|
|
CD recensies
September 2008
 |
|
AL-PHA-X: “Slowdown” (i-Label) Genre(s): Downtempo Bron: CD Rubriek: 9/2008 Distributie: i-Label (www.i-label.uk.com) Beoordeling: 8
|
 |
|
Nightmares On Wax: “Thought So...”
(Warp Records) Bron: CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Rough Trade Beoordeling:
8
|
 |
|
Various:
“Sneakerz Vol. 7” (Sneakerz Muzik) Genre(s):
Electro-Grooves/ (Electro) House Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Spinnin’ Records We
citeren uit de persinformatie: ‘deze zevende
compilatie in de “Sneakerz” serie is een verse mix van zogenaamde
jackin' house met frisse vocalen en veel 'handjes-in-de-lucht' momenten;
een waardige afsluiter van het afgelopen bomvolle festivalseizoen. Het
album is gemixt door Bart B More en de Bingo Players, jongens die elkaar
al langer kennen dan vandaag en daarom haarfijn op elkaar weten in te
spelen’. De jonge DJ's/ producers Bart B More (aka Bart van der Meer) en
Bingo Players (aka Paul Baumer en Maarten Hoogstraaten) hebben een
vermakelijk mix weten neer te zetten met een aantal prima tracks, maar
selecteerden ook enkele tenenkrommend zwakke platen binnen de marge
electro-grooves en house. De mix bevat veel platen met ‘shock driven’
ritmes, wat de dansbaarheid in de clubs ongetwijfeld ten goede komt.
Opvallende tracks in positieve zin zijn de remix van Johnny Fiasco voor
Jake Childs feat. Jamon’s
“Chains And Ice” (US house) en de Bart B More remix voor Bingo Players
feat. Chocolate Puma’s “Touch Me”.
Helaas kunnen we niet altijd even enthousiast worden van Bart B More’s
werk – in dit geval remixen. Dat is jammer, want in het nabije verleden
viel zijn werk positief op bij een aantal grote jocks en werden twee van
zijn platen op het Engelse BBC Radio1 door Pete Tong benoemd tot 'essential
tune of the week'. Naast diverse eigen producties van Bart B More en Bingo
Players (met wisselend resultaat), horen we ook namen als Deadmau5, ATFC,
Dave Spoon en Copyright voorbij komen op de tracklist. Als je liefhebber
bent van de zogeheten ‘Sneakerz’ sound, dan is deze CD onmisbaar in je
collectie. Kijk op www.sneakerzmuzik.nl
voor meer informatie. Beoordeling:
7
|
 |
|
Various:
“House Session 2 - Seasons Recordings” (Soulstar) Genre(s):
Deep-House Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Na
de briljante 2-CD release rondom het Transport label uit San Francisco met
onder andere DJ Rasoul’s “’89 Memory” (uit 1999), is er nu een
vervolg in de vorm van “House Session 2”. Ditmaal komt het materiaal
van Seasons Recordings en sublabels aan bod. Dit uit Los Angeles (Californië)
afkomstige label heeft jarenlang een uiterst liefdevolle en
‘omhelzende’ deep-house sound uitgebracht met artiesten als 2nd Shift,
Franck Roger en Kaleidoscope, maar ook namen als Restless Soul (Phil Asher),
S.U.M.O. (uit Zweden) en Eddie Matos brachten materiaal uit via de Seasons
stal. Jamie Thinnes – oprichter van het
label – verzorgde de selectie en mix (disk één) voor deze 2-CD
compilatie. Op CD1 – ‘cool party side’ genaamd – vinden we vele
heerlijke platen die zoals gezegd in gemixte vorm voorbij komen. De
bijdragen van Franck Roger vallen hierbij specifiek op. Opener “Harmonic
Vibe” valt al zeer positief op, maar zijn track “The Chase” is toch
echt top-class! “The Chase” is een gedreven soulful deep-house track
met een tintje disco (met name door de claps), welke wordt aangekleed met
prachtige Fender Rhodes klanken, allerlei additionele sfeergeluiden en
draait op een duidelijk aanwezige, rollende baslijn. Waanzinnige plaat!
