingeruimd is voor derden als Champion, DJ Q, Majestic, Royal T & Deadbeat UK en Distro. Naast de afgewogen balans tussen bassline tracks en melodisch werk, is er ook ruimte voor enkele grime producties. Flava D over de mixcompilatie: "I decided to produce most of the mix. I wanted to push myself out of my comfort zone & do more than mix some of my favourite tunes from other artists. There are some tunes that you can listen to in front of a sunset with a pina colada, and others in there that will make you pull the dirtiest bass face." Deze omschrijving dekt eigenlijk precies de lading, waarbij Flava D pendelt tussen zowel 2-step als 4/4 beats. Overall is dit één van de betere "FabricLive" sessies uit de reeks en (min of meer) vergelijkbaar met de eerdere edities van DJ EZ, My Nu Leng en Elijah & Skilliam. De sterke mixcompilatietracks "Happy" (met Miss Happy) and "Changed My Way" – beide Flava D producties – zijn ook uitgebracht op 10" vinyl in gelimiteerde oplage.

Score: 4/5

Various: “Shapes In Space” (Tru Thoughts)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 11/2016

 Tru Thoughts A&R en label manager Robert Luis heeft een nieuwe editie uit  de “Shapes” uiterst betrouwbare compilatiereeks samengesteld. Een editie waarop de huidige inzoom van het label op genres (soulful) hip-hop/grime, (UK) bass/dubstep/beats/grime en reggae/dub/roots/jungle goed terug te horen is. Ook deze 2-CD bundel is weer van een ongekend hoog niveau. Nog niet eerder sprak een “Shapes” editie me persoonlijk zo aan als deze kersverse release. De vele highlights zorgen ervoor dat deze “Shapes In Space” 2-CD compilatie naar een onschatbare waarde gedreven wordt. Een greep uit de indrukwekkende tracklist dan. Te beginnen bij “The Fall” van The Seshen; een weergaloze bijdragen van de geprezen “Unravel EP”, waarbij elektronica, spacey synthesizers en pop invloeden hand in hand gaan! “Le Sucre” is het absolute prijsnummer van Jonny Faith’s aantrekkelijke “Sundial” album en combineert organische UK bass/dubstep invloeden met een prachtig thema. De filmische, easy listening jazz van “The New Constellation” door Quantic presents The Western Transient is nog zo’n heerlijk, doch ingetogen hoogtepunt. Henry Wu’s bijzonder fijne remix voor Werkha feat. Bryony Jarman-Pinto (on vocals) staat bol van de warme Fender Rhodes (en overage) klanken. Eén van de allerbeste remixes die favoriet Henry Wu afgelopen jaar uit zijn studio toverde. De gedreven deep-house meets (future) garage sound de door Titeknots geproduceerde “Hummingbirds” is onweerstaanbaar lekker. De bassline en de ietwat eenvoudige keys werken subliem samen met de stuwende en pompende ritmiek. Heerlijke track die overigens ook al te horen was op de 15-jarige jubileumrelease van Tru Thoughts (oktober 2014). Daarnaast vormen de fusion jazz meets broken beats bijdragen door Jesse Fischer & Sly5thAve een ware traktatie – odes aan/reworks van classic Herbie Hancock werk uit periode 1973-1974. Met name “Chameleon” is een geweldig staaltje future jazz met spatzuivere drumbeats. Lang verhaal kort: deze sublieme bundel biedt een flinke stapel aan baanbrekende Tru Thoughts tracks met een enorme diversiteit. Binnen een veelvoud aan genres blijkt het label in staat louter topkwaliteit te bieden. Compilatie van het jaar? Not to miss!

Score: 5/5

Julien Mier: “Shiny Silver Lining LP” (King Deluxe)  

Bron: Digital

Rubriek: 11/2016  

Het Canadese King Deluxe label heeft de afgelopen 5-6 jaar een reputatie van betrouwbaar kwaliteitshuis opgebouwd. Zo bracht het label onder andere werk van Alphabets Heaven en Aleph uit. Beide bekend als creatieve beat/bass creators, die qua geluid tegen de elektronica/IDM aanschuren. Ook Julien Mier past binnen dat profiel en ook hij bracht al eerder werk uit via King Deluxe (meerdere singles). Met “Shiny Silver Lining” trakteert deze Nederlandse sound designer de luisteraar op een fraai mini album, waarop een aantal tracks te vinden zijn die uitermate de moeite waard zijn. Deze release doet me met plezier terugdenken aan Julien Mier’s geweldige “Jane’s Junkyard” single die in 2013 via het altijd interessante Nederlandse Lowriders Recordings verscheen – nog altijd een dikke aanrader. Terug naar dit nieuwe werkstuk. In totaliteit biedt deze bundel zeven tracks en (slechts) een klein half uur aan muziek, waaronder het verbluffend mooie “In Your Iris” dat bol staat van de warme lagen van smaakvolle synthesizers, die heerlijk zweven over de ingetogen downtempo beats/percussie. Indrukwekkend staaltje elektronische kwaliteitsmuziek. Gelijk het hoogtepunten tussen het zevental als je het mij vraagt. Ook de overige zes bijdragen zijn erg sterk. “Feel It For A While” is nog zo’n voorbeeld van Julien Mier’s vakmanschap en doet qua huppelende ritmiek en sfeer denken aan bepaald werk van Plaid. Na zijn (redelijk recent verschenen) oorstrelende remixes voor onder andere 2ndSun en Floex (beide uit 2015) kunnen we ook deze “Shiny Silver Lining LP” van harte aanbevelen.

Score: 5/5

Floex: “Samorost 3 Soundtrack” (Amanita Design/Minority Records)

 Bron: Digital

Rubriek: 11/2016  

De Tsjechische clarinetist, composer, producer en multimedia artist Floex (Tomáš Dvořák) kennen we vooral van zijn weergaloze remixes voor Hidden Orchestra (via Tru Thoughts verschenen) en zijn album “Zorya” (van 2011 alweer). Nu is hij terug met een nieuwe creatie in de vorm van een heuse game soundtrack. En niet voor het eerst, zo blijkt na kort onderzoek. Achtergrond informatie: “Samorost 3” is een exploration adventure/puzzle game vanuit de stal van Amanita Design, dezelfde game developing studio waarvoor Floex eerder soundtracks/muziek vervaardigde – voor de games “Machinarium” en “Samorost 2” om precies te zijn. In deze review zoomen we vanzelfsprekend enkel en alleen in op de soundtrack. Dat dit project in de pipeline zat wisten we al een tijdje, want medio juni 2015 verscheen er al eens een “Samorost 3 Pre​-​Remixes EP” met daarop enkele tracks (als voorproefje) van de soundtrack en de nodige remixes door onder andere Olaf Stuut en Julien Mier (welke overigens niet op de soundtrack zelf terug te horen zijn). Deze “Samorost 3 Soundtrack” is werkelijk een spektakelstuk met prachtige, stijlvolle sfeermuziek die naadloos aansluit op het eerdere werk van Floex. Bij het horen van de bijna acht minuten durende openingstrack “Samorost 3 Main Theme” wordt je gelijk gegrepen door het vakmanschap van deze sympathieke sfeermaker. Floex laat op deze soundtrack een rijk en volwassen geluid horen dat sterk leunt op smaakvolle ambient/downtempo, maar wat betreft genres/niches ook de neo-klassieke muziek en elektronica/IDM aantikt. Op deze soundtrack staan liefst zevenentwintig tracks, veelal van relatief korte speelduur. Het meer dan prachtige “Volcanic Vent Planet Main Theme”, dat vorige zomer ook al op de “Samorost 3 Pre​-​Remixes EP” te horen was, geldt als absoluut hoogtepunt van de soundtrack. Een cinematische track die nog geen drie minuten klokt met meeslepende, melodramatische akkoordensets en een droog ritme van castagnetten die gezamenlijk tot een kolkende climax leiden. Een onschatbaar mooie track van de absolute buitencategorie! En zo staan er nog een heel aantal bijzonder fraaie, experimentele creaties op deze soundtrack die ongetwijfeld van grote toegevoegde waarde zijn voor de gaming beleving (zonder een oordeel te kunnen vellen over de game zelf – dat is niet ons vakgebied). De digitale versie van deze soundtrack is 24 maart 2016 beschikbaar gekomen. De release van CD- en LP-versie van “Samorost 3 Soundtrack” volgen laten dit jaar.

Score: 5/5

The Jazzinvaders: “Find The Love” (Social Beats/Unique)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Tien jaar na het verschijnen van de memorabele debuut langspeler “Up & Out” is daar het vijfde album van The Jazzinvaders, met “Find The Love” als werktitel. Een soort jubileum release van deze dansbare jazzformatie dus! Het gezelschap, dat wordt gevormd rondom onder andere Timothy van der Holst (aka Phil Martin), heeft de afgelopen jaren naam en faam opgebouwd met gigs op diverse internationale jazzfestivals, maar ook aan de hand van diverse topalbums. Denk daarbij aan het genoemde debuut, maar ook het energieke “3” uit 2010 staat ons nog vers in het geheugen. The Jazzinvaders hebben zichzelf opnieuw uitgevonden en komen nu met een uiterst soulful geluid dat draait op disco en funk invloeden. “Find The Love” doet daarom bij tijd en wijlen denken aan materiaal van bijvoorbeeld Wicked Jazz Sounds Band of Joey Negro & The Sunburst Band. Kortom, verwijzingen naar de jaren ’70 en namen als Earth, Wind & Fire, Roy Ayers en Eddie Henderson. “Find The Love” biedt tien uitstekende tracks met funky vocalen van onder andere Linda Bloemhard, Brian Zalmijn en Lilian Vieira (bekend van Zuco 103). Daarnaast horen we op dit nieuwe album het solide basspel van Michel van Schie/Ton van der Kolk en virtuoos keyboardspel van Berthil Busstra. “Find The Love” heeft simpelweg heerlijke muziek te bieden, waaronder enkele tracks die zo op de playlist van Sublime FM (het voormalige Arrow Jazz FM) gezet kunnen worden – voor zover dat niet al het geval is. Ondanks de verwijzing naar de jaren ’70 van de vorige eeuw, is dit een album om niet te missen, dat qua geluid nog altijd uiterst aantrekkelijk en bovendien tijdloos klinkt. Na het kersverse nieuwe album van The Soul Snatchers is ook deze nieuwe trots van The Jazzinvaders een zuiver schot in de roos. De eerste single van dit album, highlight “Higher On Fire” (op het album verdeeld in ‘two parts’ – een vocaal en instrumentaal deel), zal vanaf 22 april 2016 beschikbaar zijn.

