Basement Jaxx: “Scars” (XL Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Goed nieuws: Felix Buxton en Simon Ratcliffe zijn terug met een nieuw album als Basement Jaxx – hun vijfde alweer! “Scars” is de opvolger van het in 2006 verschenen “Crazy Itch Radio”. Basement Jaxx fans hebben dus even moeten wachten op dit nieuwe werkstuk. “Scars” is, zoals verwacht, andermaal een tegendraads en eigenwijs album geworden, waarop Basement Jaxx verschillende gezichten toont, waaronder het oude vertrouwde. De overvolle gastenlijst op “Scars” bestaat uit namen als Kelis, José James en Amp Fiddler tot Sam Sparro, Santigold en Yoko Ono. De muziek van het duo, dat zich oorspronkelijk puur op het produceren van ‘vuige’ housemuziek richtte, is al sinds jaar en dag een succes op de podia van grote festivals en die lijn trekken ze met “Scars” andermaal voort. Liefhebbers van de clubgerichte aanpak van Basement Jaxx kunnen zich vooral focussen op de single “Raindrops”, die me een klein beetje doet denken aan hun classic “Rendez-Vu”. Naast deze ouderwetse Basement Jaxx kraker springen ook tracks als “A Possibility” met Amp Fiddler (inclusief sample van The Shadows?) en het ‘streetwise’ “Twerk” met Yo Majesty (inclusief vocale passage uit “Maniac” van Michael Sembello) eruit. “Scars” heeft weer genoeg prettige tracks te bieden om de koop van dit album te rechtvaardigen, maar is zeker niet het beste album dat Basement Jaxx tot op heden uitbracht.

Score: 4/5

Luke Vibert: “We Hear You” (Planet Mu)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009 

Luke Vibert is al sinds jaren 90 een vooraanstaande leverancier van allerhande elektronica. Naast zijn producties als Luke Vibert kennen we hem ook onder alias Wagon Christ. Op “We Hear You” horen we een Luke Vibert in vorm. Hij laat je alle hoeken van de elektronische muzieksector zien, zonder dat het ergens saai wordt. De muziek is stekelig, net als het artwork (getuige de cactus), maar schiet eigenlijk nergens echt uit de bocht. We horen zo nu en dan de bekende acid invloeden voorbij komen, maar het album is toch vooral een verzamelplaats van creatieve uitspattingen en prachtige melodieuze landschappen geworden. Techno, traditionele electro breaks, abstract breakbeats, intelligent elektronica en zelfs dub-step; alles heeft deze producer feilloos onder de knie. De elektronica scene kan nog altijd niet zonder Luke Vibert, zoveel is duidelijk. Zonder individuele tracks te benoemen is “We Hear You” een ware traktatie te noemen, vooral voor de elektronica/ IDM liefhebber.

Score: 5/5

Various: “Tranceworld Vol. 8 - By DJ Tatana” (Armada Music)

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Dat deze mixcompilatie erg betrouwbaar en tot de top van het trancesegment behoort, hebben we al vaker gemeld. Dat de serie, welke inmiddels aanbeland is bij deel acht, nog altijd bol staat van de attractieve muziek, is een groot compliment waard. Deel acht komt uit de koker van DJ Tatana. Na een valse start – “Saltwater” van Chicane coveren is twijfelachtig – komt de mix goed los met de veel gedraaide track “Do You Dream” van Markus Schulz, gevolgd door Rank 1’s stoere “Symfo” – thema van het Sunrise Festival 2009. Helaas kan de mix in de breedte niet op tegen eerdere edities door onder andere Signum, M.I.K.E. en Agnelli & Nelson. Niet alleen de platenkeuze blijft teveel op een gemiddeld niveau, maar ook qua opbouw hebben we tijdens het beluisteren van de 2-CD sessie af en toe vraagtekens. Ondanks deze opmerkingen is ook deel acht uit de reeks weer de moeite waard. We hopen nog altijd op edities door de Nederlanders Leon Bolier en Sied van Riel.

Score: 3/5

Benjamin Herman: “Blue Sky Blond” (Roach Records/ DOX Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Benjamin Herman is terug met (alweer) zijn tiende soloplaat. Deze avontuurlijk ingestelde alt-saxofonist is het type artiest dat zichzelf steeds weer opnieuw weet uit te vinden – een gave. Aan waardering ook geen tekort, zo werd zijn achtste album, “Campert” getiteld, onderscheiden met een Edison Award. “Blue Sky Blond” klinkt ook weer als een klok; een album waarop we onder andere jazz (fusion) en moderne funk samen horen komen. De beats zijn geregeld flitsend, de muzikaliteit is ongekend en naast het blaaswerk horen we ook veel gitaarinvloeden terug op “Blue Sky Blond”. Benjamin Herman omringde zich voor dit album met onder andere Perquisite, de mannen van Liquid Spirits, Git Hyper en Paul Weller. Het album bevat een aantal buitengewoon sterke tracks, zoals het strakke “Airhead”, dat we zouden kunnen omschrijven als soulful jazz-hop – heel fraai! Als bonus en afsluitende bijdrage vinden we de experimentele remix die C-Mon & Kypski maakten voor de albumtrack ”Durban Poison”.

Score: 4/5

Various: “Terry’s Café 12” (Plastic City) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Terry Lee Brown Junior’s bekende mixserie “Terry’s Café” is inmiddels aanbeland bij hoofdstuk twaalf. Norman Feller, zoals Terry Lee Brown Junior ‘in real’ heet, zet zich al jaren in voor het geluid van nu! Je zou hem een soort missionaris kunnen noemen van de huidige clubsound – een mengvorm van deep-house en tech-house met dubinvloeden. Kenners weten dat deze mixserie van het kaliber betrouwbaar+ is. Zo ook editie #12, die wederom fraaie houseparels bevat, waardoor je spontaan de club wil gaan opzoeken voor een nachtje feesten. Op de tracklist staat ook deze keer weer usual suspects en labelgenoot The Timewriter, maar gedurende de sessie horen we ook werk van Jimpster, Milton Jackson, Martin Eyerer en David Alvarado – altijd smaakvol en volwassen klinkend. “Terry’s Café” is nog altijd een reeks om in de gaten te houden, dat moge duidelijk zijn.

Score: 4/5

Various: “Brazilian Trip - Sunny Moods, Lazy Rhythms” (Blue Note)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 DJ Maestro – Nederlands bekendste jazz DJ – heeft recentelijk de compilatie “Brazilian Trip” samengesteld. Dit concept ligt uiteraard in het verlengde van de geprezen “Blue Note Trip” reeks. Op “Brazilian Trip” krijg je, zoals de subtitels al aangeven, ‘sunny moods’ en ‘lazy rhythms’ te horen. Zo na de zomer dus een uitstekende kans om een stralend humeur te behouden. Op de twee schijfjes staan Braziliaanse jazztunes – veelal van korte speelduur – van artiesten als Milton Nascimento, Marco Valle, Joyce en Elis Regina op het menu. Uiteraard heeft DJ Maestro weer een smaakvolle selectie vast laten leggen op de CD’s, waarbij hij muziek van 1965 tot 2005 heeft geselecteerd – liefst 40 jaar muzikale geschiedenis dus! Samenvattend, dit is muziek die uitstekend geschikt is om lekker op de achtergrond te beluisteren; in een loungebar of gewoon lekker thuis op de bank. Liefhebbers van traditionele Braziliaanse (jazz)muziek en labels als Far Out Recordings of Ziriguiboom zullen veel plezier beleven aan deze mooie selectie.

Score: 4/5

Various: “A State Of Trance Classics Vol. 4” (Cloud 9 Dance) 

Bron: 4-CD

Rubriek: 9/2009

 Deel #4 uit deze uitstekende serie ligt sinds kort in de (digitale) schappen. Andermaal wordt een bloemlezing aan (uitgekauwde) trance klassiekers voorgeschoteld. Niets mis mee en vooral nuttig voor tranceliefhebbers die er niet vanaf het prille begin ‘bij waren’. De 4-CD box is gevuld met ongemixte, full length versies van krakers door (een greep): Signum, Vincent de Moor, Push, Yahel, Airscape (hier geremixt door Armin van Buuren), Rank 1 (eigen werk, maar ook hun remix voor Cygnus X’s “Superstring”), Nalin & Kane, Chicane (zijn fraaiste clubtrack “Saltwater”), Solar Stone, Pulp Victim (oftewel Ferry Corsten), Rui Da Silva om maar een paar klinkende namen op te schrijven. Ook deze vierde bundel is erg dan de moeite waard! Met de vier delen uit deze reeks is het zonder twijfel mogelijk om een fraaie classics set weg te geven. In ieder geval fijn om die oude tranceparels terug te horen, zoveel is duidelijk!