Later op CD1 laat Franck Roger wederom van zich horen middels de
opzwepende track “N.J. Tracks” en scoort opnieuw! CD2 is ongemixt en
daardoor meer ‘DJ friendly’. De dertien bijdragen op CD2 vormen een
aantrekkelijke extra op de al indrukwekkende mix op schijf één. Kortom:
deep-house liefhebber, spurt naar je (digitale) platenzaak om deze
dubbelaar te beluisteren. Kijk op www.seasonsrecordings.com
of www.soulstarrecords.com
voor meer informatie. Beoordeling:
8
|
 |
|
Various:
“Tranceworld Vol. 4 - By John O’Callaghan” (Armada Music) Genre(s):
Trance Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music “Tranceworld”
is zonder twijfel één van de beste compilatiereeksen van het Armada
label – dat op jaarbasis een waslijst aan compilaties uitbrengt. Na
Signum, Aly & Fila en Sean Tyas is het nu de beurt aan John O’Callaghan.
Sinds 2004 brengt deze DJ/ producer fabuleuze producties uit, die op
veel enthousiasme kunnen rekenen van DJ grootheden als bijvoorbeeld
Armin van Buuren en Paul van Dyk. Niet de minste jongens die zijn werk
steunen dus! Op CD1 horen we sfeervolle, goed geproduceerde trancemuziek
die her en der van vocalen voorzien zijn. Energiek is de remix van John
O’Bir voor Captured Sun’s “Inherent Condition”. De remix doet me
denken aan ouder werk van Airwave (Bonzai). John O’Callaghan’s remix
voor Giuseppe Ottaviani (van de formatie Nu NRG) is tevens een vol schot
in de roos en klinkt als een eigentijdse kijk op Paul van Dyk’s
succesvolle sound van eind jaren 90. De track met de mooiste
melodielijnen komen wat mij betreft van de hand van Blue Tente met hun
hemelse “Antarctic Night” (geremixt door Reaves & Ahorn) en ook
Temple One’s “Aurora” past binnen die omschrijving. CD2 dan! Die
start fabuleus met de gloednieuwe track “X_D” van het talent Leon
Bolier presents Precursor. Deze track bevat een golvend thema (en dito
baslijnen), waardoor je op de dansvloer zonder twijfel in extase zal
raken. Waanzinnige plaat die je kunt scoren via 2 Play Records
(onderdeel van Spinnin’ Records). Op CD2 zijn er zo nu en dan ook wat
electro invloeden in het gekozen trancemateriaal terug te vinden. M6’s
“Fade 2 Black” is daar een (subtiel) voorbeeld van. Een track die
wat weg heeft van de vroegere BPM Dance sound (denk aan Katana en Mark
Norman in die tijd). En dat zijn slechts een handjevol voorbeelden van
al het moois dat er op deel vier van “Tranceworld” te vinden is.
Producties cq. remixwerk komt van namen als Lange, John O’Bir, Leon
Bolier, Giuseppe Ottaviani (hier dus geremixt door John O’Callaghan),
Dazzle en John Askew. “Tranceworld Volume 4” is wederom een
bovengemiddeld goede trancecompilatie geworden, die net dat stukje extra
te bieden heeft wat vele andere compilaties missen. Kijk op www.johnocallaghan.net
of www.armadamusic.com voor
meer informatie. Beoordeling:
8
|
 |
|
Various:
“Coast 2 Coast - Charles Webster” (NRK Sound Division) Genre(s):
(Deep) House/ House & Techno Classics Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution “Coast
2 Coast” is een verzamelreeks van het uit de UK afkomstige NRK Sound
Division – een serie die zich inmiddels wel bewezen heeft. Met edities
door grote namen als X-Press 2, Âme, Peace Division, Miguel Migs, Kerri
Chandler en Karizma werd keer op keer de juiste snaar te geraakt met een
nadruk op de meer smaakvolle housemuziek. Aan Charles Webster – house
veteraan en labeleigenaar van Miso Records – de dankbare taak om het
nieuwste hoofdstuk voor deze gewaardeerde reeks te verzorgen. En hoe!?!?