Score: 4/5

AIR: “Twentyears” (Aircheology/Parlophone)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 11/2016

 In 1995 maakte de wereld voor het eerst kennis met het Franse fenomeen AIR. AIR staat voor Amour (liefde), Imagination (fantasie/ verbeelding) en Rêve (droom/illusie). De heren schreven in 1997 geschiedenis met het spraakmakende “Moon Safari” album dat wereldwijd een aantal miljoen keer over de toonbank ging. AIR, bestaande uit het duo Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel, kon destijds niet vermoeden wat hun “Moon Safari” album allemaal teweeg zou gaan brengen. Hun unieke geluid – een kruising van ouderwetse (Franse) filmmuziek en retro-pop (jaren 60/70), aangekleed met downtempo beats en subtiele elektronica – sloeg in als een bom. “All I Need” met zangeres Beth Hirsch is zonder twijfel met afstand de bekendste single die het duo tot de dag van vandaag voortbracht. Deze track van ongekende schoonheid wordt nog altijd met regelmaat op de radio gedraaid en komt terecht voor in de hogere regionen van ‘eeuwige’ en ‘allertijden’ lijsten. Met name het cinematische geluid van AIR zou vervolgens veelvuldig gekopieerd worden door (eveneens) smaakmakers als Zero 7, Fragile State, Blue States en (specifiek werk van) Kinobe. Inmiddels leven we in 2016 en zijn we dus ruim twintig jaar verder. De hoogste tijd om een welverdiend jubileum te vieren dus. In de praktijk betekend dit in het overgrote deel van de gevallen een herhaling van zetten. Voor de kenners/fans betekend dat weinig nieuws (op wat unreleased tracks en rarities na). Voor de mensen die AIR niet of nauwelijks kennen is deze bundel een bijzonder fijn document! Buiten de nodige tracks van het classic “Moon Safari” album staan er ook opvallend veel bijdragen van het “Talkie Walkie” album (uit 2004) op het menu. Geen slechte keuze wat mij betreft. Achteraf bezien wellicht het beste AIR album na “Moon Safari”. Het zal overigens niet bepaald gemakkelijk geweest zijn om een ‘best of’ selectie aan te leggen rondom twintig jaar aan muziek vanuit AIR’s immense en indrukwekkende catalogus (van veelal baanbrekend werk)! Keuzes, keuzes, keuzes. Deze jubileumbundel is echter bijzonder goed gelukt. Als liefhebber van het eerste uur valt er weliswaar weinig nieuws te ontdekken tussen de tracklist, maar AIR heeft met name tussen medio jaren ‘90 en eind jaren ’00 dusdanig mooie en tijdloze muziek uit de studio getoverd dat ze nog moeiteloos de maximale score opeisen voor een jubileumrelease als deze. Enige kanttekening: jammer dat de track “Cosmic Bird” (met Jean-Jacques Perrey) niet terug te vinden is op deze fijne jubileumrelease – een track die ooit enkel op een compilatie van het Source label verschenen is.

Score: 5/5 

Kutiman: “6am” (Siyal Music)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Songwriter, multi-instrumentalist, producer, orkestleider, digital mixologist en film maker Kutiman (Ophir Kutiel) ken je wellicht van zijn werk voor Melting Pot Music. In 2007 verscheen via het in Keulen, Duitsland gevestigde Melting Pot Music Kutiman’s titelloze debuut langspeler. Een album dat onder andere het aanstekelijke “Once You’re Near Me” te bieden heeft/had. “6am” is het vervolg en heeft bijna tien jaar op zich laten wachten. Op dit nieuwe werkstuk vermengd Kutiman psychedelische rock met invloeden uit soul, funk en hip-hop. Met onder andere het aanstekelijke “Jaffa Beach” is ook dit tweede album van Kutiman een prima prestatie. Het achttal op “6am” is consistent in kwaliteit en ten opzichte van Kutiman’s eerdere muzikale werk bemerken we een verdere progressie wat betreft de composities en het productietechnische aspect. Cinematisch, episch en vooral een prettig album.   

Score: 4/5

Suff Daddy: “Birdsongs” (Jakarta Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

Wederom een (ex) Melting Pot Music producer die opduikt met een verse langspeler. Suff Daddy bracht via genoemde label onder andere het vermakelijke “”Suff Sells” album uit met het knotsgekke “Supersilverhaze” op de tracklist. “Birdsongs” is grotendeels een instrumentaal hip-hop album met één enkel vocaal moment (met Mayer Hawthorne). Suff Daddy’s instrumental hip-hop sound heeft zich weliswaar al bewezen, maar op “Birdsongs” onderstreept Suff Daddy nogmaals zijn kwaliteiten, zonder dat we van een absolute topvorm kunnen spreken. Op enkele middelmatige tracks na is dit nieuwe werkstuk erg fijn geworden. Tracks als als “Macrowave”, “Slow Jam”, “Kater” (feat. Dexter, een instrumentale track) en “Pagne” (afkorting voor Champage, getuige de sample aan het begin van de track) raken de juiste snaar. Wie zijn/haar hip-hop het liefst zonder lyrics hoort, zal zich absoluut kunnen vinden in Suff Daddy’s prima producties.

Score: 4/5

Waldeck: “Gran Paradiso” (Dope Noir Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

Waldeck (Klaus Waldeck voor intimi) was eind jaren 90 een naam die meeliftte op de loungehype. Waldeck’s album “Balance Of The Force” uit 1998 bracht onder andere de bekende downtempo klassieker “Slaapwagen” voort. Een track die door downtempo/lounge aanjager Monte La Rue werd opgepakt en op diens eerste “Lounge Deluxe” compilatie (uit 2000) terecht kwam. Waldeck fans/volgers hebben bijna tien jaar moeten wachten op een vers album. Waldeck’s voorlaatste album “Ballroom Stories” verscheen in 2007 en bood een totaal ander geluid in vergelijking met ’s mans eerdere werk. Opvallend op dat album was de puntgave rework van de uit de early 60’s stammende classic “Our Day Will Come” – ook gecovered door Amy Winehouse. Terug naar het nieuwe album. “Gran Paradiso” blijkt een hommage aan de ‘legendarische’ sound uit ‘italo-western movies’, zo lezen we in de persinformatie. In de praktijk vermengd Waldeck allerlei zomerse klanken vanuit Zuid-Amerika tot zijn eigen signature sound. Denk daarbij aan genres als tango, dub/reggae en filmmuziek. Vermakelijk is “Gran Paradiso” zonder twijfel, al zal het niet ieders’ kopje thee zijn. Kortom, een eigentijdse downtempo soundtrack met een knipoog naar ‘italo-western movies’ dus. Niet geheel verrassend: qua sound is “Gran Paradiso” in meer en mindere mate vergelijkbaar met het werk van Ennio Morricone. Om te proberen…

Score: 3/5

Harleighblu: “Futurespective” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 In 2013 was daar ‘ineens’ de uit Nottingham (UK) afkomstige Harleighblu, die haar debuut album “Forget Me Not” ten tonele bracht via het (vrijwel altijd) relevante Tru Thoughts label. Een prettige kennismaking met een talentvolle vocaliste met een trademark stem, zo bleek. Een revelatie. Harleighblu is gezegend met een herkenbaar stemgeluid, te kwalificeren als flexibel/wendbaar, divers en ongeremd. Qua sound leunt Harleighblu sterk op neo-soul, regelmatig voorzien van hip-hop alike, future proof beats. Voor haar tweede langspeler, die de titel “Futurespective” draagt, werd de samenwerking gezocht met namen als Lost Midas, Azure, Jonny Faith en J Felix. In de aanloop naar dit album verschenen al drie gelijknamige EP’s onder de “Futurespective” noemer. De eerste en tweede EP verschenen reeds in 2015 (respectievelijk juni en september 2015), de derde meer recentelijk in mei 2016. Solide tracks als “I” met Lost Midas, “Meant To Be” met Azure, “Forget” met Captain Supernova en “Off On” met Jonny Faith vormen de krachtige kern van het album en waren al te horen op de eerdere genoemde EP’s. Alle vier de tracks bieden je prikkelende thema’s, prima beats en de met vol met soul geïnjecteerde vocalen van Harleighblu, aan wie je niet terug hoort dat ze qua leeftijd slechts begin twintig is. Een erg volwassen geluid kunnen we wel stellen. Het “Futurespective” album betekend zonder twijfel een mooie stap voorwaarts in de carrière van Harleighblu, die relatief snel tot wasdom/bloei komt. Knap werk hoor.