Score: 3/5

Various: “Café Mambo 2009 - By José Padilla” (Defected)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Om het 15 jarig bestaan van het op Ibiza gevestigde Café Mambo te vieren, werd voor deze speciale compilatie de hulp van downtempo master José Padilla ingeroepen. Padilla werd vooral bekend door zijn sets bij ‘de buren’, Café del Mar dus, waarvoor hij een aantal, inmiddels tot klassiekers gerekende, compilaties verzorgde die mede bepalend bleken voor de opmars van de downtempo en chill-out stromingen. Daarnaast oogstten zijn artiestenalbums “Souvenir” (1998) en “Navigator” (2001) applaus bij zowel pers als publiek. De afgelopen jaren stelde de downtempo master diverse compilaties samen, vaak lastig te verkrijgen, maar deze jubileum editie rondom de “Café Mambo” reeks betekend zijn ‘terugkeer’ (van nooit weggeweest) voor het grotere publiek. José Padilla is ouderwets in vorm op deze disk en teert niet op het verleden, hij is duidelijk met zijn tijd meegegaan. Nog altijd heeft de Spanjaard een fijn neusje voor de zalm en scoort “Café Mambo 2009” een royale voldoende. Allerhande downtempo, moderne disco en sfeermuziek worden vermengd met vederlichte housebeats van bijvoorbeeld Simon Flower. Geniet ook van muziek door onder andere Woolfy vs. Projections (nouveau disco), Cantoma (oftewel Phil Mison) en Maurice Fulton (remixt Ost & Kjex op fabuleuze wijze – space disco topper). Kortom, dit is één van de betere, ontspannende soundtracks van deze zomer.

Score: 4/5

Oi Va Voi: “Travelling The Face Of The Globe” (Oi Va Voi Recordings/ V2)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009 

Oi Va Voi is een band die we zo’n zes jaar geleden ontdekten ten tijde van het “Laughter Through Tears” album (hun officiële debuut als we het in 2002 verschenen “Digital Folklore” niet meerekenen), waarop ook de bekende track “Refugee” te vinden was. Voor dat album zong onder andere de inmiddels wereldberoemde KT Tunstall een aantal tracks in. De formatie bracht in 2007 haar tweede, titelloze album uit, waarop hun folk-rock met wereldse kruiden verder doorontwikkelt bleek. “Travelling The Face Of The Globe” klinkt als een logisch vervolg op het eerdere werk. Nog altijd laat Oi Va Voi zich niet bepaald in één hokje plaatsen. De formatie weet keer op keer goed luisterbare folk-rock/ popliedjes te bereiden. Noem het wereldgerechten, waarbij smaakvolle kruiden en ingrediënten van over de gehele wereld in de juiste doseringen op je bord terecht komen. Qua zang biedt het album genoeg kwaliteit, maar vooral instrumentaal bekeken is het prachtig, al moet je wel openstaan voor dit avontuurlijke slag popmuziek. Vooral wanneer Oi Va Voi voor een meer filmische aanpak kiest is het smullen geblazen. Hoogtepunt is wat mij betreft dan ook het instrumentale “Magic Carpet” met fenomenale strijkpartijen en dito percussie.

Score: 3/5

Various: “FabricLive.48 - By Filthy Dukes” (Fabric Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Ik moet eerlijk bekennen dat ik voor deze Fabric-sessie nog nooit gehoord had van de formatie Filthy Dukes. Het duo bracht dit jaar zijn debuutalbum uit, “Nonsense In The Dark” genaamd, waardoor ze op steeds meer belangstelling kunnen rekenen. Op deze gemixte compilatie laat het duo diverse muzikale invloeden voorbij komen, kort door de bocht een mengsel van disco, funk, electro, pop en eigentijdse housebeats. Op de tracklist vinden we namen als Daft Punk (geremixt door Soulwax), Tiga (geremixt door Proxy), Mr. Oizo, Lifelike (daar zijn ze weer), Aphex Twin (met de klassieker “Windowlicker”), Alan Braxe & Fred Falke, Joakim en Zombie Nation. Natuurlijk ontbreken de eigen bijdragen niet – zowel eigen werk als remixen. De sessie kunnen we beoordelen met een dikke voldoende, al hebben we niet de complete looptijd geboeid zitten luisteren. Kortom, ondanks wat mindere momenten, leveren Filthy Dukes prima werk af. Ook op deze compilatie schiet de bijdrage “Sequencer” van Lifelike met kop en schouders boven de andere tracks uit.

Score: 3/5

Zero 7: “Yeah Ghost” (Atlantic/ Warner Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Zero 7 mag je één van de grootste namen tijdens de loungegolf van rond 2000 noemen. Hun debuutplaat “Simple Things” werd een instant klassieker en verkocht grandioos. De cinematische downtempo muziek van het duo – Henry Binns en Sam Hardaker om exact te zijn – werd in één adem genoemd met een groep als AIR. Kortom, aan aandacht geen gebrek in die periode rond 2000. Helaas waren de twee opvolgende albums net wat minder sterk. “When It Falls” (uit 2004) en “The Garden” (uit 2006) hadden dan ook niet dezelfde impact als het debuut. Bijna tien jaar verder is het duo nog altijd springlevend. Ditmaal zonder het kenmerkende stemgeluid van Sia Furler, die zich tegenwoordig meer en meer solo laat horen – een carrière die ze er al sinds Zero 7’s debuut op nahoudt overigens. Ze heeft plaatsgemaakt voor Eska Mtungwazi en de Engelse folkzangeres Martha Tilston. Album #4 heet “Yeah Ghost” en klinkt verrassend anders dan de voorgangers, met het verschil dat het popliedje nu grotendeels centraal is komen te staan – zo nu en dan met een ‘folky’ inslag. Het levert regelmatig geslaagde tracks op, maar echt overtuigend kan ik het album zeker niet noemen. Beste tracks: het afsluitende “All Of Us”, dat klinkt als een ware climax. Ook “Swing”, volgens het oude vertrouwde Zero 7 geluid, is een verademing. “Yeah Ghost” is een aardig album geworden, voornamelijk geschikt als muzikaal sfeerbehang tijdens een herfstige najaarsdag. Niets meer, niets minder. Jammer dat Zero 7 nergens haar oude niveau oppakt.

Score: 4/5

Afterlife: “Electrosensitive” (Bargrooves/ Defected)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Afterlife is Steve Miller, sinds medio jaren 90 actief als producer, maar vooral bekend vanaf het moment dat zijn album “Simplicity” (Hed Kandi, 1999) verscheen – gevolgd door de nuttige re-issue “Simplicity Two Thousand” (uit 2000, met extra schijf). De oorspronkelijke “Simplicity” release was destijds binnen één week compleet uitverkocht. De zonnige, oorstrelende downtempo van Steve Miller werd in de loop der jaren op waarde geschat door vele toonaangevende chill-out jocks (lees: smaakmakers) en kwam op meer dan 500 compilaties terecht! Na het uit 2004 stammende vervolg “Speck Of Gold” (uitgebracht via Bar De Lune), verscheen in 2006 het onterecht, (vrijwel) onopgemerkte “The Afterlife Lounge” via i-Label. Op “Electrosensitive” trekt Steve Miller het brede downtempo geluid van “The Afterlife Lounge” door – en met succes! Breed omdat het Afterlife geluid een wereldwijd blikveld omvat. Smaakvolle, zonovergoten downtempo en dito deep-house met invloeden uit de soul, dub, jazz en latin, aangedikt met dat typische Balearische chill-out gevoel. Fijn downtempo album die als een warme deken over de schouders valt. Beste tracks: het ‘dubby’ en meeslepende “Far Away” met de prachtige vocalen van Juanita Grande (zoals we Afterlife kennen), maar ook de op broken beats gebaseerde loungeklanken van “Parkour” rekenen we tot hoogtepunt.

Score: 4/5

Various: “Warp20 (Chosen)” (Warp Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 De elektronica scene heeft een uiterst fanatieke en vooral goed geïnformeerde fanbase. Binnen deze beweging eist het Warp label al sinds haar oprichting een absolute hoofdrol op. Met een ongetemde creativiteit en grenzeloos avontuurlijk vermogen heeft het label klassieker na klassieker weten af te leveren vanaf haar oprichting in 1989! Het label bestaat inmiddels 20 jaar en dat moet uitgebreid gevierd worden. Deze 2-CD “Warp20 (Chosen)” is samengesteld door de fans (lees: mensen die hebben gestemd op hun favoriete Warp tracks via de speciale Warp20.net website) en door Warp co-founder Steve Beckett. Het is een fantastisch overzicht van muziek die bepalend is geweest voor zowel de elektronica scene, maar ook daarbuiten haar sporen heeft nagelaten. Wat kozen de fans? Onder andere klassiekers als “LFO” van LFO (in de bekende Leeds Warehouse Mix), het te mooie “Eyen” van Plaid en Aphex Twin’s uitzinnige “Windowlicker”. Uiteraard komen ook andere Warp prominenten als Boards Of Canada, Autechre, Luke Vibert, Squarepusher en Broadcast aan bod op deze fantastische 2-CD. Het onderstreept de rol van dit baanbrekende label nog maar eens en laat je horen waarom het nog altijd een bepalend label is. Enorm respect!