Toen ik vernam dat Charles Webster de nieuwste editie uit de “Coast 2
Coast” reeks ging compileren/ mixen, was ik dolgelukkig. Na zijn
ijzersterke 3-CD compilatie voor Defected, eerder dit jaar, kan ook het
grote publiek niet meer om deze ‘key producer’ uit de jaren 90 (en
daarna) heen. Charles Webster heeft altijd onder vele diverse aliassen
gewerkt, waardoor hij redelijk anoniem een grote stapel aan clubhits
heeft gefabriceerd en nooit grote bekendheid genoot. Enkele voorbeelden:
Furry Phreaks, Sine en Presence. Net als Tom Middleton – die hetzelfde
pad volgde – profileert hij zich de laatste tijd meer in meer onder
zijn eigen naam om geen verwarring meer te zaaien bij het verwende en
kritische partypubliek. Kenners weten dat Charles Webster wat heeft met
(vrouwelijke) vocalen en deep-house. Op deze “Coast 2 Coast”
verzamelaar geeft hij in twee delen les in hoe een intieme dansvloer
warm te maken en houden. Hij gebruikt op CD1 onder andere het
schitterende “Cicely” van DJ Koze – een onderscheidend goede
Philpot release van vorig jaar. De jazzy pianoloop – vol met effecten
– creëren een heerlijke broeierige sfeer over de rollende,
lichtvoetige beats. Dat broeierige aspect is ook zeker van toepassing op
de aansluitende track – “4” van Pépé Braddock, puur genieten
geblazen! Dit zijn slechts een tweetal voorbeelden van al het moois dat
er op deze 2-CD te vinden is. Er is nog veel meer! Speciaal voor deze
gelegenheid maakte Charles Webster enkele exclusieve nieuwe remixen,
waaronder één voor het geprezen “Sad Piano” van Justin Martin. De
‘sci-fi’ achtige deep-house track “Lament For A Dead Generation”
van Furry Phreaks (een alias van Charles Webster zelf) en female
vocaliste Emilie Chick gaat op een voortreffelijke wijze in de
herkansing. Ook exclusief voor de compilatie maakte hij voor
producermaatje Martin Iveson (aka Atjazz) – met wie hij de formatie
Version vormt – een remix voor de track “Parallels” (vocalen:
Dawne B). Ook Version komt voorbij gedurende CD1. Het betreft een
fabuleuze en wederom exclusieve remix voor NUfrequency feat. Shara
Nelson’s “Go That Deep”. Van zulk ‘warm’ toetsenspel zal de
gemiddelde houseliefhebber zelf ook zeker warm worden. Opvallende
bijdrage op CD1 komt van Ratcliffe – oftewel Simon Ratcliffe van
Basement Jaxx. Zijn track “Back To The City” bevat een herkenbaar
geluid, want de Basement Jaxx ziel is duidelijk aanwezig in deze
soloproductie van Ratcliffe. Heerlijke plaat overigens met soulful
strijkers, vrij simpel pianospel en een gedreven drumloop vol percussie.
Schijf één wordt afgesloten met de uit 1994 afkomstige classic
“I’m Your Brother” van Round One. Na het beluisteren van enkel de
eerste disk ben je als houseliefhebber al helemaal verkocht, maar op de
tweede schijf gaat Dhr. Webster vrolijk op diezelfde torenhoge
kwaliteitsstandaard verder. Indrukwekkend zeg ik! Op CD2 – boordevol
klassiekers – staan onder andere bijdragen van houselegende Larry
Heard, Pal Joey, Chez Damier (bekend van zijn classics voor het KMS
label) en Basic Bastard feat. Blake Baxter. Larry Heard’s “Missing
You” uit 2000 is adembenemend mooi en bevat zo’n melodielijn die je
wel tien minuten achter elkaar kan aanhoren zonder dat het gaat
vervelen. Een plaat waar je volledig in opgaat. Na onderzoek blijkt
Larry Heard ook zelf de vocalen ingezongen te hebben. Via onder andere
een Herbert remix en een houseversie voor Amp Fiddler’s
“Superficial” komen we uit bij de bijna vergeten classic “Party
Time” van Pal Joey, dat al begin jaren 90 verscheen. Een heerlijke
plaat die draait om een simpele disco-loop. En zo kunnen we nog wel uren
enthousiast praten over de muziek die Charles Webster heeft geselecteerd
voor dit project. Slotsom: deze compilatie is wat mij betreft nog weer
een stuk beter als zijn 3-CD verzamelaar voor Defected eerder dit jaar.