Score: 4/5

Various: “20 Years Of Freerange” (Freerange Records)

 Bron: 5x 12” vinyl (boxset)/Digital

Rubriek: 11/2016

 Hoera, het is weer eens tijd voor een jubileum! Ditmaal voor het high profile en uiterst betrouwbare Freerange Records: het label van Jamie Odell (aka Jimpster) en Tom Roberts. Sinds 1996 worden luisteraars/fans bediend met uitstekende, kwalitatief consistente producties, waarbij de afgelopen (pak ‘m beet 10 jaar) primair in het teken stond van de betere (deep)house sound (en allerlei nuances). Voor die tijd was Freerange Records – naast genoemde focus op (deep)house – ook leverancier van de betere future jazz, broken beats, neo soul en downtempo. Op deze “20 Years Of Freerange” 5x 12 inch vinyl set wordt primair de befaamde (deep)house van het label onder de aandacht gebracht. Verspreid over vijf plakken vinyl staan er twintig tracks op het menu, waarbij alle gekende namen vanuit heden en verleden voorbij komen. Denk daarbij aan geliefde namen/formaties als Shur-I-Kan, Tony Lionni, Milton Jackson, KiNK, Detroit Swindle en Manuel Tur. Als altijd is de kwaliteit van het materiaal bijzonder consistent en ademen de producties pure klasse. Toch zitten er maar weinig echt spectaculaire uitschieters tussen het twintigtal en dat is ietwat jammer. Juist omdat producers/formaties als Tony Lionni en Detroit Swindle in het verleden wellicht hun beste materiaal uitgerekend via Freerange Records de wereld in slingerden. Gelukkig staan er tracks als Soul Of Hex met “Jynmu” op de menukaart, waarmee stevig richting het traditionele (US) garage geluid geflirt wordt. Een erg lekkere, groovende track. Geheel volgens verwachting is het ook Jimpster die in diverse rollen (producer, co-producer en remixer) de punten scoort met solide werk. Persoonlijk spreekt me het met Laura Barrick opgenomen “Ceilings” het meest aan. Shur-I-Kan’s “Beach Life” is de prachtige afsluiter van deze bundel, waarbij de frisse soundpads doen verlangen naar zonnig en zomers weer. Wat onder aan de streep overblijft is een aantrekkelijke bundeling van smaakmakers die net niet in topvorm verkeren. Wat mij betreft lost “20 Years Of Freerange” daarom niet de volledige (hooggespannen) verwachtingen in. Het is overigens ook niet zo dat liefhebbers/fans van het label teleurgesteld en gedesillusioneerd achter zullen blijven na beluistering van deze release. Daarvoor ligt de gemiddelde kwaliteitsnorm van de producties te hoog. Check deze jubileumbundel en oordeel zelf.       

Score: 3/5

Kerrier District: “Kerrier District (Re-Mastered)” (Hypercolour)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 11/2016  

Hypercolour pakt flink door met het uitbrengen van Luke Vibert materiaal. In april 2014 verscheen Luke Vibert’s “Ridmik” album, waarop ’s mans voorliefde voor acid, elektronica/IDM en breakbeats primair benadrukt worden. In mei 2015 verscheen vervolgens Vibert’s tweede langspeler onder zijn disco/boogie/funk alias Kerrier District via Hypercolour, “4” getiteld. Een weergaloos album met memorabele en relevante tracks als “Treacle Tits”, “Discuntek” en “Come On Kerrier”. Als altijd grossiert Vibert daarbij in retro samples en dito synthesizers aangevuld met (in dit geval) disco/boogie based ritmes. Dit album maakt je dan ook direct benieuwd naar het eerdere werk onder de Kerrier District alias – mocht je deze historisch bezien gemist hebben. Goed nieuws voor diegenen die enkel het “4” album als referentiepunt hebben. Hypercolour brengt  namelijk een ‘remastered’ versie uit van Kerrier District’s debuut longplayer met de gelijknamige titel uit 2004, welke oorspronkelijk via het mede door Richard D. James (Aphex Twin) opgerichte Rephlex label verscheen. Na het relatief recente verschijnen van het “4” album kun je goed bepalen of “Kerrier District” nog actueel en relevant klinkt. Dat is zeker het geval kunnen we melden! Ook in 2016 klinkt het bijna vijftien jaar oude materiaal nog altijd fris en fruitig zonder baanbrekende noviteiten. Dit heeft alles te maken met het creatieve muzikale brein van Luke Vibert, die zijn hand niet omdraait voor aantrekkelijke sample based producties, waarbij hij strooit met aanstekelijke keys/thema’s. Iets waar hij overigens al jaren koning in is! “Kerrier District” is nog altijd een zeer prettig album om te beluisteren en is in kwaliteit 100% vergelijkbaar met de meer recente opvolger “4”. Tracks als “Disclix”, “Disco Bus” en “Yesco” zijn wat mij betreft de topattracties van het tien tracks tellende album en zijn goede redenen om dit album in de herkansing te gaan checken. Let op: de (dubbel) CD versie zal een bonus disk bevatten met de reissue van EP “2” (van 2006).   

Score: 4/5

Quantic presenta Flowering Inferno: “1000 Watts” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

De bijna onnavolgbare Will Holland (aka Quantic) is terug met een nieuw album onder de werknaam Flowering Inferno – Quantic’s reggae/dub roots project. Muziek met een tropisch, warm gevoel dus. Inmiddels is dit het derde full length album onder deze Flowering Inferno alias. “1000 Watts” is het vervolg op het in juli 2010 verschenen succesverhaal “Dog With A Rope” en sluit daar qua geluid naadloos op aan. Binnen de tropische cocktail van Midden-Amerikaanse muziekstijlen (en niches) weet Will Holland keer op keer verbluffend goed voor de dag te komen. Alles wat deze van origine Britse multi-instrumentalist, product, DJ, remixer en bandleider aanraakt veranderd in goud. Will Holland, die tegenwoordig in New York woonachtig is (na bijna een decennium in Colombia gewoond te hebben), fuseert stijlen als dub/reggae/roots met cumbia en allerhande overige Latin/Carribean invloeden. Creatief, avontuurlijk en aansprekend als altijd, zonder noemenswaardige uitschieters, maar met de nadruk op consistentie in kwaliteit. Als ik me niet vergis is dit het eerste Flowering Inferno waarop ook vocalen te horen zijn (naast instrumentaal werk). Zo horen we gasten als Alice Russel, U-Roy, Hollie Cook, Christopher Ellis en Nidia Góngora.Het materiaal op “1000 Watts” en de Flowering Inferno sound in het algemeen doet geregeld zeer sterk denken aan de met dub/reggae geïnjecteerde downtempo sounds van het uit Washington DC afkomstige duo Thievery Corporation. Al met al is “1000 Watts” een lekker los, ongecompliceerd en vooral uiterst relaxt album dat perfect aansluit bij het jaargetijde. Dit album verschijnt 17 juni 2016.

Nomade Orquestra: “Nomade Orquestra” (Far Out Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

Het scoutingapparaat van Far Out Recordings heeft weer eens een prima ontdekking gedaan: Nomade Orquestra. Het gezelschap kwam in 2012 samen en staat garant voor de betere, smaakvolle spiritual en spaced-out jazz. Een fraaie cocktail van fusion elementen met hints naar Latijns Amerika. Het is muziek die met hoorbare passie vervaardigd is, maar die ook nog eens bijzonder goed in het gehoor ligt. Ondanks de regelmatig terugkerende en soms ietwat tegenvallende gitaarlaag in de muziek, weet “Nomade Orquestra” in de breedte zeker te boeien. Neem nu het ‘catchy’ prijsnummer “Humaitá”, dat je op het puntje van je stoel zet. Ook tracks als het soepel rollende/funky “Bedum” en het soundtrack alike “Morning Birds” deugen met een hoofdletter D. De muzikale ouput op “Nomade Orquestra” doet me soms denken aan de energieke fusion jazz/nu-jazz formatie Honeymunch, al is die vergelijking niet helemaal spot-on. Ook een vergelijking met Menagerie (spiritual jazz project van Lanu op Tru Thoughts) is niet spot-on, maar ook zeker niet misplaatst. Een echt goed vergelijk kan ik simpelweg niet maken. Kortom, luister en oordeel zelf. Nomade Orquestra zal zeker niets ieders kopje thee zijn, maar zal de avontuurlijk ingestelde (spiritual) jazz liefhebber zeker bekoren.

Score: 4/5

Various: “FabricLive.87 - Groove Armada” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

Groove Armada, het duo gevormd door Andy Cato en Tom Findlay, is al sinds jaar en dag een gekende naam binnen de mondiale dancescene, die ook de sprong naar de (pop)festival podia succesvol maakte. Met hits als “I See You Baby”, “My Friend” en “Superstylin’” geniet het duo dan ook een enorme naamsbekendheid. Ook solo scoorden beide heren diverse successen, waarbij Andy Cato’s “0044” track onder zijn Journey Man DJ alias (uit 2000) wellicht de allerfijnste en meest memorabele is. Een track met lichtvoetige breaks, klodders acid (als bassline) en een piano thema dat zich kan meten met Gat Decor’s “Passion”. Ja, zo goed! Terug naar deze mixsessie. Groove Armada verbond zijn naam al meerdere malen aan (mix)compilaties. Gezamenlijk voor series als “Back To Mine”, “AnotherLateNight” en “LateNightsTales” (zowel als duo als Tom Findlay solo). Deze mixcompilatie voor “FabricLive” betreft een houseset met een breed blikveld. Met respect voor heden en verleden, die moeiteloos aan elkaar verbonden worden. Groove Armada over deze mixsessie: “it’s in Room 3 that we effectively wrote Superstylin’, or at least the idea for that track took serious shape. They were magical times, really. It’s been amazing returning to the club, a sense of coming home. A lot of the people involved when we first played there are still involved, so it felt easy to come back, it’s an overused description but fabric is family.” Een quote die weinig tot geen enkele houvast biedt bij het beluisteren van deze mix. Daarover kunnen we kort zijn: deze mixsessie laat horen waarom Groove Armada een grote respect geniet. Een sessie die een hele rits aan bovengemiddeld sterke tracks te bieden heeft met een mooie nadruk op het melodieuze aspect. Kwalitatief hoogstaande editie uit de serie!