Score: 5/5

Various: “Hospitally Presents... This Is Drum + Bass” (NewState Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Het drum & bass genre staat niet bekend om het schreeuwen naar aandacht. Al jarenlang blijft de drum & bass scene springlevend door de inzet van mensen als High Contrast en London Elektricity – om er maar eens twee te noemen. Laten beide namen nou een CD voor hun rekening nemen op deze mixcompilatie. Op CD1 vuurt de uit Wales afkomstige producer High Contrast de ene na de andere dansvloerbom op zijn publiek af. Zo nu en dan zijn het drum & bass tracks voor bekende pop- of dancetracks, luister bijvoorbeeld eens de remix die Sub Focus voor Empire Of The Sun’s “We Are The People” maakte. Op CD2 doet Tony Colman (aka London Elektrocity) hetzelfde door drum & bass remixen voor namen als David Guetta feat. Kelly Rowland en Deadmau5 & Kaskade (puur genieten!) voorbij te laten komen. Beide mixers laten tijdens hun sessie ruim 25 tracks passeren, waarbij onder andere bekende spelers als Jonny L, Nu:Tone, Logistics en Marcus Intalex voorbij razen. Erg fijn aan beide mix is vooral dat het woord melodie centraal staat. Heerlijke 2-CD! Niets nieuws onder de zon, maar simpelweg erg sterk!

Score: 4/5

Various: “In Riel Time - By Sied van Riel” (Liquid Recordings/ Spinnin’ Records) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Van de nieuwe generatie tranceproducers/ DJ’s is Sied van Riel wellicht één van de grootste beloftes. Zijn producties worden op waarde geschat door alle zwaargewichten uit de scene en zijn populariteit stijgt gestaag. Niet zo vreemd ook, want zijn producties steken met kop en schouders boven het overvolle maïsveld uit. Dan kan erkenning uiteraard niet uitblijven. Op “In Riel Time”, volgens onze gegevens Sied van Riel’s eerste mixcompilatie, demonstreert hij zijn muzikale bagage als DJ en schieten er een aantal eigen producties voorbij. Het wordt al snel duidelijk dat ook dit soort mixklussen aan Sied van Riel besteed zijn. Met een ogenschijnlijk eenvoudige soepelheid weet hij de ene na de andere heerlijke trancetrack aan elkaar te rijgen. Wat te denken van het uitzinnige “Bliksem” van Sander van Doorn, die ook daadwerkelijk inslaat als de bliksem. En zo staan er nog vele fantastische tracks op deze 2-CD. Het enthousiasme spat van deze release af! Kortom, enthousiast maakt enthousiast – dit is een release waarvan de gemiddelde luisteraar zelf ook erg enthousiast zal worden. Deze DJ/producer heeft een gouden toekomst voor zich! Het wachten is nu op Sied van Riel’s debuutalbum.

Score: 4/5

Various: “Streamlined 2009: Buenos Aires - By Leon Bolier” (2 Play/ Spinnin’ Records) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Na het uitbrengen van zijn debuutalbum “Pictures” tourde Leon Bolier intensief over gehele wereld. Tijdens zijn verblijft in de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires, waar hij verbleef tijdens zijn Zuid-Amerikaanse tour, ontstonden de ideeën voor deze 2-CD mixcompilatie. In het verleden verzorgde hij al eens een disk voor de uitstekende “Trance Mission” 2-CD (Cloud 9 Music, 2008). “Streamlined 2009: Buenos Aires” is dus Bolier’s eerste volledig eigen mixcompilatie. Net als Sied van Riel heeft Leon Bolier zich nadrukkelijk in de kijken gespeeld bij de nationale en internationale trance elite. Zijn producties worden steevast gedraaid door de grote namen. CD1 van deze compilatie begint erg ingetogen met onder andere het spetterende “Urug” van Heinrich von Baum – een topper! Langzamerhand bouwt en bouwt Leon Bolier naar hogere energy levels. Vanaf halverwege CD2 gaat de beuk er echt goed in en zoekt Leon Bolier de piek op. Check bijvoorbeeld eens het onstuimig rollende “Nocturne” van Nuera met filmisch James Bond-alike thema. Hele fijne track als afsluiter! Eigenlijk zijn dezelfde complimenten die we in de Sied van Riel recensie omschreven van toepassing op deze 2-CD mix, al verschilt het muzikale pad – ondanks dat het allebei om trance draait – wel degelijk. Deze 2-CD kun je samen met Sied van Riel’s compilatie zonder voorbeluistering aanschaffen.

Score: 4/5

MSTRKRFT: “Fist Of God” (Dim Mak/ V2 Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 MSTRKRFT is het Canadese duo Alex Puodziukas en Jesse Frederick Keeler. En jaar of vijf geleden ontstond er een ware hype rondom dit duo, samen met bijvoorbeeld Justice en Simian Mobile Disco. De muziek van genoemde groepen ging dwars in tegen de heersende trends, de vluchten plukkend van het succes van de formatie Daft Punk. Op “Fist Of God” is het MSTRKRFT geluid nog altijd licht gelieerd aan die van Daft Punk. De electro-synths scheren ongetemd langs je oren, zonder dat de muziek over the top gaat. Dat MSTRKRFT de juiste connecties heeft, blijkt wel uit de lijst van gasten op het album. Zo horen we onder andere Ghostface Killah en John Legend (met de single “Heartbreaker”) terug op “Fist Of Gold”. Rauwe electro met het gevoel van popmuziek, daarmee vangt “Fist Of God” aan. We hebben het dan over de track “It Ain’t Love” met Lil’ Mo. Die omschrijving dekt gelijk het overgrote deel van de muziek op dit album. Kun je French electro en de muzikale output van een DJ als Don Diablo waarderen? Dan is dit album een schot in de roos voor je.

Score: 3/5

Terry Lee Brown Junior: “Repack” (Plastic City)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Begin 2008 bracht Norman Feller aka Terry Lee Brown Junior zijn album “Softpack” uit. Rondom dit geprezen album is nu een remix overzicht op de markt gebracht, “Repack” genaamd. Op dit conceptalbum vol zweverige gangmakers vinden we naast eigen bewerkingen ook remixen van namen als Nikola Gala, The Timewriter, Nick Curly, Greg Parker en David Alvarado. Zoals altijd staat het kenmerkende Plastic City geluid centraal, dat het beste uit deep-house, tech-house en dub samenbrengt. De elf van “Repack” zijn dan ook zonder uitzondering de moeite waard en sluiten naadloos aan op het geluid van deze tijd. Sterker, je mag zonder gêne concluderen dat het Plastic City label, met acts Terry Lee Brown Junior en The Timewriter in het bijzonder, jarenlang een ambassadeursfunctie heeft vervuld voor de dansvloergerichte deep-house sound, die nu de clubs en festivalterreinen domineert. De topper van de CD is wat mij betreft de Nikola Gala remix voor het spetterende “Everyday”.

Score: 4/5

Parov Stelar: “Coco” (Etage Noir Recordings) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Parov Stelar heeft sinds 2004 een aardig uitgebreide discografie opgebouwd, met voornamelijk releases via zijn eigen Etage Noir label. Marcus Füreder, zoals zijn moeder hem noemt, is het type producer dat voor de meer avontuurlijke kijk op de elektronische muziek gaat. Hij mengt oude jazz en swing samples met allerhande elektronica en nieuwerwetse (house) beats. Een vrij uniek geluid dat klinkt alsof hij zich samen met Pit Baumgartner (van De-Phazz) in de studio heeft opgesloten. “Coco” is Parov Stelar’s vierde album alweer, dat in dit geval bestaat uit twee schijfjes. CD1 biedt de nodige diversiteit, waar het geluid van CD2 zich meer op de club lijkt te richten. Gasten als Blaktroniks, Lilja Bloom, Max The Sax en de hip-hop MC Veda36 (werkte al eens met de eerder genoemde Blaktroniks). Al met al is “Coco” een vermakelijke 2-CD met wisselvallige resultaten. Vooral op CD1 hebben we genoten van tracks als “For Rose”, “True Romance” (met vocalen van Lilja Bloom) en “Wake Up Sister” (met gastrol voor Max The Sax).