Ik geef een compilatie vrijwel nooit hoger dan een 85% score, maar in
dit geval kan ik niet anders dan een 90% score afgeven. Charles Webster
in topvorm is goud waard! Let op: deze compilatie is zowel in gemixte
als ongemixte variant te verkrijgen. Kijk op www.nrkmusic.com
of www.misorecords.co.uk
voor meer informatie. Beoordeling:
9
|
 |
|
C-Jay:
“Magnanimity” (The Sessions Recordings) Genre(s):
(Progressive) House/ Chill-Out Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Over
het debuutalbum van de 32-jarige Nederlandse producer Christian Jansen
aka C-Jay werd de afgelopen maanden al regelmatig gecommuniceerd op het
internet. C-Jay – al jaren een voorvechter van de betere progressive
trance – bracht zijn eerste singles in 2004 uit, waaronder een
waanzinnige release voor het Moun10 label – Swaywatch genaamd, zijn
debuut. “Session One” (B1-track van die Moun10 release) is door uw
recensent helemaal grijs gedraaid en krijgt nog steeds mijn volledige
aanbeveling. Prima producties – al dan niet met maatje Eelke Kleijn
– voor labels als Cyber Records, Vapour, Armada Music, EchoPlast,
Plastic Park en Babylon Records volgden in de jaren daarna, maar de
langverwachte langspeler van C-Jay liet lange tijd op zich wachten.
Gelukkig is daar nu verandering in gekomen. “Magnanimity” mag dan
wel C-Jay’s eerste album zijn, maar deze sympathieke DJ/ producer uit
Haarlem gaat gelijk voor een 2-CD release. Op CD2 – een bonus disk –
komen namelijk alle acht bijdragen van het originele album in remix vorm
voorbij. In een kort interview met C-Jay zelf
stelden we hem enkele vragen over het tot stand komen van
“Magnanimity” en wat hij muzikaal wil uitdragen met het album. Hoe
het album tot stand gekomen is? C-Jay vertelt: ‘eigenlijk spontaan,
zoals zoveel in de muziekwereld spontaan gebeurt. Ik had inderdaad een
hele rits producties al gedaan, en zat (helaas) vorig jaar ineens in een
burn-out (rond oktober). Ik kwam toen thuis te zitten, en je raad het
al: muziek maken. Tot mijn verbazing kon ik wel muziek maken, terwijl ik
voor de rest sociaal en psychisch even op het absolute nulpunt zat.
Resultaat: na drie maanden thuis zitten had ik ineens zes kant en klare
tracks liggen. Toen ik er na die tijd weer bovenop gekrabbeld was, had
ik dus eigenlijk al een half album. Die link had ik zelf nog niet
gelegd, maar Spiral Trax uit Zweden hoorde van mijn voorraad tracks en
bood aan een album bij hun onder te brengen. De ‘psy-prog’ wereld is
ook niet al te groot, dus Iboga Records uit Denemarken hoorde hier ook
van en kwam met hun eigen voorstel voor een album. Je kan je
voorstellen, ik voelde me gevleid, maar wilde niet te snel happen.
Overhaast besluiten is doorgaans niet aan te raden.’ ‘Het mooiste
aanbod vond ik zelf van Baroque Records komen, een label dat ik toch
heel hoog heb zitten. Omdat zij dan ook de ‘publishing’ wilden gaan
doen, kwamen we vast te zitten met de onderhandelingen, ik zit namelijk
exclusief voor publishing bij EMI. Baroque wilde toch heel graag bij
mijn album betrokken zijn en kwamen met het voorstel het op mijn eigen
label te doen, omdat mijn The Session Recordings qua label management
van oudsher nog steeds bij hun zat. Na een paar weken de boel te hebben
laten bezinken, ging ik voor het plan van Baroque. Hiermee behield ik
alle rechten op mijn muziek zelf, wat zwaar meewoog in de overweging.
Want bij een ander label teken je toch voor een aantal jaar je rechten
weg. Creatief behield ik ook alle vrijheid en ik mocht tot op zekere
hoogte maken wat ik wilde. Baroque heeft me nooit gecorrigeerd, of
tracks afgekeurd. Heel af en toe moest ik de lengte aanpassen, maar dat
was dan ook alles. Heel fijn! Daarnaast profiteer ik van de ‘know how’
en PR-machine van Baroque. Zij betalen alles: hoes, perskosten en
distributie. Mooier kan toch niet?’ ‘Na nog een paar maanden extra
werk was het album af. Nadat alle remixers hun mixen hadden ingeleverd,
was mijn kindje geboren. En pappa is trots, heeft nergens spijt van en
ik ben letterlijk tevreden over elke track en elke noot. Tot en met de
hoes ben ik tevreden over alles, wat vrij uniek is, kan ik je zeggen na
zo’n zwaar lang project. Op dit moment is “Magnanimity” het beste
dat ik kan leveren als producer. Het album kwam uiteindelijk in
een periode van negen tot tien maanden tot stand, ‘masteren’
en hoesdesign niet meegerekend.’ We
vroegen vervolgens: wat wil je met "Magnanimity" uitdragen?