Score: 4/5

Various: “Fabric 87 - Alan Fitzpatrick” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

Voor de betere underground techno sounds ben je bij Alan Fitzpatrick aan het juiste adres. Deze uit Southampton (UK) afkomstige DJ/producer en oprichter van Brain Damage Recordings heeft sinds 2008 naam en faam opgebouwd binnen de mondiale technoscene. Niet in de laatste plaats door zijn werk voor het Zweedse Drumcode label van Adam Beyer, waarop hij onder andere zijn full length album “Shadows In The Dark” uitbracht (release van medio 2010). Daarnaast belandden Alan Fitzpatrick’s producties op labels als Cocoon Recordings, Hotflush Recordings, Mosaic en Bedrock. Aan Fitzpatrick de eer om de zevenentachtigste Fabric mixsessie te verzorgen. Een mixcompilatie waarop werk van onder andere Scuba, Marcel Fengler, Truncate & Jimmy Edgar, 2000 And One en Mike Dehnert terug te horen is. Alan Fitzpatrick verteld over zijn mixsessie voor Fabric: "I really wanted to deliver a mix that had a timeless quality about it and that contained tracks that people were not very familiar with already. Crucial to achieving this were the special edits that feature in the mix, as well as the exclusive and unreleased material that I was able to include which I hope everyone enjoys listening to." Voor beluistering van deze mix CD had ik geen bijzonder hoge verwachtingen, maar Alan Fitzpatrick weet positief te verrassen met een tamelijk ‘breed’ technogeluid met diverse (sferische) parels op de tracklist. Ook bemerken we de nodige retro invloeden, wat absoluut een meerwaarde biedt. Het is een bijzonder prettig in het gehoor liggende mix, die zowel voor thuisbeluistering als ‘in the club’ geschikt is en inderdaad een wat minder ‘hap-slik-weg’ karakter bezit als het grote gros van techno mixcompilaties die maandelijks in de (digitale) schappen terecht komen. Om de mix ‘timeless’ te noemen, gaat wat ver. Zeker een aanrader!

Score: 4/5

Kettel: “Wingtip” (Clone Records/DUB Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

Kettel, de alias van de Nederlandse producer Reimer Eising, weet zijn fans/luisteraars al jaren te overtuigen met zijn betoverende en veelzijdige muziek. Op Kettel’s eerdere albums pendelde hij qua muzikale sferen vakkundig van moderne klassieke muziek en ambient naar elektronica/IDM en acid. De vergelijking met Plaid en Aphex Twin is daarbij niet bepaald ver gezocht. In sommige van Kettel’s creaties is die gelijkenis simpelweg ‘spot on’. Op “Wingtip” laat Kettel horen dat hij zijn muzikale fijngevoeligheid nog altijd tot zijn kerncompetentie/gave mag rekenen. “Wingtip” betekend tegelijkertijd de terugkeer op Clone/DUB (Djak-Up-Bitch), het label waarop Kettel in 2007 zijn memorable “Whisper Me Wishes” album uitbracht. Een album dat onder andere het tijdloze, mysterieuze prijsnummer “And Unrequited As Well” voortbracht – nog altijd een redundante duim omhoog waard. In de tussentijd bracht Kettel vrijwel uitsluitend werk uit via het Sending Orbs label. Terug naar “Wingtip” dan! Ook dit nieuwe album staat weer bol van de spetterende, energieke, maar ook rustieke tracks. Ten opzichte van Kettel’s eerdere materiaal bemerken we in sommige tracks een toegevoegde laag van techno (of techno-alike breakbeats). Ook horen we een duidelijke verdere doorontwikkeling op Kettel’s eerder werk – noem het een muzikale rijping. Met name de fraaie ambiances onderstrepen die rijping. Bij het horen van “Hulio” maken we weer direct de één-twee met Plaid. Deze smaakmaker draait op een tamelijk ingetogen 4/4 technobeat en scoort de punten met het indrukwekkende klankenspel/thema. “Hulio” klokt net iets meer dan twee minuten speelduur, maar is zonder twijfel één van de beste tracks op “Wingtip”. Het uitbundige “Inman” lijkt een ode aan Squarepusher, een ander zwaargewicht binnen de Warp Records stal. Verrassend is het jazzy en cinematische “Mousefort” dat draait op prachtige strijkers/blazers en doet denken aan cinematisch werk van Arling & Cameron. Slotsom: wat een geweldig ‘comeback’ album is dit! Kettel lost alle verwachtingen probleemloos in en weet lichaam en geest te prikkelen met inspirerende muziek binnen de genoemde muzikale bandbreedtes. Hulde voor deze topproducer uit eigen land.  

Score: 5/5

Elusive: “Textures” (Alpha Pup Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Elusive viel ons vorig jaar al op met de waanzinnige EP “Harmony In Free Form”, waarop topattracties als “Star Child” en “Speak To Me” te horen waren. Een EP die eveneens via het kwaliteitshuis Alpha Pup Records verscheen. “Textures” is de werktitel van ‘s mans nieuwste full length werkstuk. Een ‘offbeat’ avontuur dat bol staat van de creatieve wendingen, maar bovenal met een uiterst fraaie melodische inbreng. Elusive doet qua geluid vrij veel denken aan Shigeto, bekend van het Ghostly International label. Kortom, muziek vanuit het beats genre (of niche, net hoe u wilt) – de stroming waarbinnen artiesten/acts als (we noemen er een paar) Flying Lotus, Hudson Mohawke, Nosaj Thing, Flume, Julien Dyne en Fulgeance al jarenlang successen vieren. Op “Textures” horen we een uiterst volwassen geluid terug, waarbij de slepende, schots en scheve beats en percussie elementen de perfecte basislaag vormen voor veelal jazzy keys en heerlijke spacey synthesizerpartijen. Een perfect contrast tussen machinale beats/percussie enerzijds en de prettige warmte door de sferische, vaak dromerige thema’s. Elusive’s receptuur deugt en zal daarom op waarde worden geschat door de schrijvende pers en luisterend publiek. Ondanks de kleine vijftig minuten speelduur, overtuigd “Textures” van de eerste tot en met de laatste seconde. Een album om te omarmen – zeker als liefhebber van beats.

Score: 4/5

The Soul Snatchers: “Where Y’At?” (Social Beats)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 “Where Y’At?” is het derde volwaardige album van het geliefde gezelschap The Soul Snatchers voor het altijd relevante Social Beats label – tegenwoordig weer als zelfstandig opererend label. Sinds 2006 verblijdt deze band zijn/haar fans en publiek met stijlvolle soul/funk creaties, waarbij de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw als belangrijkste inspiratiebron en houvast geldt. Een eigentijds geluid waarbij opzichtig met muzikale erfenissen uit het verleden geflirt wordt dus. Aan de retro-moderne soul/funk sound is hier en daar een tropische doorklank (soms naar reggae/dub neigend) toegevoegd. Tijdens de opnames van “Where Y’At” bestond de bandbezetting in totaal uit tien leden, waaronder bekenden als Ton van der Kolk (onder andere participerend in Laura Vane & The Vipertones) en Phil Martin (Timothy van der Holst). Bij beluistering van dit nieuwe werkstuk spat de muzikale passie er werkelijk vanaf. Zowel muzikaal/instrumentaal als vocaal staat “Where Y’At” als een goed gefundeerd huis. De charismatische zanger Curtis T. vormt een absolute toegevoegde waarde op de torenhoge muzikale/instrumentale kwaliteitsstandaard. Het subtiele “Foolishness” en het prettig rollende “Just Like Sly” weten me persoonlijk het meest te boeien, maar dit zijn slechts enkele voorbeelden van het vakmanschap van The Soul Snatchers. We mogen trots zijn op dit soort kwalitatief hoogstaande bands van vaderlandse bodem. The Soul Snatchers, maar ook The Jazzinvaders zijn wat mij betreft acts die jaarlijks op de grote moderne jazzfestivals geprogrammeerd zouden moeten staan. Daarmee doen festivalorganisatoren hun publiek zonder twijfel een plezier.

Score: 4/5

Nicola Conte presents Stefania Dipierro: “Natural” (Far Out Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Nicola Conte, een veelvuldig geprezen vakman binnen de moderne (latin) jazz sector, kennen we voornamelijk van zijn werk voor het Italiaanse Schema label. De uit Bari (Italië) afkomstige Nicola Conte bracht voor Schema niet alleen diverse albums onder eigen naam uit, maar hij deed ook de productie voor vocalisten als Rosalia de Souza en Barbara Dennerlein. Aan dat lijstje mag nu Stefania Dipierro toegevoegd worden – een Italiaanse jazz zangeres en songwriter. Het artwork valt op, maar de logica met de muzikale inhoud ontgaat me een beetje. Wellicht ‘natural beauty’ of sexy muziek? “Natural” is een album dat de eerste luisterbeurt niet gelijk ‘valt’ bij mij. Het geluid is erg degelijk, doch zeer volwassen. Na een aantal luisterbeurten ontdek je de kracht van dit consistente album – dat boordevol aanstekelijke Braziliaanse jazz staat – en ga je steeds meer van de kleinere details genieten. Het doet je acuut verlangen naar een zomerse en zonnige situatie. De stem van Stefania Dipierro doet me van tijd tot tijd sterk denken aan Bebel Gilberto. Met name de specifieke heesheid in haar stem. Muzikaal gezien klinkt dit album als een traditioneel Schema album en doet daarom zeker ook denken aan Nicola Conte’s werk met Rosalia de Souza. Op “Natural” horen we bossa nova, samba en Braziliaanse jazz/latin jazz hand in hand gaan op diverse tempi en nuances (in energie) in een prettige soulful setting. Conclusie: “Natural” is vooral een prettig album als remedie tegen het wisselvallige weer dat deze periode van het jaar kenmerkt. Een langspeler met een positief geluid. Op naar het voorjaar en de zomer!