Score: 3/5

The Deadbeats: “Made In The Shade” (WAX On Records)

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Ged Day en Damian Stanley maken al sinds de jaren 90 furore als producers van solide downtempo muziek die op het randje met trip-hop balanceert. Je kent ze wellicht van hun bijdrage “Feel Good” aan de befaamde Café del Mar reeks. Ook de prettig rollende track “Funky For You” uit 1998 gooide destijds hoge ogen en kwam op vele compilaties terecht. Na hun in 2000 verschenen debuutalbum ”Lounging” werd het ronduit stil rondom het duo, maar daar is nu verandering in gekomen. Het WAX On label van George Evelyn (aka Nightmares On Wax) heeft de heren onderdak gegeven en dat levert een nieuw album op in de vorm van “Made In The Shade”. Een album dat wederom bol staat van de lome downtempo grooves. Het geluid doet me terugdenken aan de periode rond 2000 waarin loungen een hype was en de gerelateerde downtempo scene glorieerde. Daaruit kunnen we ook concluderen dat The Deadbeats wellicht niet helemaal met hun tijd mee zijn gegaan. Goed blijft hun muziek zeker!

Score: 4/5

Various: “Death Before Distemper 4 - Mixed By Kelpe” (DC Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Kel McKeown, beter bekend als Kelpe, verraste vorig jaar vriend en vijand met zijn voortreffelijke album “Ex-Aquarium”, waarop experimentele beats en schitterende geluidscollages centraal stonden – kortweg een mengvorm van IDM, elektronica en downtempo. Later in 2008 verscheen ook nog de remixbundel “Extraquarium”, als toetje. Nu is Kelpe de mixer van de nieuwste “Death Before Distemper” compilatie. Een avontuurlijke mix, die zo zou passen binnen de befaamde “Fabric” reeks van het gelijknamige Londense label, gekoppeld aan de club. Kelpe pint zich niet bepaald vast op een bepaald genre of geluid, hij laat je muzikaal gezien alle hoeken van de dansvloer zien. Van instrumentale hip-hop beats en moderne discoklanken (en dito Italo) tot avontuurlijke downtempo, allerhande breakbeats en lastig te omschrijven experimentele dingen. Daarin schuilt ook de kracht van deze mix CD, het avontuurlijke, verrassende aspect. Kelpe heeft zonder twijfel een uiterst fijne mixsessie in elkaar geknutseld! Knap staaltje werk.

Score: 4/5

Coparck: “A Dog And Pony Show” (V2 Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Coparck is al jaren een popformatie met veel potentie, maar de echte doorbraak laat nog altijd op zich wachten. “A Dog And Pony Show” is alweer hun vierde album. Hun kenmerkende, gevoelige pop/rockgeluid was de afgelopen jaren te weinig op radiozenders als 3FM te horen. Coparck viel wel op door de single “The World Of Tomorrow”. Die track werd ooit gebruikt voor een TV-reclame van het kaasmerk Milner. Zanger Odilo Girod is de drijvende kracht achter het viertal Coparck, dat onder andere ook toetsenist Maurits de Lange (aka Geigercounting, de electro-act) op de loonlijst heeft staan. Na het doorluisteren van “A Dog And Pony Show”, horen we kwalitatief hoogwaardige popsongs, maar de individuele uitschieters ontbreken. Daarom is dit zeker niet het beste Coparck album dat we tot op heden hoorden. Liefhebbers van Keane en Coldplay vinden in Coparck een uitstekend alternatief – en nog van Nederlandse afkomst ook. Beste bijdrage: het mysterieuze “Goodbye”, dat een hypnotiserende werking heeft.

Score: 3/5

Crown City Rockers: “The Day After Forever” (Gold Dust Media) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Voor vlotte, met soul doordrenkte hip-hop kun je al jaren aankloppen bij Crown City Rockers. De vijfkoppige groep, gevormd in Boston, heeft onder andere MC Rashaan Ahmad op de loonlijst staan – je kent hem wellicht van zijn soloplaat voor Om Hip-Hop. Als we ons niet vergissen is “The Day After Forever” de derde Crown City Rockers langspeler. Het album bevat gevarieerde klanken, waar het plezier hoorbaar vanaf straalt. Zo bevat “Kiss” (met gastvocaliste Silya) een soort ‘funky-disco-hop’ geluid, dat me doet denken aan een oude track van King Britt (als Sylk 130) – “All The Way Live” met Capitol A om precies te zijn. Ook “Clap Your Hands” met Aima is een goed voorbeeld van de klasse die Crown City Rockers nastreeft. Dit is een interessant hip-hop album geworden, dat aansluit op de muzikale koers van labels als Om Hip-Hop.

Score: 4/5

Various: “DJ-Kicks - By Chromeo” (!K7)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 “DJ-Kicks” is één van de langstlopende verzamelreeksen die de elektronische muzieksector kent. Deze nieuwste editie is samengesteld en gemixt door de mannen van Chromeo, het duo David Macklovitch en Patrick Gemayel. Chromeo staat gedurende de DJ-sessie voornamelijk voor oude disco, funk en gelieerde geluiden. Het bal wordt geopend met de levendige sci-fi space-disco van Kano. Hun track “Ikeya-Seki” dateert alweer van begin jaren 80, maar lijkt feilloos aan te sluiten op het huidige werk van mensen als Lindstrøm, Prins Thomas en Idjut Boys – kortom cosmic disco. De CD is voornamelijk gevuld met minder bekend materiaal, waaronder zich enkele sprankelende parels bevinden. Check bijvoorbeeld eens het zoete “Maybe Tonight” van Lovelock of het onlangs uitgebrachte “Sequencer” van Lifelike (via het Franse Vulture Music van Alan Braxe verschenen), beide prachtige sfeerkrakers. Zo duurt de sessie voort en biedt het liefst achttien goed gekozen bijdragen met namen als Leo Sayer, The Alan Parsons Project en Chromeo zelf als de meer bekende namen.

Score: 3/5

Various: “Watergate 04 - By Sebo K” (Watergate Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 De vierde mixcompilatie rondom de Watergate club in Berlijn is verzorgd door één van de resident DJ’s van de club, Sebo K. Deze DJ/producer ken je natuurlijk van zijn releases op het geprezen Mobilee label van Anja Schneider, maar zoals bekend staat hij ook in zijn rol als DJ zijn mannetje. Op “Watergate 04” horen we warme en diepe house (knipoog naar de US), met een duidelijke voorliefde voor het geluid uit Chicago en Detroit – aangedikt met de nodige dub effecten. Niet zo vreemd ook met namen als Rick Wade, Mood II Swing (met de fijne klassieker “Move Me” van medio jaren 90) en Patrice Scott op de tracklist. Sommige delen van de mix klinken dan ook alsof deep-house guru’s Harley & Muscle de knoppen hebben overgenomen. Check vooral Sebo K’s fabuleuze remix voor Martyn’s “Elden St.” – genieten geblazen! Conclusie: deel vier is zonder twijfel de beste editie uit de reeks tot nu toe! Sebo K verdient een pluim voor zijn uitgebalanceerde muziekkeuze die warm, smaakvol en soepel van soort is.

Score: 4/5

Various: “Kompakt Total 10” (Kompakt Schallplatten) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Het jaarlijkse kijkje in de keuken van het Kompakt label (en sublabels) is altijd weer een feestje. Editie #10 bevat materiaal van namen als Justus Köhncke, Mugwump, Gui Boratto en The Field (hier geremixt door Thomas Fehlmann). De compilatie begint humoristisch met DJ Koze’s “40 Love”, waarin een vrouwelijke tenniswedstrijd gesampled is – inclusief publiek, de rake klappen en het onvermijdelijke gekreun. Gaandeweg de 2-CD wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met één van de betere edities uit de reeks. Het niveau blijft opvallend constant en hoog. Uitschieter: het ‘spooky’ “Give It To Me Easy” van Justus Köhncke – electro met emotie. “Kompakt Total 10” is een niet te missen 2-CD voor mensen die van smaakvolle techno houden – de diversiteit is enorm en de uitglijders gering. De moeite waard dus.