C-Jay antwoord: ‘mijn eigen sound. Duidelijk laten horen wat ik leuk
vind om te maken en wat ik leuk vind om te horen. “Magnanimity” is
100% mijn C-Jay sound en ik laat hiermee ook wel zien dat ik niet
trendgevoelig ben. Ik bedoel: anders was het wel een minimal of electro
album geworden. Ik doe gewoon lekker mijn ding en hoop dat anderen mijn
muziek ook mooi vinden. Zonder al teveel op trends te letten maak ik in
mijn studio muziek die ik zelf leuk vind. Zo is het ooit begonnen voor
mij, en zo doe ik het nog steeds.’ De muziek op het album dan.
Openingstrack “Commencement” is een uiterst gestyleerde ambient
chill-out track, die het album op passende wijze op gang laat komen.
Zweverige stringpads maken de dienst uit, gedragen door een downtempo
ritmiek. Dat C-Jay een liefde heeft voor ouderwetse synthesizer muziek
(denk aan en psychedelic trance, merk je vrijwel direct. C-Jay legt uit:
‘dit kwam door mijn vader die, toen ik elf
was, thuiskwam met muziek van Jean-Michel Jarre – het album
“Equinoxe” om precies te zijn. Toen ik dat eenmaal als kleine C-Jay
hoorde, was ik verkocht en vanaf dat moment ging ik me interesseren in
elektronische muziek, synthesizers etc. Een paar jaar later stond mijn
hele slaapkamer bij mijn ouders thuis vol met alle klassieke
synthesizers.’ Wie inspireerde C-Jay dan tot het maken van eigen
muziek? C-Jay: ‘eigenlijk niemand in het bijzonder, maar omdat ik al
van jongs af aan luisterde naar Jean-Michel Jarre, Klaus Schulze,
Vangelis etc. – ver voordat housemuziek bestond – was het een
logische stap naar ‘progressive’ en ‘psy- of progressive
trance’. Deze muziekstromingen komt soms vrij dicht in de buurt van de
grootsheid en diepte van iemand als Jarre of Vangelis, maar dan meer
dansbaar. Dus toen house eenmaal opkwam en ik een tijdje allerlei genres
heb besnuffeld, kwam ik qua voorkeur toch uit bij progressive,
progressive trance en psychedelic trance – dat is nu nog steeds mijn
grote liefde. Op “Magnanimity” kan je ook horen dat ik vrij
filmische ambient muziek maak – iets wat ik al jaren doe overigens.
Echter, ik heb officieel nog nooit materiaal binnen dit genre
uitgebracht, maar hier ga ik in de nabije toekomst nog veel meer mee
doen. Oh enneh, Jean-Michel Jarre is met stip nog steeds mijn ‘alltime
hero’.’ Het moge duidelijk zijn: veel van zijn progressive
trance producties hebben dat typische psychedelic en/of sci-fi tintje.