Score: 4/5

Various: “FabricLive.86 - My Nu Leng” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Ondanks een voorliefde voor de UK garage (containerbegrip voor speed-garage en breakbeat garage/2-step), dubstep/UK bass en breakbeat sector was de naam My Nu Leng voor beluistering van deze mixsessie volledig nieuw voor me. Dit uit Bristol (UK) afkomstige duo (Tommy & Jammo) vormt een belangrijk onderdeel van de Black Butter crew – een label waarop ze ook diverse singles uitbrachten. Met name de staat van dienst op het vlak van remixes is het benoemen waard. Zo deed het duo bewerkingen voor de wereldhit van Naughty Boy feat. Sam Smith’s “La La La” en de sample kit/knutselconstructie “Sonnentanz (Sun Don't Shine)” van Klangkarussell feat. Will Heard – een vocale variant op het oorspronkelijk instrumentale charts succes. De tracklist van “FabricLive.86” is hoofzakelijk opgebouwd uit bouwstenen vanuit de future garage/bassline, dubstep/bass music en (classic) UK garage. Laten we dit overall omschrijven als UK underground music. My Nu Leng verteld over het tot stand komen van deze mixcompilatie: “we spent a lot of time collecting music that has shaped our sets over the last year, as well as some classic iconic music that has inspired us. We are huge believers in the UK underground, and much of our mix is made up of every genre coming out of the UK. We wanted to do something that can be listened to over & over again.” Over ‘classic iconic music’ gesproken: een track/classic die menig speed-garage/UK garage liefhebber hernieuwd zal verblijden is Tuff & Jam’s Kick Dub voor Nu-Birth’s “Anytime” (uit 1997). Zonder twijfel één van de meest opzwepende en energieke speed-garage ritmes (4/4) ooit vervaardigd. Naast deze opvallende blik naar het verleden, zijn het namen als L-Wiz, Randomer en Moony die naast de eigen producties van My Nu Leng de show stelen. My Nu Leng heeft binnen de sessie een fraai afgemeten palet van energie, power, sfeer en enthousiasme weten te vangen. Het is niet zo dat iedere track 100 procent raak is, maar gemiddeld genomen overtuigd deze mix door My Nu Leng zonder enige twijfel. Wat dat betreft lijkt deze mix enigszins op de – wat mij betreft – highlights uit de serie door Oneman (FabricLive.64) en DJ EZ (FabricLive.71), al zaten in die edities meer UK garage classics verwerkt. Het niveau van de genoemde edities door Oneman en DJ EZ haalt My Nu Leng overigens niet. Desalniettemin een sterk visitekaartje als compilatiesamenstellers/mixers.

Score: 4/5

Various: “Fabric 86 - Eats Everything” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Eats Everything is de goed gevonden werknaam van UK based DJ en producer Dan Pearce. Hij is pas een aantal jaar actief als DJ/producer, maar bracht zijn releases/producties uit via high profile labels als Hypercolour, Crosstown Rebels, Dirtybird, Future Boogie Records en Southern Fried Records. Dat moet toch een positief teken aan de wand zijn? Nou en of! Echter, voor deze mixsessie gebruikte Eats Everything (voor zover we kunnen ontdekken) geen eigen producties. Ietwat uitzonderlijk als je het afzet tegen de algehele tendens van zelfpromotie, die al jarenlang gaande is binnen het fenomeen (mix)compilatie – waar overigens niets mis mee is. Eats Everything verteld: "I played a set of what I believe are “fabric records”. Some are old, some are new, some are bangers, some are groovers, some are trippy, some are euphoric but they all have some kind of meaning to me and I have played every one of them at fabric. I really enjoyed putting this together and I hope people enjoy it too." Variatie is dus het sleutelwoord in deze. Eats Everything pendelt tussen house, deep-house en tech-house. Het afsluitende “Galaxia” van Moonman is een uitstapje naar early trance. Qua diversiteit is er weliswaar genoeg te beleven tijdens deze mixsessie, maar wat mij betreft ontbreken er net een paar positieve uitschieters die de waarde van deze release verder opstuwen. Ondanks bijdragen door namen als Ananda Project (geremixt door Danny Tenaglia), Golden Boy with Miss Kittin (geremixt door X-Press 2), Mosca, Booka Shade, Cajmere en Kerrier District (aka Luke Vibert, hier waanzinnig geremixt door KiNK) kunnen we niet spreken van een memorabele editie uit de “Fabric” reeks, maar in het afleveren van een solide en vermakelijke set is Eats Everything zonder twijfel geslaagd.

Score: 3/5

Various: “Compost Black Label Series Vol. 6” (Compost Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

De zesde editie uit deze “Compost Black Label Series” mixcompilatiereeks is een feit. Het is het Italiaanse (gelegenheids)duo Olderic en Musumeci die hier de trackselectie en mix verzorgt. Niet geheel verrassend horen we ook op deze zesde “Compost Black Label Series” een clubsound waarbij vooral (deep)house, techno en met disco geïnjecteerde 4/4 beats de boventoon voeren. Deel vijf uit de reeks (van 2013) was gemiddeld genomen voldoende, maar absoluut geen memorabel hoogstandje. Deel zes blijft eveneens een beetje haken op dat niveau. Voldoende, maar niet bijzonder goed en/of verfrissend. Het gemiddelde kwaliteitsniveau is als altijd in orde met bijdragen door onder andere André Lodemann, Jay Shepheard, Marsmobil, Robinn en Zwicker – al dan niet (her)bewerkt. Vanzelfsprekend staan er ook wat bijdragen van zowel Olderic als Musumeci op het menu (zowel individueel als samen), waaronder enkele ‘edits’. Genoeg gekende namen zou je zeggen. Toch klinken sommige bijdragen hier en daar wat ongeïnspireerd en vlak. Het valt overigens ook niet mee om je in deze tijd nog te onderscheiden binnen de mondiale housevijver. Veel DJ’s/producers blijven daarom gewoon vasthouden aan hetgeen ze (in het verleden) succes bracht. Niet zo vreemd natuurlijk! Wat dat betreft beoordelen we deze mix dus puur op de individuele tracks en hun samenhang. Welke tracks vallen dan positief op? Eerlijk gezegd zijn er maar weinig tracks die er echt opvallend boven uitschieten. De André Lodemann remix voor “Yokto” van Rafael Da Cruz is weliswaar prima geslaagd, maar geen spektakelstuk. De track die me persoonlijk het meeste aanspreekt is de Space Coast remix voor “Wu” van The OhOhOhs, een prettig cosmic disco-alike moment. Samenhang gedurende de mix is er zeker. De tracks zijn prima ingepast en gepositioneerd binnen de veertien bijdragen tellende mixsessie. Het geheel klinkt smaakvol en vermakelijk. Kleine kanttekening: vreemd detail is dat op deel vijf uit de reeks ook al de DJ T. remix voor Phreek Plus One feat. Mr. White’s “Passion” te horen was. Let op: de CD versie is mixed, de digitale bundel bevat de DJ mix (verpakt in één track/file) en de losse full length, unmixed tracks – aangevuld met een bonus track.

Score: 3/5

Anchorsong: “Ceremonial” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016 

Anchorsong is de alias van de Japanse producer Masaaki Yoshida. In 2011 bracht hij via het Britse Tru Thoughts label zijn debuut langspeler “Chapters” uit. Een positieve uitspatting van pure creativiteit, zo bleek. Op het “Chapters” album bleek Anchorsong een aanjager van de meer experimentele, doch eigentijdse beats/dubstep ritmes, aangevuld met allerlei ‘oriëntaalse’ ingrediënten. In 2014 verscheen Anchorsong’s “Mawa EP” via het (eveneens) kwaliteitshuis BBE. Het bleek een voorproefje naar Anchorsong’s tweede volwaardige langspeler. Die is er nu en heet “Ceremonial”. Een langspeler waarop de sound, feel en muzikale hand van Anchorsong duidelijk herkenbaar is, maar aangevuld is met invloeden vanuit vintage Afrikaanse muziek (bijvoorbeeld Afrobeat). In de persinformatie wordt verwezen naar invloeden van Orchestre Poly-Rythmo tot Fela Kuti. Zonder noemenswaardige uitschieters scoort “Ceremonial” de punten door het consistente, hoogwaardige niveau. Een mooier compliment is er bijna niet. Anchorsong zal met zijn nieuwe, doorontwikkelde sound zeker niet iedere liefhebber van elektronische muziek weten te prikkelen, maar de avontuurlijk ingestelde luisteraar kan genoeg moois ontdekken op “Ceremonial”. Gevoelsmatig is dit album – en ook het eerdere werk van Anchorsong – geschikt voor liefhebbers van acts als bijvoorbeeld labelgenoten Jonny Faith en Werkha, maar ook de vergelijkingen met Four Tet en Bonobo zijn niet misplaatst. Beste track op het album (als we er dan toch één track uit moeten lichten) is wat ons betreft het meeslepende en warme “Butterflies”. “Ceremonial” zal op 22 januari 2016 verschijnen.

Score: 4/5

Andy Vaz: “House Warming” (Yore Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

“House Warming” is de derde volwaardige longplayer van Yore Records labeleigenaar Andy Vaz. Als fabrikant van de meer smaakvolle housemuziek in allerlei nuances, weet Andy Vaz al sinds geruime tijd te overtuigen met vrijwel uitsluitend kwaliteitsreleases. Vaz vermengd in zijn producties een selectie van allerlei kruiden vanuit stijlen en niches als soulful & vocal house, deep-house, retro house/techno (denk Detroit en Chicago), disco, acid en (prototype) electro. Het levert zonder uitzondering boeiende, vaak broeierige tracks op, waarbij de verfijning en soulful doorklank centraal staat. “House Warming” wijkt gevoelsmatig dan ook weinig af van het eerdere materiaal dat we van Andy Vaz hoorden. Als altijd zit het met de kwaliteit wel snor en bevinden zich tussen de albumtracks weer een aantal (groei)parels. Eén van de hoogtepunten op “House Warming” is “Things & Strings”, dat min of meer aanvoelt als een soort eigentijdse doorontwikkeling op Rhythim Is Rhythim’s “Strings Of Life” – de befaamde Derrick May klassieker van eind jaren 80. Een bijzonder fijne luistertrip. Daarnaast verdient het intens warme “Oppidum Ubiorum” een dikke aanbeveling. Deze track draait op een laag van langgerekte, sfeervolle akkoorden die aanvoelen als een warme deken. Niet bepaald onprettig in deze tijd. En zo heeft “House Warming” nog een hele rits met bovengemiddeld sterk materiaal te bieden. Daarom een welverdiende pluim voor Andy Vaz! “House Warming” klinkt smaakvol, eigentijds met respect voor het verleden en is met hoorbare passie en enthousiasme geproduceerd. Let op: op de CD versie van het album is een additionele (bonus) track toegevoegd.