Score: 3/5

Ard Bit: “Spanon” (Symbolic Interaction)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Kort geleden werden we getipt over de artiest Ard Bit. Na enig speurwerk bleek dat het om de Nederlandse producer Ard Janssen gaat. “Spanon” is zijn debuutalbum, dat verschenen is via het Japanse Symbolic Interaction label. Hoe klinkt “Spanon” dan? Volwassen en geslaagd! Ard Bit pendelt tussen stromingen als dub-step, elektronica/ IDM en ambient – een fraaie kruisbestuiving. Het is alsof de muziek van Aphex Twin, Autechre, Plaid, Kettel en 2562 in de blender is beland, waarna een indrukwekkend palet van rustieke/spannende klanken en typische elektronica (soms dub-step) beats met een avontuurlijke/creatieve insteek ontstaat. Kortom, dit is een erg goed visitekaartje. En nu maar hopen dat ze bij Warp Records opmerken hoe goed het debuutalbum van deze Nederlandse producer is. Wellicht zien we hem dan later terug op labels van dat kaliber. Kijk op www.ardbit.com voor meer informatie.

Score: 4/5

Various: “Cosmic Balearic Beats Vol. 2” (Eskimo Recordings/ N.E.W.S.)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009 

Na het bejubelde eerste deel uit deze reeks – gericht op moderne disco – kon een vervolg niet uitblijven. Deel twee bevat enkel exclusief en niet eerder uitgebracht materiaal, zo beloofd de verpakking ons. Het bal wordt geopend door Hot Toddy die samen met Ron Basejam soul verbindt aan disco, met “I Need Love” als resultaat. Na het luisteren van een paar tracks wordt helaas al duidelijk dat het niveau van deel #1 nauwelijks gehaald wordt. Dat is simpelweg jammer, want veel mensen hebben zich verheugd op deze tweede “Cosmic Balearic Beats” CD. Gelukkig gaat het niveau na een track of tien flink omhoog, waardoor we na beluistering met gemengde gevoelens achterblijven. Niet alleen het materiaal is niet overal even sterk, maar er wordt zo nu en dan ook nog eens van het discopad afgeweken. Daarmee klinkt de compilatie hier en daar wat uit balans. Volgende keer beter.

Score: 3/5

Various: “Tru Thoughts - 10^th Anniversary” (Tru Thoughts)

 Bron: 3-CD

Rubriek: 9/2009 

Tru Thoughts bestaat dit jaar tien jaar en dat wordt gevierd met een 3-CD compilatie. Op de Discogs website wordt de muzikale richting van het label omschreven als "jazzbreakshiphopsoulfunkbeatsounds" – kortom diversiteit kent geen tijd! Zo ook deze jubileum release. De 3-CD boxset is opgedeeld in een downtempo, club en exclusives sessie. Daarmee wordt de diversiteit, creativiteit en originaliteit van het label en haar artiestenvloot direct zichtbaar. Artiesten en formaties als Nostalgia 77, Bonobo, Quantic, Domu, Alice Russell, Hint, Azaxx, The Bamboos en Natural Self, om een handvol bepalende namen te noemen. Kortom, van rustiek en beheerst tot uiterst uitbundig en opzwepend, alles komt voorbij. Liefhebbers van de DJ sets van DJ Maestro en/of bezoekers van de Wicked Jazz Sounds avonden kunnen hun borsten nat maken, want dit is een onmisbare verjaardagsbox voor jazz, soul, latin en funkavonturiers.

Score: 4/5

Various: “Milky Disco 2” (Lo Recordings)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Deze 2-CD lag al een tijdje op onze ‘to do’ stapel, maar ontglipte tot op heden aan onze aandacht. Toen in 2007 het eerste deel uit deze serie verscheen, toen nog één schijfje, waren we erg enthousiast. In het bijzonder de openingstrack van Daniel Wang hebben we grijs gedraaid. “Milky Disco 2” gaat door waar deel één ophield en bestaat ditmaal uit twee CD’s. Zelfs de goed ingevoerde liefhebber van moderne disco zal niet alle namen op de tracklist kennen, maar als we dan toch een paar bekenden moeten noemen: Subway, Milky Globe, Black Devil Disco Club en Black Mustang. Daarmee is ook #2 uit de reeks dik in orde en wordt je bijgepraat op het gebied van space disco, cosmic disco of moderne disco; hoe je het ook wilt noemen. Deze 2-CD is dan ook een must have voor fans van het Eskimo label en series als “Cosmic Balearic Beats”. Lo Recordings is sowieso een label om goed in de gaten te houden. Het label heeft uitstekende artiesten in de stal. Diversiteit kent geen tijd bij de ‘Lo’ familie. Beste track: “Roll” van Secret Circuit.

Score: 3/5

Various: “Temporary Secretary - By Dixon” (Innervisions)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 In 2005 richtten de heren van Âme (het duo Kristian Beyer en Frank Wiedemann) en Dixon het Innervisions label op – in eerste instantie onder de vlag van Jazzanova’s Sonar Kollektiv label, later zelfstandig. In de periode tussen oprichting en nu is een hoop veranderd. Het label heeft zichzelf een belangrijke positie bedongen in het internationale veld van houselabels, met een focus op de meer sfeervolle variant van techno – deep-house met een technogevoel. Dixon, geprezen om zowel zijn DJ sets als producties, is de trotse samensteller en mixer van deze “Temporary Secretary” sessie. De mix begint op een tamelijk laag tempo, waarbij diepe houseklanken – met discosaus – passeren. Vanaf het moment dat de Henrik Schwarz remix voor Jazzanova’s “Let Me Show Ya” invalt is het puur genieten geblazen. Wat een kwaliteit legt deze man op de mat! Dixon doseert subtiel tussen diep, gelaagd, dubby en ruimtelijk. Wie het label volgt weet dan al genoeg. Dit is house gemaakt door liefhebbers voor liefhebbers. Eén ding is duidelijk: de mixsessie vormt één van de betere compilatiereleases van dit jaar, waarbij vooral de bijdragen van Henrik Schwarz opvallen – check zijn uitzinnige remix voor Code 718’s “Equinox”. Het futuristische slotakkoord “Sepiaphone” van Tokyo Black Star is de perfecte kers op de taart.

Score: 4/5

Various: “The Haçienda - Acid House Classics” (NewState Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Altijd lekker, zo’n sessie met ouderwetse housemuziek. Deze door Peter Hook – gedurende zijn carrière bassist voor Joy Division en New Order – gecompileerde en gemixte 2-CD is een stukje geschiedenisles/ educatie voor iedereen die geïnteresseerd is in de wortels van de housemuziek vanuit de jaren 80 tot in de jaren 90 – uiteraard gekoppeld aan de in het centrum van Manchester gevestigde, legendarische club The Haçienda (geopend in 1982, gesloten in 1997). De club zette vanaf 1988 de toon in de ontwikkeling van de acid-house en geniet ondanks haar sluiting in 1997 nog altijd wereldwijde bekendheid. Terug naar deze 2-CD mixcompilatie. Zonder uitgebreid de tracklist door te nemen, kun je er zeker van zijn dat vele essentiële tracks aan bod komen. Denk aan namen als Frankie Knuckles, Phuture, Bassheads, Fast Eddie, A Guy Called Gerald en ga zo maar door. Opvallend is dat er naast vele acid-house bijdragen ook enkele clubknallers voorbij schieten, zoals Ralphi Rosario’s “An Instrumental Need” en Last Rhythm’s “Last Rhythm”. In de breedte is dit een mix waar je van zult smullen, al zal de goed geïnformeerde houseliefhebber de schouders ophalen bij deze house classics verzamelaar.

Score: 3/5

Various: “Browswood Bubblers Four” (Brownswood Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Wanneer Gilles Peterson een muzikale selectie samenstelt, kun je er bijna blindelings op vertrouwen dat je een topproduct in handen hebt. “Brownswood Bubblers Four” lost die veronderstelling zonder enige twijfel in. Nummer vier uit de reeks biedt weer een scala aan prachtig materiaal, dat geweldig in de oren klinkt, maar nooit muzikaal gemeengoed van de massa zal worden. Zelfs de goed geïnformeerde muziekliefhebber/ recensent zal lang niet al het materiaal op deze compilatie kennen, of je moet uit de voeten kunnen met namen als Mayer Hawthorne, Lone, New Look en Soundspecies. Namen zeggen niet zoveel als Gilles Peterson achter de knoppen plaatsneemt. Hij praat je op deze CD bij over al het moois in zijn wereld van eclectische DJ sets. Van hip-hop, soul, funk, jazz, broken beats en (diverse) wereldmuziek; op “Brownswood Bubblers Four” is er een plaats beschikbaar voor deze stromingen. Bij het horen van “Brownswood Bubblers Four” blijkt maar weer dat het samenstellen van een goede compilatie CD een kunst op zich is. Gilles Peterson beheerst die discipline als geen ander. Check vooral de laatste drie tracks van deze compilatie is mijn advies.