Het zorgt voor vele mooie resultaten. Neem nou de track “Indecent
Behaviour”, een samenwerking met Jesse Skeens aka Medway (onder andere
bekend van zijn werk voor Hooj Choons). Dat is nog eens wat je noemt
subtiel opgebouwde progressive house! Na enkele luisterbeurten ben ik
het meest te spreken over de track “Banger”, dat qua vocale
effecten, gebruikte geluiden en gevoel een beetje aan Lemon8’s
klassieker “New York, New York” uit 2002 doet denken! De stuk voor
stuk uiterst gedetailleerde tracks op “Magnanimity” klinken in zijn
totaliteit als een ijzersterke DJ set, met tamelijk veel consistentie
qua sfeer en kracht. De kabbelende baslijnen, de zweverige soundpads/
gelaagde geluiden, de psychedelic/ sci-fi sfeer, de solide beats en ga
zo maar door; C-Jay heeft het allemaal in de vingers en heeft een
uitstekend debuutalbum geproduceerd, dat zich kan meten met de top van
het genre! Het prima en vooral gevarieerde remix aanbod op CD2 – met
namen als Jaydee, Francesco Pico, SQL, LeRon & Yves Eaux en Roger
Martinez op de tracklist – drijft waarde van deze 2-CD release alleen
nog maar verder op! Conclusie: na beluistering kunnen we stellen: het
lange wachten op C-Jay’s debuutalbum is je geduld meer dan waard
geweest. Zowel liefhebbers van progressive house als trance (in een
brede zin van het woord) zullen dit album zonder twijfel op waarde weten
te schatten. Het is een album dat je op ieder moment van de dag kunt
aanzetten, zelfs diep in de nacht/ vroeg in de ochtend na een
partybezoek! C-Jay’s “Magnanimity” schrijven we bij in het rijtje
van topalbums door namen als Tim Davison, Eelke Kleijn, Roland
Klinkenberg, Lemon8 en gelijkgestemden. Wereldwijde
releasedatum is 29 september. De release party zal 25 september in Club
NL te Amsterdam plaatsvinden met optredens van SQL, Jaydee, Dirty
Disorder en C-Jay zelf uiteraard! Entree is gratis voor iedereen! Kijk
op www.thesessions.nl of www.criticalrhythm.co.uk
voor meer informatie. Beoordeling:
8,5
|
 |
Tricky:
“Knowle West Boy” (Domino/ Munich Records) Genre(s):
(Electro) Rock/ Trip-Hop/ (Post) Punk/ Experimental Hip-Hop Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Munich Records De
ooit zo populaire trip-hop acts als Portishead en Tricky laten in 2008
allebei weer luid en duidelijk van zich horen. Na het waanzinnige
comeback album “Third” van Portishead (hun eerste in elf jaar tijd),
is nu ook Tricky terug met een vers album. “Knowle West Boy” is
Tricky’s eerste langspeler in vijf jaar tijd, na het door de pers wat
lauw ontvangen “Vulnerable” (2003). Tricky, in 1968 geboren als
Adrian Thaws in de verpauperde wijk Knowle West in Bristol, hing in de
jaren tachtig rond bij het plaatselijke sound system The Wild Bunch. Een
paar jaar later zou The Wild Bunch evolueren tot Massive Attack en is
Tricky als rapper te horen op hun tijdloze en invloedrijke debuutalbum
“Blue Lines” uit 1991. In de aanloop naar het in 1994 verschenen
tweede Massive Attack album “Protection”, leverde hij teksten aan.
Toen de formatie geen interesse had in zijn compositie “Aftermath”
liet hij deze op white label persen, wat hem een platencontract als solo
artiest opleverde. Daarna ging het snel met de carrière van Tricky en
werd hij al in 1995 genomineerd voor de prestigieuze Mercury Music Prize
met zijn debuutalbum “Maxinquaye”. Het waren echter plaatsgenoten
Portishead die de prijs binnensleepten. In 1996 verscheen een waardig
vervolg onder Tricky’s alias Nearly God. Nearly God’s titelloze
album zou de hoge verwachtingen volledig inlossen met gastvocalisten als
Neneh Cherry, Björk, Terry Hall en Martina Topley-Bird – die ook al
schitterde op het “Maxinquaye” album. Daarna ging het langzamerhand
bergafwaarts met Tricky’s muzikale output. Vanaf het eind 1996
verschenen album “Pre-Millennium Tension” – de tweede langspeler
onder de naam Tricky – daalde de attentie van het publiek. De chaos in
zijn leven wordt in de media als voornaamste oorzaak aangewezen. Of deze
bevindingen juist zijn, kunnen wij niet inschatten, maar we zijn in
ieder geval blij met dit nieuwe album! De muziek van Tricky is altijd
lastig te omschrijven geweest en dat is het nog steeds. We horen ruige (electro)
rock en punk, we horen trip-hop en experimentele hip-hop/ breakbeats, we
horen ragga, blues, funk en ga zo maar door. Het is een pittige cocktail
waarbij de scherpe rockkant van Tricky met regelmaat boven komt drijven.
Persoonlijk heb ik het meeste met Tricky’s wat meer gepolijste werk.