Score: 4/5

Various: “FabricLive.85 - Jesse Rose” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

Jesse Rose is een uit Londen (UK) afkomstige DJ/producer die tegenwoordig in Los Angeles woonachtig is. Hij is de oprichter van een hele rits labels: Play It Down, Made For The Night, Made To Play en Front Room Recordings. Zijn sound - veelal lekkere losse house grooves – doet primair denken aan de muzikale output van DJ’s/producers als DJ Sneak, Brett Johnson en Derrick L. Carter. Kortom, een verwijzing naar het kenmerkende geluid van bijvoorbeeld het Classic label (tegenwoordig in handen van Defected). Op “FabricLive.85” weet Jesse Rose een perfect afgemeten mix tussen diepe, tamelijk monotone tracks en warme, ritmische bijdragen te vinden. Tracks die positief opvallen zijn de retro klinkende Gerd remix voor Urban Soul’s “Alright”, maar het is wat mij betreft vooral het op warme deep-house geschoeide “The Right Way” van Kask dat de show steelt. Een positieve verademing! Overige tracks die het benoemen waard zijn: Jesse Rose’s “Touch ‘n’ Tease (Dub)”, dat een heerlijke stuwende werking heeft, maar ook de ‘synthapella’ voor Jesse Rose feat. Seven Davis Jr.’s “It’s Not Over” geldt als broeierig hoogtepunt. Gemiddeld genomen is de mix van Jesse Rose bovengemiddeld sterk, maar zal niet in het collectieve geheugen bijgeschreven worden is mijn inschatting.

Score: 3/5

Various: “Fabric 85 - Baby Ford” (Fabric Records)  

Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 De naam Baby Ford zal bij de huidige generatie house/technoliefhebbers niet direct een belletje doen rinkelen. Niet zo gek ook, want Baby Ford (Peter Frank Adshead) kende zijn grootste successen aan het einde van befaamde jaren 80 en begin jaren 90 van de vorige eeuw. De periode waarin de housemuziek nog volop in ontwikkeling en beweging was. Als we Baby Ford’s pagina/discografie op de Discogs website naslaan, zien we tot onze eigen verbazing dat hij eigenlijk nooit gestopt is met het produceren van muziek. Dat Fabric London hem een editie uit de Fabric mixserie liet verzorgen is dan ook minder vreemd dan aanvankelijk door ons ingeschat. Naast een aantal eigen producties en remix vinden we op “Fabric 85” onder andere materiaal van gekende namen als Derrick L. Carter, Joy Orbison en Pal Joey. Met name de bijdrage van Joy Orbison, “Ellipsis” in dit geval, is nog altijd een pure traktatie. Deze track, die al eerder op een Fabric mixverzamelaar terecht kwam (de “FabricLive.64” mix door Oneman uit 2012 om precies te zijn), flirt opzichtig met eind jaren 80 door de kenmerkende oldschool pianoklanken. Baby Ford over deze mixsessie: “the mix was recorded at the Ifach studio right here in London . I borrowed an E&S DJR400 rotary mixer from a friend and then I just picked a bunch of my favourite records - some were new tracks, some in-house productions and some classics. Then I pressed record and went for a take; a ‘good luck studio’ type of vibe with me trying to capture the moment in the mix.” Eerlijk is eerlijk, het eindresultaat is goed, maar komt op mij wat rommelig en soms onsamenhangend over. Daarentegen is een groot gedeelte van het gekozen materiaal weer dik in orde, want naast genoemde Joy Orbison productie is ook Fatdog’s “Bump” een topper van de bovenste plank. Datzelfde geldt voor Jonno & Tommo’s “Close The Door”. In zijn algemeenheid staat de mix voor het grootste gedeelte bol van de lekkere ‘losse’ ritmes, soms naar garage neigend. Deze mixsessie is een aangename, hernieuwde kennismaking met Baby Ford, die zich qua platenkeuze prettig tussen de bandbreedtes van house en techno beweegt.

Score: 3/5

Sean Khan: “Muriel” (Far Out Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Sinds lange tijd kregen we weer eens album vanuit de Far Out Recordings stal op het vizier. Het uit Londen opererende label dat zich al jaren met passie inzet voor de moderne kijk op Braziliaanse muziek, maar ook de traditionele sounds van de ‘oude meesters’ niet schuwt. Dit album kun je scharen onder de eerste categorie. Als altijd biedt Far Out Recordings, dat gaandeweg een indrukwekkende catalogus opbouwde met fameuze artiesten als Azymuth, Sabrina Malheiros (dochter van Azymuth’s bandlid Alex Malheiros), Grupo Batuque, The Ipanemas en Marcos Valle, warme muziek – meestal op het zomerse af. Kortom, een nogal contrasterend geluid in deze tijd van het jaar. Eigenlijk is de sound van Far Out Recordings het hele jaar door de moeite waard. Seizoensonafhankelijk dus. Sean Khan bracht in 2011 al eens een album uit via Far Out Recordings, “Slow Burner” genaamd – volgens onze informatie zijn debuut longplayer. Khan staat te boek als briljant saxofonist en bij beluistering van “Muriel” kunnen we dit alleen maar bevestigen. “Muriel” biedt een smaakvolle cocktail van moderne jazz met Braziliaanse kruiden, verder aangevuld met prettige, broeierige soulful kruiden en hier en daar broken beats. De Fender Rhodes piano eist naast de saxofoon een prominente rol op. Daarnaast versterkte Khan zich gedurende de opnameperiode met vocale toppers als neo-soul legende Omar, Heidi Vogel (bekend van The Cinematic Orchestra, maar ook als soloartieste) en de eerder genoemde Sabrina Malheiros. De tracklist van het album is intelligent opgebouwd en voelt als een eenduidige flow met diverse tempo- en sfeerwisselingen. Eigenlijk vormen de eerste negen tracks op het album het oorspronkelijke album, aangevuld met een drietal remixes door respectievelijk Henry Wu, 4hero en Ben Hauke. Sean Khan’s “Muriel” biedt daarnaast een afgemeten mix van vocaal en instrumentaal werk, dat nergens tegenvalt en geen enkel moment saai wordt. Een prestatie op zich. “What Jazz Has Become?” geldt als één van de kunststukjes op “Muriel”. Een track die opgebouwd is uit drie delen, maar klinkt als één consistent geheel. Het met Omar opgenomen “Don’t Let The Sun Go Down” is een heerlijke uptempo verrassing dat door de (live) drum & bass breakbeats een enorm opzwepende uitwerking heeft. Geheel volgens verwachting trekt ook Henry Wu (als remixer in dit geval) de positieve aandacht. Alles wat deze producer produceert is van een geweldig niveau. Henry Wu vermaakte “Samba Para Florence” – één van de fraaiste tracks van het album – tot een spectaculaire, hoogwaardige future garage/deep-house kraker. De remix door 4hero voor “Don’t Let The Sun Go Down” (met Omar), waarbij het oorspronkelijke uptempo karakter naar midtempo teruggeschroefd is, valt daardoor ietwat tegen, maar is nog altijd van hoge kwaliteit. De slotsom zal weinig verrassend zijn: ga dit album eens checken als mogelijke remedie tegen een naderende winterdepressie.

Score: 4/5

Various: “FabricLive.84 - Dub Phizix” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Deel 84 uit de FabricLive reeks blijkt een enorm energieke creatie. Deze editie door Dub Phizix (George Ovens) doet me direct terugdenken aan de in 2010 verschenen vijftigste FabricLive release door D-Bridge & Instra:mental. De link met Exit Records is daardoor snel gelegd en van datzelfde label vinden we dan ook diverse tracks terug op “FabricLive.84 - Dub Phizix”. Het type drum & bass dat aanschuurt tegen dub (soms aangekleed met inbreng van MC’s) en dubstep/bass staat centraal binnen deze enerverende mixsessie. Verwacht niet de ‘standaard’ drum & bass patronen, maar ritmes die je regelmatig hoort bij artiesten als (we noemen een) Om Unit en Reso. De mixsessie bevat een karrenvracht aan (op moment van schrijven) unreleased materiaal. In totaal omvat de sessie liefst veertig tracks! De vaart wordt er dus voortdurend ingehouden. De uptempo beats van artiesten als Chimpo, Skeptical en Enei zijn immer opzwepend, wat de aantrekkelijkheid van deze mix zeker ten goede komt. Dub Phizix selecteerde bijna vanzelfsprekend ook een flinke portie eigen werk en een remix voor Basement Jaxx’s “Buffalo” voor dit project. Dub Phizix over deze sessie: "I first played fabric B2B with Stray for a Critical night and it felt like a real landmark for me, but by the end of the year I’d played three or four times. Since that time, fabric has become like a second home. They can’t get rid of us till about 9am most times we’re there. It’s usually the cleaning staff who send us home!" Ondanks de ongeremde, prettig ratelende breakbeats mist de sessie wat mij betreft de nodige sferische kruiden. Die invloeden hoorden we wat meer tijdens de eerder benoemde editie door D-Bridge & Instra:mental. Openingstrack “Break The Chains” van Dub Phizix met de MC DRS geldt nog als bijdrage vol fraaie soundscapes (soort intelligent drum & bass), maar dit blijkt slechts één van de spaarzame momenten waarbij melodieën/sferische elementen een belangrijke rol spelen. Deze mix zal ons vooral bij blijven om de ongeremde, high energy ritmestructuren. Heerlijk dansbaar daarom, maar iets minder geschikt voor thuisbeluistering is mijn inschatting.