Score: 4/5

Ancient Astronauts: “We Are To Answer” (ESL Music)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009 

Het duo Ancient Astronauts bestaat uit de Duitsers Ingo Möll en Tom Strauch. Ze brengen op “We Are To Answer” – hun debuutplaat – een soort hip-hop met een open blikveld, allerlei invloeden opslurpend uit stromingen als funk, dub, reggae en soul. Op “We Are To Answer” wordt het duo bijgestaan door gasten als The Pharcyde, Raashan Ahmad (van Crown City Rockers), Bajka (vocaliste van Beanfield’s “Tides”), Azeem & DJ Zeph en Tippa Irie. Qua sfeer en beats neigt de muziek van Ancient Astronauts soms zelfs naar het trip-hop genre. Het duo heeft overduidelijk iets met opzwepende beats – getuige een track als “Dark Green Rod”, als goed voorbeeld. Productietechnisch scoren ze ook een torenhoog cijfer. Het levert in totaal net iets meer dan 45 minuten muzikaal vertier op, waarbij zowel hip-hop, reggae/dub als trip-hop liefhebbers volop aan hun trekken komen. Slotsom: Ancient Astronauts blijken uitstekende beat creators en zijn in staat experimentele hip-hop thema’s te brouwen. Muziek die eveneens niet zou misstaan op labels als Om Hip-Hop of Tres Records en vanwege de flirt met de trip-hop ook waanzinnig op een popfestival zal klinken. Prima debuut! Check ook de single “Classic” met lyrics van The Pharcyde – eveneens via ESL Music verschenen.

Score: 4/5

Various: “Pulse - By Isis” (Dance-Tunes/ ID&T/ Oxfam Novib) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 DJ Isis (voorheen 100% Isis) heeft recentelijk een nieuwe mixcompilatie uitgebracht met de werktitel “Pulse” – een project waarbij de opbrengst ten goede komt aan het goede doel. Isis, die zich de laatste periode ook op het productionele vlak begeeft, weet met “Pulse” een erg fijne DJ-sessie te leveren, waarbij de ‘groove’ centraal staat. Isis’ neusje voor de zalm is na zo’n 15 jaar in het DJ vak nog altijd messcherp. Moeiteloos heeft ze een aantal parels weten te selecteren, waaronder haar eigen “Ibiza Luna” – met Piet Jan Blauw, waarmee ze ook de knaller “Eenhoorn” creëerde. Opvallend is dat Isis in haar producties de speelsheid van haar voorbeeld Dimitri (en daarmee gelijk zijn voormalige compaan Eric Nouhan) vertaalt naar het hier en nu. Na het horen van “Pulse” snap je direct waarom Isis nog altijd een zeer graag geziene gast is op de club- en festivalpodia. Met een nogal altijd hoorbare passie voor elektronische muziek is deze dame nog lang niet uitgerangeerd. Aanrader.

Score: 4/5

Ohm Square: “Taking Shape” (Mole Listening Pearls) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Ohm Square is het kwartet Jan Čechtický, Dušan Lipert, Jan Kleník en Charlotte Fairman – een club Tsjechen die al sinds medio jaren 90 actief is. Via Mole Listening Pearls brachten ze al diverse albums uit, waarvan “Taking Shape” de laatste is. Na een paar tracks wordt wel duidelijk dat Ohm Square typisch een act voor het label in kwestie is. De formatie brengt een soort downtempo meets popgeluid, dat gemakkelijk te behappen is voor de luisteraar en aansluiting vindt bij (voormalige) labelgenoten als Marcel, Alphawezen en vooral Khoiba. Ook een vergelijking met formaties als Gelka en Jazzamor is niet vergezocht. Over het algemeen biedt het album leuke thema’s en prima beats. “Taking Shape” zorgt er echter zeker niet voor de we op het puntje van onze recensiestoel gaan zitten, maar vermakelijk is het album zonder twijfel. Dat is ook wat waard.

Score: 3/5

Postman: “Postman” (PIAS)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009 

De verhalen rondom de privé situatie van Remon Stotijn aka The Anonymous Mis aka Postman en inmiddels ex-vrouw Anouk zijn veelvuldig te lezen en te horen geweest in de media. Des te fijn dat de muziek weer de hoofdrol opeist. “Postman” is het tweede album van Stotijn als soloartiest na zijn avonturen met de groep Postmen (meervoud). Met Postmen hield het succes min of meer op na de eerste twee albums “Cocktails” (1998) en “Revival” (2001). In de solomodus debuteerde Stotijn met de langspeler “Green”, dat op zich prima ontvangen werd door de schrijvende pers. Op het titelloze tweede soloalbum van Postman horen we een prominente rol voor vrouwelijke vocalen, geen slechte zet wat mij betreft. De tracks op “Postman” klinken als altijd gezellig en bevatten nog altijd de kenmerkende invloeden uit de reggae (tropische tinten), al is dat met een ‘poppy’ ondertoon. De herbewerking van de Postmen classic “Crisis” is geen zwaktebod, al kan het niet tippen aan het sterke origineel. Naast een reeks aan prima songs, staan er op “Postman” helaas ook een aantal zwakke bijdragen. Kortom, het album is vermakelijk en absoluut geen teleurstelling, maar vernieuwend, sterk of onderscheidend kunnen we het niet noemen.

Score: 3/5

Nickodemus: “Sun People” (ESL Music) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Nick DeSimone aka Nickodemus nodigt je aan de hand van zijn nieuwste album “Sun People” uit voor een ‘werelds’ feestje. Muzikaal rijkdom/ invloeden uit verschillende windstreken strooit hij moeiteloos over zijn (break)beats. Dat het nog werkt ook, heeft te maken met kennis en kunde, dat kan niet anders. Een tweetal tracks op “Sun People” zijn samen met Will Holland (aka Quantic) geproduceerd – een fraaie combi. Onder andere de latinstroming staat volop in de schijnwerpers op dit album, maar ook ‘Eastern vibes’ zijn aan de orde van de dag. Genoeg om van te genieten dus? Zeker! Toch zal dit album zeker niet ieders’ kopje thee zijn. Daarvoor is de muziek van Nickodemus te avontuurlijk, te breed en te anoniem. Wel is duidelijk dat DeSimone prima op zijn plaats is binnen de ESL Music stal. Zijn muziek vormt een perfecte aanvulling op artiesten als Thievery Corporation en Federico Aubele. De link met Quantic, dus Tru Thoughts, is overigens ook verre van vreemd.

Score: 3/5

Thavius Beck: “Dialogue” (Big Dada) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Thavius Beck is een uit Los Angeles afkomstige (abstract) hip-hop producer, die in de afgelopen jaren producties uitbracht via labels als Mush en One Cell Records. De meeste bekendheid verwierf hij echter met de productie het album "Yesterday, Today & Tomorrow” van K-The-I??? – eind 2008 verschenen via Mush en Big Dada. Via datzelfde Big Dada label verschijnt nu Thavius’ nieuwste bloemstukje “Dialogue”. Geheel volgens verwachting staat het experimentele karakter van Thavius’ energieke producties centraal op dit avontuurlijke hip-hop album. De producties staan dan ook bol dan de verrassende wendingen en spectaculaire beatconstructies – check in de kader eens het afsluitende “4 Part 2”. Ondanks de korte speelduur van het album, zo’n veertig minuten, krijg je als luisteraar zeker waar voor je geld. Waarom? De vijftien korte bijdragen op “Dialogue” prikkelen de ziel en slaan een brug tussen hip-hop en elektronica/IDM. “Dialogue” past dan ook perfect bij een label als Big Dada (plus de grote broer Ninja Tune) en betekend het zoveelste ‘highlight’ vanuit Los Angeles, waar de (experimentele) beatmakers als paddenstoelen uit de grond schieten.

Score: 3/5

Simian Mobile Disco: “Temporary Pleasure” (Witchita) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 “Temporary Pleasure” is het tweede studioalbum van het duo Simian Mobile Disco (kortweg SMD), bestaande uit James Ellis Ford en James Anthony Shaw – ook betrokken bij de band Simian. In 2007 opende SMD vele deuren met het debuutalbum “Attack Decay Sustain Release”, dat in 2008 werd opgevolgd door een remix overzicht, “Sample And Hold: Attack Decay Sustain Release Remixed” getiteld. SMD’s geluid is nog altijd clubgericht, met invloeden uit house, electro, (Italo) disco, pop en hip-hop (in mindere mate). Clubmuziek met een breed blikveld dus. Het is dan ook niet vreemd dat een bekende als Jamie Lidell opduikt als gastvocalist gedurende het gedreven “Off The Map”, compleet met Moroder-achtige baslijn. Niet alle tracks op “Temporary Pleasure” zijn even sterk. Zo klinkt “Bad Blood” als een rip-off van Axwell & Bob Sinclar’s “What A Wonderful World”. Beste track is wat mij betreft met afstand het overtuigende “10.000 Horses Can’t Be Wrong” – leuk thema! Het luisteren van die track kan dus zeker geen kwaad. “Temporary Pleasure” is een gevarieerd en enerverend album geworden dat simpelweg goed is, maar net niet top.