Neem nou “Bacative”, een heerlijk ‘rocky’ nummer met zachte,
bijna fluisterende vrouwelijke vocalen, ragga lyrics, waarbij vooral de
schitterende strijkers opvallen. Dit alles op een scherp ritme, dat de
boel nog even extra aanjaagt. “Joseph” is een wat rustiger nummer
dat me qua sfeer doet denken aan muziek van Ror-Shak – een nummer
zonder ruige gitaren en/of drums. “Slow” – jawel, een cover van
Kylie Minogue’s track uit 2003 – heeft een hoog herkenningsgehalte
en kan in de ruigere electro-rock rework door Tricky zo weer de charts
veroveren. “Past Mistake” valt ons ook op door haar filmische en
donkere trip-hop karakter, waarbij Lubna Mhaer vocaal de hoofdrol
opeist. Het handelsmerk van Tricky – zijn half gezongen, half
gefluisterende vocalen – zijn op “Knowle West Boy” niet verdwenen.
Dat zal de liefhebber deugd doen. In de breedte is “Knowle West Boy”
bijna ondefinieerbaar divers en vers van klank, met een origineel
geluid. Met een speelduur van iets meer dan 45 minuten is dit nieuwe
werkstuk van Tricky erg goed nieuws voor de liefhebber, want Tricky
behaalt het niveau van zijn eerste werk van halverwege jaren 90 weer
eens, toen hij opzien baarde met albums als “Maxinquaye” en
“Nearly God” (onder zijn Nearly God alias). De eerste single van dit
nieuwe album is “Council Estate”, een ‘jumpy’ (post) punk/ rock
moment met hip-hop lyrics vol Engels dialect. Tricky volgend jaar op
Pinkpop en/of Lowlands? Kijk op www.knowlewestboy.com
voor meer informatie. Beoordeling:
8
|
 |
|
Various:
“Big Love - Mixed By Seamus Haji” (Defected) Genre(s):
(Electro) House/ Tech-House Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution Big
Love is het label waaraan Seamus Haji zijn naam verbindt. Deze gevierde
DJ/ producer is vooral bekend om zijn remix klussen voor popartiesten
als Rihanna, Moby, The Ting Tings, Robyn, Mariah Carey, Just Jack en ga
zo maar door. Voor Defected stelde hij zijn nieuwe mixcompilatie samen.
“Big Love” is een prima 2-CD verzamelaar geworden met materiaal
binnen de marge house (en grooves), electro-house en tech-house – of
mengvormen van de genoemde stromingen. Op de schijfjes vinden we onder
andere het aanstekelijke “Strike” van Danism in de bekende Michael
Gray remix. Onze eigen Bart B More scoort een dikke voldoende met zijn
remix voor Seamus Haji feat. Doug Lazy’s “Head To Toe”. Doug Lazy?
Jawel, de hip-house legend die eind jaren 80 hits scoorde met “Let It
Roll” en “Let The Rhythm Pump” is nog steeds ‘in business’. Op
CD1 is het echter vooral de tech-house remix van Joris Voorn voor Robert
Babicz’s “Dark Flower” dat de show steelt – let op die
‘dubby’ synthesizers! Uitsmijter is wat mij betreft het veel
gedraaide “Chime” rework van The Shapeshifters – hier in de
Martijn ten Velden remix. Ook de 2008 versie voor ATFC’s “Bad Habit”
is een ‘crowd pleaser’ van grote omvang! “Big Love” is een leuke
en vermakelijke compilatie geworden met vele prima tracks. Overall is
het geen hoogvlieger. Kijk op www.defected.com
of www.biglovemusic.co.uk
voor meer informatie. Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Various:
“Back In The Box - By Dave Clarke” (NRK Sound Division) Genre(s):
House Classics/ Acid-House Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution “Back
In The Box” is een erg aantrekkelijke reeks voor mensen die op zoek zijn
naar de wat minder voor de hand liggende house klassiekers. Na de edities
van Joey Negro (Dave Lee) en Louie Vega (Masters At Work) is het nu de
beurt aan Dave Clarke om zijn favoriete klassiekers aan elkaar te mixen.
De inmiddels veertig jaar oude Clarke begon zijn DJ carrière halverwege
jaren 80 met het draaien van hip-hop en later (acid) house, rave en
techno. Voor “Back In The Box” zocht hij een selectie van twintig
tracks van eind jaren tachtig en begin jaren negentig bijeen, waarbij
house, acid en hip-house (in
mindere mate) de hoofdrol opeisen. Het is een heerlijke luistersessie
geworden met namen als Virgo, “Fast Eddie” Smith, Blake Baxter, Mr.