Score: 3/5

Various: “Fabric 84 - Mathew Jonson” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 De Canadese DJ, producer en labeleigenaar Mathew Jonson kennen we van zijn solowerk, maar ook van zijn glansrol binnen onder andere Cobblestone Jazz (samen met Danuel Tate en Tyger Dhula) – hun debuutalbum “23 Seconds” uit 2007 is een ware klassieker. Solo bracht hij een rits aan singles en een tweetal albums uit voor labels als Wagon Repair – waarvan Jonson medeoprichter is, en Crosstown Rebels. Een man met een flinke staat van dienst dus. Mathew Jonson kennen we als ‘synthesizer fetisjist’. Zijn melodieën kabbelen vaak heerlijk door de productietechnisch hoogwaardige uitspattingen waarmee Jonson de elektronische scene (met name techno/minimal georiënteerd) jaren geleden verraste, veroverde en nog altijd pleziert. Jonson gebruikte voor deze Fabric mixsessie grotendeels unreleased materiaal. De mix klinkt als een goed doordacht en uitgebalanceerd geheel. Naast de kenmerkende kabbelende melodielijnen horen we ook prettige, ritmische loops en zelfs wat breakbeats. Ook grijpt Jonson terug naar de early 90’s met invloeden vanuit de house/techno, rave en acid – hier en daar met breakbeats. Wat een heerlijke editie uit de Fabric reeks is dit! Vaak melodieus, avontuurlijk, diep en kwalitatief hoogstaand. Leuk ook dat Mathew Jonson een mix van zijn herkenbare synthesizer based geluid (volgens verwachting) vermengd met invloeden uit vervlogen tijden – dat geluid is weer helemaal actueel en van nu overigens. Uitschieters tijdens de sessie zijn het sprankelende, als single release (via Fabric Records) uitgebrachte “The World Will Come Around”, maar ook de melodische tracks “Dayz” en “Learning To Fly” zijn helemaal raak!

Score: 4/5

The Bamboos: “The Best Of The Tru Thoughts Years” (Tru Thoughts)

 Bron: Digital

Rubriek: 11/2016

 De Australische band The Bamboos, onder aanvoering van Lance Ferguson (aka Lanu) heeft een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd. Het overgrote deel van het werk van The Bamboos verscheen via Tru Thoughts. Door de jaren heen bracht het gezelschap liefst zeven volwaardige studioalbums, twee live albums en meer dan twintig singles uit. Met “The Best Of The Tru Thoughts Years” viert de formatie vijftien jaar van muziek maken. En hoe? Het is niet de eerste jubileumbundel die Tru Thoughts uitbrengt. Ook voor Belleruche, Quantic en The Hot 8 Brass Band werden soortgelijke ‘best of’ selecties gebundeld en uitgebracht. Deze release omvat vijftien tracks, waaronder een opvallende en verfrissende remix voor “On The Sly” door beat creator Jonny Faith – samen met Werkha en Lost Midas één van de huidige smaakmakers van het Tru Thoughts label. Het geluid van The Bamboos valt te omschrijven als een receptuur van funky- en soulful breakbeats met hier en daar een hip-hop topping (vocaal gezien). Muziek die perfect past binnen het brede profiel dat het Tru Thoughts label kenschetst. “The Best Of The Tru Thoughts Years” biedt een heerlijke bundeling van sympathieke, prettig in het gehoor liggende tracks op diverse tempi. De soepel rollende funky- en soulful breakbeats vormen een absolute meerwaarde, met name de meer uptempo stukken – denk aan “Amen Brother”. Vocaal gezien horen we gekende female voices als Kylie Auldist, Megan Washington en Alice Russell, maar ook hip-hop namen als Ohmega Watts, Ty en Lyrics Born. Conclusie: deze bundel, die 27 november 2015 verschijnt (digital only), is uiterst vermakelijk en zal een breed publiek aanspreken. Als alternatief kunnen we het uit 2012 stammende album “Medicine Man” – de meest recente voor Tru Thoughts – van harte aanbevelen.

Score: 4/5

Disclosure: “Caracal (Deluxe Edition)” (PMR Records/Island Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Altijd spannend, de release van zo’n tweede volwaardige album. Zeker als je werkt onder de naam Disclosure en weet dat alle ogen vanuit de mondiale housescene op jou gericht zijn. In 2013 brachten de Britse broers Guy en Howard Lawrence het instant classic debuutalbum “Settle” uit met hitsingles als “Latch” (met Sam Smith) en “You & Me” (met Eliza Doolittle). Met hun toegankelijke, doch verfijnde producties wist het duo een grote schare fans voor zich te winnen. Disclosure was door het verschijnen van “Settle” zonder twijfel de househype van 2013! En dat terwijl het duo pas in 2010 hun eerste single uitbracht. Op “Settle” omringden de broers zich met high profile vocalisten/artiesten als de eerder genoemde Sam Smith en Eliza Doolittle, maar ook London Grammar, Jamie Woon, Kelis en PMR Records labelgenote Jessie Ware. De basis voor het daverende succes werd echter al in 2012 gelegd door de eerder genoemde single “Latch”, dat het ook in de charts goed deed. Disclosure 2.0: zo’n twee jaar na het verschijnen van Disclosure’s debuutalbum verschijnt “Caracal”. Een album dat qua concept (veel gastvocalen/echte composities), sfeer en toonsetting niet of nauwelijks verschilt van het materiaal op “Settle”. Het grootste verschil zit hem in de meer slow motion (house) gedreven benadering. Ook is het geluid van Disclosure verder doorontwikkeld en tot volwassenheid gekomen. Wat betreft gastvocalisten/artiesten wordt ook op “Caracal” flink uitgepakt. Andermaal wist Disclosure Sam Smith – inmiddels een wereldster – voor een duet te strikken. Het resultaat heet “Omen” en deze nieuwe samenwerking valt gek genoeg ietwat tegen. Ten opzichte van hun eerdere samenwerking “Latch”, maar ook zeker ten opzichte van het overgrote gedeelte van het overige materiaal dat “Caracal” te bieden heeft. Matig is “Omen” allerminst, maar het is ook zeker geen highlight op “Caracal”. Naast Sam Smith werkte Disclosure tijdens de opnames van “Caracal” samen met namen als The Weeknd, Lorde, Nao en Gregory Porter. Zonder in ‘cheesy rubbish’ te verzanden weet Disclosure fans te prikkelen met moderne (UK) house in diverse hoedanigheden en met een gezonde, smaakvolle portie popinvloeden. Future garage meets contemporary jazz: een samenwerking die verrassend fijn uitpakt, is die met de geliefde contemporary jazz artiest Gregory Porter (vocalist, songwriter en acteur) – tegenwoordig een Blue Note artiest. Qua muzikale invloeden liggen Disclosure en Gregory Porter natuurlijk mijlenver uit elkaar, maar de samenvoeging van Disclosure’s losse (UK) garage groove met Porter’s prettige, warme stemgeluid en een uiterst aantrekkelijk thema werkt wonderbaarlijk goed uit. Qua bassdrum programmering lijken de broers van Disclosure ook duidelijk een stukje inspiratie te hebben getankt uit de muziek van onze Nederlandse trots Detroit Swindle – die ook niet vies zijn van een eigentijdse garage productie. Het fraaie van Disclosure’s producties is daarnaast dat de vocale laag binnen de producties meerstemmig zijn opgenomen. Basaal uitgelegd: de vocalen zijn op diverse toonhoogten ingezongen en als het ware gestapeld tot stemakkoorden, waarmee je puntgave multi-layered vocalen krijgt. Slow motion highlights: het met zangeres Nao opgenomen “Superego” is het volgende hoogtepunt op dit album. Wellicht zelfs de meest aantrekkelijke track op “Caracal”. Nao’s (daar gaan we weer) multi gelaagde vocalen gedijen heerlijk over een pompende downtempo breakbeat, stuwende/pulserende basslines en dito synthesizers in de vorm van een woest aantrekkelijke en onmogelijk te negeren melodielijn. Geweldige track! Ook “Moving Mountains” met Brendan Reilly geldt als traktatie. Deze op R&B/neo-soul  geschoeide productie (vocaal gezien) komt na een lange beatloze aanloop pas tegen de vier minuten echt los met een overtuigende downtempo electro break. De dikke lagen van synthesizers maken het feestje compleet. What else? “Echoes” begint met een eenvoudige 2-step/breakbeat garage intro, maar transformeert zich vervolgens in een typische Disclosure (UK) house/garage groove. De vocalen tijdens “Echoes” zijn niet bijzonder sterk, maar de melodielijn red de eer. Laatste track die we eruit lichten is “Willing & Able” (met Kwabs), een prettig slepende en schommelende slow motion house groove die bol staat van de warme soulinvloeden. Heel stijlvol gedaan. Conclosure… uhh, conclusion: na beluistering van de volledige tracklist van de ‘deluxe edition’ van het “Caracal” album denk ik dat het eindresultaat in de breedte net iets beter is in vergelijking met het geprezen debuut. Echter, radiowaardige singles van het niveau “Latch” en “You & Me” ontbreken wat mij betreft. Is dat erg? Welnee, alleen al de aansprekende resultaten van de samenwerking met Gregory Porter en Nao lossen de hooggespannen verwachtingen volledig in. Detroit Swindle als dieper alternatief: is de Disclosure sound je te toegankelijk en zoek je meer de diepte? Check dan het werk van het eerder genoemde duo Detroit Swindle (Lars Dales en Maarten Smeets), dat min of meer als (grotendeels) instrumentale evenknie van Disclosure geldt. Detroit Swindle bracht vorig jaar hun puntgave debuutalbum “Boxed Out” uit via het Dirt Crew label. Een album met geweldige tracks als “Shotgun” en “Monkey Wrench”. Daarop staat ook het Mayer Hawthorne opgenomen “64 Ways” – de enige vocale Detroit Swindle track die mij bekend is. Ook via Jimpster’s Freerange Records bracht het duo een drietal sensationeel sterke EP’s uit met memorabele tracks als “Creep”, “Under The Spell” en “Victoria’s Secret”. Met name de laatste twee zijn ijzersterke voorbeelden van de future garage benadering die Detroit Swindle onder andere te bieden heeft.