Score: 3/5

Cougar: “Patriot” (Ninja Tune/ Counter Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Wie het zoveelste experimentele elektronica brouwsel van het Ninja Tune label verwacht, komt met dit tweede album van Cougar (uit de US) een tikkeltje bedrogen uit. Cougar staat namelijk voor elektronische rock – niet te scherp, wel pittig. De muziek van dit vijftal is dus even wennen voor de fanatieke en doorgewinterde Ninja Tune volger. Mocht je de muziek van Gravenhurst en Grizzly Bear op Warp Records kennen, Cougar’s “Patriot” valt daar qua geluid en kracht ergens tussenin. Toch is de keuze van Ninja Tune om dit album uit te brengen niet helemaal vreemd, de bepalende rockklanken (en een vleug post-rock) gaan namelijk hand in hand met elektronische elementen, effecten en ritmes. Met “Patriot” slaat Patriot dus een geslaagde brug tussen rock en experimentele elektronica. Een geluid vol podiumpotentie door de enorme energie en het verrassende karakter. “Patriot” is wat mij betreft een leuk album om te proberen, maar hij zal zeker niet bij iedere elektronica liefhebber lekker vallen.

Score: 3/5

Various: “This Is Sander Kleinenberg 2” (Little Mountain Recordings) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Sander Kleinenberg is zo’n DJ/ producer die zich al jaren, tamelijk onopvallend, rondom de internationale top van de elektronische muzieksector manoeuvreert. Met zijn gevarieerde housegeluid is hij een geliefde samensteller en mixer van compilaties, die in de lijn van de releases op labels als Global Underground, Bedrock en Renaissance liggen. Kleinenberg, die ooit bekend stond als progressive DJ, heeft zijn geluid de afgelopen jaren indrukwekkend verbreed en plukt nu van alle mogelijke struiken de mooiste vruchten af. En zoals bekend, samenstellen is een vak apart. Wat voor stromingen mengt hij dan? Denk aan stromingen als minimal, tech-house, electro-tech en deep-house – stromingen die, mits juist geselecteerd, feilloos door elkaar kunnen lopen. Dat bewijst Sander Kleinenberg nog maar eens op deze tweede “This Is Sander Kleinenberg” compilatie. Eigenlijk biedt de 2-CD precies wat we ervan verwacht hadden: kwaliteit, diversiteit en bovendien fraai opgebouwd. Vanaf Sasha Funke’s “Summer Rain” – het startschot van CD1, een prachtige ambient collage – hebben we ons geen moment verveeld. Bij het horen van DJ Ortzy’s “Massive” (in de Dirty Flavor remix) ontstaat spontaan een jubelstemming! Nice!

Score: 3/5

Ilse DeLange: “Live In Ahoy” (Universal Music)

 Bron: DVD

Rubriek: 9/2009

 Aan het einde van de successen rondom Ilse DeLange lijkt maar geen einde te komen. Haar laatste album, “Incredible” getiteld, heeft alweer een aantal klinkende hits voortgebracht – denk aan “Puzzle Me”, “Miracle” en “So Incredible”. De tamelijk ingetogen popliedjes – inclusief country invloeden – van deze sympathieke zangeres zijn niet meer weg te denken uit de hitparades, zoveel is duidelijk. Deze live DVD, opgenomen in de Rotterdamse Ahoy, bevat een tracklist van maarliefst 23 tracks, waaronder de nieuwste hit “We’re Alright”. Tussen de vele bewezen songs, covert Ilse DeLange er zo nu en dan lustig op los. Zo geeft ze haar eigen draai aan klassiekers als “Sister Golden Hair” en “Have A Little Faith In Me”. Opvallend is andermaal hoe zuiver Ilse DeLange op de bühne zingt. “Live In Ahoy” is dan ook verplichte kost voor de fan/liefhebber en tevens een mooi souvenir voor de mensen die bij het optreden waren. Het wachten is nu op Ilse’s nieuwe studioalbum.

Score: 4/5

Krezip: “Sweet Goodbye” (Sony Music)

 Bron: 2-CD/ DVD

Rubriek: 9/2009 

Het zal niemand ontgaan zijn dat Krezip onlangs als band gestopt is. Jammer voor de trouwe fanbase, die de band in de loop der jaren heeft opgebouwd. Het begon allemaal zo’n 10 jaar geleden toen Krezip zich op Pinkpop in de kijker speelde en een knetter van een hit scoorden met “I Will Stay”. In de jaren daarna is de band rondom zangeres Jacqueline Govaert eigenlijk nooit meer van het toneel verdwenen. Om hun afscheid niet onopgemerkte aan het publiek voorbij te laten gaan, vonden op 26 en 27 juni 2009 twee afscheidsconcerten plaats in de Heineken Music Hall te Amsterdam. “Sweet Goodbye” is daarvan de reportage. Je krijgt twee CD’s met audio en een fraaie DVD om dit alles inclusief beeld te kunnen bezien/beluisteren. Kortom, “Sweet Goodbye” is een waanzinnig document geworden dat de complete zegetocht van de band belicht, met de vele hits, de unieke cover van Michael Jackson’s “Billie Jean” en het gevoelige “Sweet Goodbyes” als afsluiter. Krezip zal zonder twijfel gemist worden.

Score: 4/5

Joakim: “Milky Ways” (!K7/ Versatile Records)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009 

Eind 2008 bespraken we al Joakim’s conceptplaat “My Best Remixes” – uitgebracht via zijn eigen Tigersushi label. Dat tussendoortje wordt nu opgevolgd door zijn derde studioalbum “Milky Ways”. Joakim Bouaziz, zoals hij voluit heet, laat met “Milky Ways” horen zijn geluid te hebben verbreed. In de pers werd zijn geluid veel omschreven als ‘fuzzy disco’, maar van dat etiket blijft op dit derde album weinig over. Anno 2009 klinkt Joakim’s muzikale output meer als een eigentijdse kijk op de new-wave, electro-pop en zelfs Krautrock. Aangevuld met (subtiele) tinten uit psychedelica en exotica klinkt deze langspeler als een smaakvol gerecht waarbij met zorg uitgezochte kruiden samen zijn gebracht en verleden/heden fuseren. Joakim komt zo nu en dan behoorlijk ruig uit de bocht met snerende gitaarklanken en horizonvullende effecten. Soms wordt de muziek daardoor iets te vol en druk. Gelukkig gaat de muziek van Joakim eigenlijk nergens over de top en dat siert de man. Prima album wederom.

Score: 3/5

Natural Self: “My Heart Beats Like A Drum” (Tru Thoughts Recordings) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Natural Self is een éénmans project van Nathaniel Pearn. Als Natural Self brengt hij nu-jazzy muziek gekoppeld aan downtempo of broken beats – van tijd tot tijd versmolten met dub effecten, funk en elektronica. “My Heart Beats Like A Drum” is de opvolger van het afgelopen jaar verschenen debuut “The Art Of Vibration”. Op dit tweede album is Natural Self naar onze smaak duidelijk niet in wereldvorm. Waarom dan niet? Om positief te beginnen, de producties zijn tot in de puntjes verzorgd en klinken creatief, opgeruimd en volwassen – niets mis mee dus. Echter, waar zijn de aantrekkelijke en pakkende thema’s? Die zijn erg schaars op dit album. Uiteraard zijn er uitzonderingen, zoals het levendige, door dub gedreven “All Static”. Spannend wordt het echter niet of nauwelijks. Wat overblijft, is een album dat een krappe voldoende scoort, maar blijft hangen in gemiddelde resultaten. Teleurstellend daarom.

Score: 3/5

Andrea McEwan: “Rental Property” (Dramatico Entertainment Ltd.) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Deze CD lag al even op onze ‘to do’ stapel, maar verdient alsnog verlaat een plekje in onze review rubriek. Singer/ songwriter Andrea McEwan zagen we vorig jaar al eens in het voorprogramma van labelgenote Katie Melua optreden – live in Ahoy, Rotterdam. Voor diezelfde Katie Melua schreef ze al diverse nummers, te vinden op het “Pictures” album uit 2007. “Rental Property”, McEwan’s solodebuut, sluit enigszins aan op Katie Melua’s kenmerkende, fragiele popmuziek, maar een vergelijking met Amy MacDonald is wellicht nog treffender. Waarom? Het geluid van Andrea McEwan leunt op stromingen als country, blues en jazz. Een intiem geluid dat prettig in het gehoor ligt, maar tegelijkertijd ook erg beschaafd overkomt op de luisteraar. Soms iets te braaf misschien. Check daarom vooral het gezellige “Love Suit”, dat een spontane heupbeweging ontlokt. Mooi debuutalbum, maar niet bepaald spectaculair. Fans van Katie Melua hebben in ieder geval een fraai alternatief erbij.