Score: 5/5

Moonchild: “Please Rewind” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 De nieuwste aanwinst van Tru Thoughts heet Moonchild. Een trio bestaande uit Amber Navran (vocaliste), Max Bryk en Andris Mattson. Het album “Please Rewind” is geïnspireerd door thema’s als de natuur en verliefd zijn. Hartstikke leuk. Hoe klinkt het geluid van de band dan? Moonchild biedt je een mix aan moderne soul en nu-jazz invloeden met hier en daar wat hip-hop ritmes. Het album, dat slechts 35 minuten klokt, staat bol van de warme soulful keys. Die warme toetsen zijn heerlijk, maar de stem van Amber Navran is wennen voor ons en behoort zeker niet tot de beste soulstemmen die we kennen. Recentelijk verscheen Moonchild’s aanstekelijke soulful hip-hop/nu-jazz track “The Truth” via het Tru Thoughts label – de lead single van dit album. Eigenlijk is dit ook meteen het beste moment dat “Please Rewind” te bieden heeft. Het is een redelijk consistent en kwalitatief prima album, maar zonder echte opvallende uitschieters die je bijblijven voor een langere tijd. Zonder die uitschieters verdwijnt een album vaak al snel weer naar de anonieme achtergrond, zo is onze inschatting. Met leuke ‘support’ quotes in de persinformatie van grootheden als Jill Scott, Stevie Wonder, Jazzy Jeff en Gilles Peterson, spreekt “Please Rewind” ons qua geluid weliswaar aan, maar weet ons niet bovengemiddeld te prikkelen – met name door het vocale aspect. Matig is het eindresultaat absoluut niet. Verre van dat, maar met een instant classic hebben we hier vermoedelijk niet te maken. Het is een lekker luisteralbum dat je zonder moeite in één keer volledig uitluistert. Voor liefhebbers van moderne soul en nu-jazz zeker een longplayer om eens te checken.

Score: 3/5

EVM128: “Nova” (Studio Rockers)

 Bron: LP/Digital

Rubriek: 11/2016

 “Nova” is een album waar we stiekem al tijden op zaten te wachten. De diverse singles die EVM128 (alias van Luke Meads) de afgelopen periode voor Studio Rockers verzorgde waren/zijn ronduit indrukwekkend en een album kon bijna niet uitblijven. Die is er nu! “Nova” biedt je enkele reeds bekende, maar nog altijd relevante EVM128 producties, aangevuld met vers materiaal. Reeds bekend? We doelen daarbij op het spectaculair sterke “Naked Truth” en de prima track “Beyond” (in eerste instantie met vocale samples opgenomen, later met vocalen van UK soul legende Omar – die laatste versie is ook op dit album terug te horen). EVM128 vermixt in zijn muziek allerlei heerlijke elementen uit broken beats, UK bass/garage, ritmische (UK) house (soms neigend naar UK funky) en beats (de instrumentale nuance op hip-hop) met elkaar. Het resultaat is verbluffend fris en fruitig ondanks alle reeds bekende ingrediënten. Het op beats gebaseerde “Naked Truth” (met vocalen van Daiva) is wat mij betreft nog altijd met kop en schouders het beste dat “Nova” te bieden heeft, aangevuld met sterke tracks als “Battle”, “Feel It” en “Realtime”. Dit is zonder twijfel één van de beste albums van 2015 uit genoemde genres. Complimenten voor EVM128.

Score: 5/5

Various: “Watergate 19 - Soul Clap” (Watergate Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016  

Editie negentien uit de “Watergate” reeks wordt verzorgd door de mannen van Soul Clap, het geliefde DJ/producer duo uit Boston. Deze vinyl only mixsessie werd live opgenomen tijdens het Watergate Open Air festival (Rummelburg, Berlijn) op 26 juli 2015 jongstleden. Het resultaat is verbluffend warm en smaakvol. Met namen als Ron Trent, Chez Damier, Alexander East, Roy Davis Jr., Mike Dunn en Francois Dubois (aka Funk D’Void aka Chaser) op de tracklist, weet je wel ongeveer wat je aan toe bent. Kortom, de betere (deep)house uit de handen van ervaren krachten. Naast (deep)house horen we ook retro/early house, acid en (nouveau) disco invloeden voorbij schieten. Het zorgt ervoor dat de mix een gevarieerd geluid bevat, waardoor de aandacht nergens echt verslapt. Toch zal deze negentiende editie uit de “Watergate” reeks niet in het collectieve geheugen blijven, zo is mijn inschatting. Het probleem met dit soort mixsessies is dat er al ontelbaar veel alternatieven zijn. Hoe kun je je dan nog onderscheiden? Ik heb geen flauw idee. Ondanks enkele bijzonder fraaie bijdragen van bijvoorbeeld Jake Childs en Scott Grooves feat. Roy Ayers beoordelen we deze release met een eenvoudige 3/5 score.

Score: 3/5

Sola Rosa : “Magnetics” (Agogo Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 De formatie Sola Rosa slingert met “Magnetics” zijn/haar zesde volwaardige longplayer de wereld in. Op “Magnetics” draait het primair om kwalitatief hoogwaardige future jazz, neo-soul, broken beats, moderne funk en wat aanpalende nuances. Muziek die continue warmte ademt en nergens teleurstelt. Indrukweekend is de lijst aan gastvocalisten. Sola Rosa werkt op dit album samen met namen als Sharlene Hector, Olivier Daysoul (remember Hudson Mohawke’s “Joy Fantastic”), Georgia Anne Muldrow, Tawiah en Kevin Mark Trail. Tawiah, die we vooral kennen van haar glansrol met Maddslinky (aka Zed Bias), schittert ook op de huppelende ritmiek van het op neo-soul en hip-hop beats gebaseerde “Right On Time”. Een track die doet denken aan ouder werk van Mark de Clive-Lowe of DJ Spinna. Ook het zoetsappige met Olivier Daysoul’s opgenomen “Too Long In The Sun” is één van de topper van het album. Deze twee track zijn zeker niet de enige fijne bijdragen op “Magnetics”. Het album voelt aan als consistent geheel waarbij de kwaliteit nergens in het gedrang komt. Slotsom: dit is een erg fijn album geworden met een hele rits aan topvocalisten die zich kort door de bocht bewegen binnen de ruime marges van de moderne soul en future jazz.

Score: 4/5

Various: “Le Freak: Music Inspired By Chic” (Z Records)

 Bron: CD

Rubriek: 11/2016

 Als je puur en alleen afgaat op de titel en het artwork rondom deze compilatie, snappen we dat je als luisteraar snel de neiging hebt om af te haken. Echter, laat je niet foppen. Dit is geen cheap concept! Deze compilatie, die ruim vijf kwartier aan muziek klokt, zou je een ode kunnen noemen aan het geliefde 70’s disco geluid van de wereldberoemde formatie Chic – het gezelschap dat eind jaren 70 ook de bekende hits voor Sister Sledge produceerde. Chic, waarvan Nile Rogers de afgelopen jaren weer volop in de spotlights kwam door de samenwerking met Daft Punk (denk aan de enorme hit “Get Lucky” met vocalen van Pharrell Williams), is voor vele bands/formaties/muzikanten een inspiratiebron gebleken en daarom vond Z Records het hoog tijd voor een concept waarbij materiaal door derden, maar geïnspireerd door het herkenbare Chic geluid, vastgelegd moest worden in compilatievorm. De veertien tracks op de tracklist zijn stuk voor stuk de moeite waard, al begint het gelijksoortige geluid na een tijdje wel wat voorspelbaar te worden. Het zorgt ervoor dat de spanning niet overal behouden wordt. Is dat een probleem? Welnee, gewoon selectief van genieten is ons advies. Met namen als Ultra Naté, Michael Zager Band, Delegation, Odyssey en The Sunburst Band (waarmee Joey Negro sinds 1998 diverse fraaie albums uitbracht – allen voor Z Records overigens) op de tracklist. Al met al een prima compilatieconcept dat absoluut relevant is.

Score: 4/5

Various: “Tessellations” (Houndstooth)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 11/2016  

Het aan Fabric London gelieerde Houndtooth label heeft de afgelopen periode naam gemaakt met releases van onder andere Throwing Snow (solo project van Ross Tones), Snow Ghosts (trio/band met Ross Tones, Hannah Cartwright en Oli Knowles), ∆kkord, 18+ en Guy Andrews. De hoogste tijd voor een compilatie om de ‘cast’ van het label in de schijnwerpers te zetten. “Tessellations” is het klinkende resultaat hiervan. De sound van het Houndstooth label is tamelijk breed, variërend van (dark) ambient, elektronica en hip-hop tot (allerhande) breakbeats, (diepe) techno, triphop en allerlei overige experimentele, abstracte sounds. De sferen zijn vaak duister en zwaar, maar daarom niet minder boeiend. Deze compilatie beslaat twee disks, waarop elk zeven tracks te vinden zijn. Door het (overwegend) experimentele en abstracte karakter van de meeste tracks, zal de sound van dit label en dus deze compilatie niet iedereen weten te prikkelen/raken. Mijn tip is om deze 2-CD zeker een luisterbeurt te gunnen. Het is weer eens wat anders. Met name de sfeer van Snow Ghosts zal bij menig triphop liefhebber goed vallen is mijn inschatting.    

Score: 3/5