Score: 3/5

Juice Aleem: “Jerusalaam Come” (Big Dada/ Ninja Tune) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 De uit de UK afkomstige MC Juice Aleem werkte in het verleden al samen met uiteenlopende namen/ formaties als Coldcut, Hexstatic, Si Begg, Evil Nine en Adam Freeland, maar nam pas recentelijk de beslissing om solo te gaan werken. Zijn debuut album met de titel “Jerusalaam Come” is grotendeels geproduceerd door Gamma en Shadowless ‘legende’ Blackitude – zo lezen we in de persinformatie. Het resultaat is wat ons betreft een beetje lauw. Niet slecht, zeker niet sterk, een beetje er tussenin. Tenenkrommende tracks als “Straight Out” en de eerste single “First Lesson” worden afgewisseld met aardige pogingen als “The Killer’s Tears” en de afsluitende bonustrack. De punten die Juice Aleem verdient, komen wat mij betreft alleen tot stand door de eigen en unieke lyrical style. Qua producties valt er maar weinig te genieten helaas.

Score: 2/5

Funky DL: “The Interview” (BBE Records/ Washington Classics) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Naphta Newman aka Funky DL is een Britse rapper, producer en labeleigenaar (van het Washington Classics label). Op zijn nieuwste album, “The Interview” getiteld, combineert Funky DL interview fragmenten en producties tot één bundel. Mocht je dat interview totaal niet boeiend vinden; qua muziek biedt het album genoeg momenten die ertoe doen. Funky DL’s hip-hop geluid staat bol van de jazzy en soulful achtergrondmuziek (lees: samples en loops) met een knipoog naar de US Westcoast hip-hop – tamelijk gevarieerd ook. Juist die combinatie maakt de producties van Funky DL bijzonder aantrekkelijk. Niet uniek of vernieuwend, maar simpelweg treffend en representatief voor het genre. Dit album is voer voor fans van labels als Tres Records, Om Hip-Hop en ABB Records.

Score: 4/5

Kevin Saunderson: “History Elevate” (KMS/ Fabric Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Over Kevin “Master Reese” Saunderson hoeven we geen inleidend praatje meer te houden. Deze Detroit techno legende is sinds eind jaren 80 succesvol onder vele namen, maar oogstte de grootste bekendheid onder zijn Inner City alias. Deze 2-CD is een nuttig kado voor liefhebbers van Saunderson’s werk, waarbij op CD1 zijn remix activiteiten aan bod komen en op CD2 derden aan de haal gaan met Saunderson’s baanbrekende producties. Kevin Saunderson remixt op CD1 ondermeer materiaal van uiteenlopende namen als Cameo, Simian Mobile Disco, Wee Papa Girl Rappers, Lighthouse Family en Hercules And Love Affair. Kortom vanuit eind jaren 80 tot vandaag de dag. Vooral de remix die Saunderson voor Hercules And Love Affair’s “You Belong” maakte is ‘stunning’. Zijn eigen kenmerkende oldschool synth komt er op voortreffelijke wijze in terug. CD1 bevat gelukkig allemaal losse tracks, op CD2 gevolgd door een mix met daarop remixen door Ben Sims, Joris Voorn, Samuel L Session, Carl Craig en John Tejada, om er maar een paar te noemen. Eén ding is zeker: zonder het pionierswerk van mensen als Kevin Saunderson had de techno- en housescene er vandaag de dag heel anders uitgezien.

Score: 4/5

Paul van Dyk: “Volume - The Best Of” (High Contrast Recordings/ Be Yourself Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 9/2009

 Paul van Dyk behoeft eigenlijk geen enkele introductie meer. Deze man draaide en produceerde al trancemuziek (vaak instant klassiekers) toen niemand nog van DJ Tiësto, Ferry Corsten of Armin van Buuren gehoord had. Het Nederlandse label Be Yourself Music heeft nu slim een overzicht van 15 jaar Paul van Dyk op de markt gebracht. De 2-CD omvat een disk met eigen werk en een disk met remixen die Paul van Dyk voor derden maakte. Op CD1 horen we de diverse sounds die Paul door de jaren heen bracht – van classic trance, tot moderne klanken die meer zijn gaan leunen op popmuziek. Van de grote clubhit “For An Angel” heeft Paul van Dyk een speciale 2009 versie gemaakt, die zo de hitparades in gestuurd kan worden. Als remixer mocht hij muziek van namen als Britney Spears, U2, Depeche Mode, Justin Timberlake en New Order onder handen nemen. Uiteraard ontbreekt zijn baanbrekende remix voor Humate niet. We hebben het dan uiteraard over “Love Stimulation”, een klassieker die door velen wordt gezien als favoriete tranceklassieker. “The Best Of” is een slim conceptalbum, waarbij alle grote tracks uit Paul van Dyk’s producercarrière treffend samenkomen.

Score: 4/5

Roy Davis JR.: “God Life Music” (Lantern/ Nice + Smooth Ultramedia)

 Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Wie puntgave (soulful) house op prijs stelt, kan zich naar de (digitale) winkelschappen begeven voor dit album van Roy Davis JR. – jawel de Roy Davis JR. van Phuture (hij verving ooit DJ Pierre). “God Life Music” staat bol van de (deep) house tunes, vrijwel uitsluitend met vocale hoofdrol. Zo nu en dan gaat het tempo omlaag, maar dit levert niet de beste momenten op. Roy Davis JR. heeft gasten uitgenodigd als Terry Dexter, Mark (lijkt de stem van “Thank You?” van The Dining Rooms), Manny, Erin Martin en Heat Fam. Met fijne dansvloerkrakers als “Hold U” (feat. Manny) en “Come On” (feat. XL) op de tracklist, is de aanschaf van dit album al verantwoord. In de breedte is het album simpelweg goed, maar net niet top. Daarvoor mist de tracklist nog een aantal opvallende uitschieters. Even voorbeluisteren is mijn advies.

Score: 3/5

Various: “Fabric 48 - By Radio Slave” (Fabric Records) 

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Matt Edwards ken je onder een veelvoud van aliassen zoals REKID en Radio Slave (dansvloermuziek), maar ook als eigentijdse exotica leverancier maakt hij furore onder de noemer Quiet Village (samen met Joel Martin). Als Radio Slave bedient hij club- en festivaltijgers die enthousiast worden van house, techno en minimal. Niet zo vreemd dus dat Fabric London hem de nieuwste editie uit de langlopende mixcompilatie reeks liet verzorgen. Edwards’ mix telt slechts dertien bijdragen, die vooral het stempel diep verdienen. De mix bouwt en bouwt, maar schiet nergens echt uit de slof. Edwards is dus van de zorgvuldige, doordachte opbouw, misschien wel gelijkend aan hoe progressive DJ’s rond 2000 hun sets op het publiek loslieten. Het gebruik van vernuftige percussie en tribals onderstreept deze veronderstelling nog eens extra. De opbouw is dan ook het sterkste aspect van deze Fabric editie, al hebben we tijdens de mix zeker een paar vette tracks gehoord. Wat te denken van de Michel Cleis remix voor Spencer Parker’s “The Beginning” – een Buzzin’ Fly release. Op de tracklist vinden we ook enkele Nederlandse tinten: een remix door Daniel Sanchez en 2000 & One’s “Wan Poku Moro”.

Score: 3/5

Various: “Trapez 100” (Trapez/ Traum Schallplatten)

Bron: CD

Rubriek: 9/2009

 Minimal, tech-house en techno liefhebbers opgelet: het Duitse Trapez label is toe aan haar honderdste release en viert dit met een compilatie – gevuld met ongemixt materiaal. De selectie is verzorgd door – hoe kan het ook anders – Riley Reinhold. De CD versie die wij ontvingen bevat een elftal aan bijdragen van bekenden als Dominik Eulberg, Gabriel Ananda, Jeff Samuel, SLG (hier in duet met 3 Channels) en Roland M. Dill. Kortom de namen die het label hebben helpen te ontwikkelen tot wat het nu is. Verwacht niet de droge, kale minimal sound, waarmee het label jarenlang de clubscene bestookte, maar meer melodisch werk dat meer het stempel tech-house verdient – her en der met minimal invloeden overigens. Zo nu en dan lekker groovy, maar soms ook gortdroog, doch sfeervol en ruimtelijk (dub-techno). Kortom, een geslaagde compilatie die vooral ook aantrekkelijk is door het ongemixte karakter.

Score: 3/5