Lee, Foremost Poets en Ralphi Rosario op de tracklist. Het is met name
heerlijk om Virgo’s “In A Vision” en Foremost Poets’ “Reasons To
Be Dismal” weer eens te horen, maar dat zijn niet de enige sublieme
tracks. Dave Clarke heeft in de breedte een uiterst plezierige en tamelijk
gevarieerde mix afgeleverd. Let op: ook deze editie uit de reeks bestaat
uit twee CD’s – een gemixt en ongemixt deel. Ons advies is dan ook: ga
deze fraaie 2-CD met klassiekers checken, it’s worth it! Kijk
op www.nrkmusic.com
voor meer informatie. Beoordeling:
8
|
 |
|
Various:
“FabricLive 42 - Freq Nasty” (Fabric Records) Genre(s):
Breaks/ Dub-Step/ Electro-House Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution Darin
McFayden aka Freq Nasty loopt al heel wat jaartjes mee in de zogeheten
nu-skool breaks sector. Hij debuteerde in 1997 met een release op het
Botchit & Scarper label – het label waarvoor hij tot het eind van
de jaren 90 diverse singles en zijn debuutalbum verzorgde. In 2001
verhuisde Freq Nasty naar het bekende Skint label – het thuis van
bijvoorbeeld Fatboy Slim. Via Skint verscheen vervolgens in 2003
zijntweede album: "Bring Me The Head Of Freq Nasty" genaamd.
Na die tijd werd het tamelijk stil rondom de producer Freq Nasty. Als
samensteller en mixer van compilaties heeft Freq Nasty een naam hoog te
houden, want liefhebbers van breaks zullen zijn in 2002 verschenen
"Y4K - Next Level Breaks" (via Distinctive Breaks verschenen)
mixcompilatie nog vers in het geheugen gegrift hebben staan. Dat Freq
Nasty de nieuwste "FabricLive" – deel 42 uit de reeks –
heeft samengesteld en gemixt, zal veel mensen daarom deugd doen. Op
"FabricLive 42" laat McFayden op een niet mis te verstane
wijze horen waar hij als DJ/ producer anno 2008 voor staat. "FabricLive
42" is een enorm energieke mix met rauwe ‘bassline driven’
muziek binnen de marge dub-step, breaks, electro-house en mengvormen
hiervan. De electro ingrediënten moet je vooral zoeken in de hoek van
de 4/4 housetracks op labels als Finger Lickin' en Lot49 – geen
Sneakerz house dus! McFayden's hip-hop roots horen we ook duidelijk
terugkomen in de mix, net als subtiele ragga/dub/reggae specerijen (ragga,
doelend op het vocale aspect van diverse gekozen tracks). Net als
Noisia's mix voor Fabric – die qua tempo grotendeels hoger ligt –
wordt je middels krachtige, doch doeltreffende klanken in beweging
gehouden. Dit is stoere muziek die op een gemengd podium tijdens een
popfestival helemaal niet misplaatst zou zijn. De mix begint direct
aantrekkelijk met in de beginfase een track als “Peacemaker” van
Freq Nasty vs. Propa Tings – een dansvloermonster van de
buitencategorie! De ‘shock driven’ breaks met een snoeiharde echo
snare en onrustig hobbelende basslines brengen liefhebbers van breaks in
opperste extase! Deze track wil je het liefst op een grote installatie
horen om maximaal te kunnen genieten! Ook het via Big Dada – sublabel
van Ninja Tune – verschenen “House Music” van Cadence Weapon is
een uiterst plezierige track, waarbij een cross-over tussen stoere
ghetto-house met hip-hop gezocht wordt. Deze combinatie klinkt niet als
de hip-house van eind jaren 90, maar meer als de Baltimore sound die
momenteel hot/ herontdekt is (maar ook al begin jaren 90 ontstond). En
check ook die soepele breaks tijdens het toegankelijk klinkende
“Thunder Gutter (Dub)” van Epydemix, waarbij loodzware basslines
worden afgewisseld met rockende gitaarklanken. De hip-hoppers van KRS
One zijn door de mengtafel van Freq Nasty gegaan en hun klassieker
“Sound Of The Police” is veranderd in een gedreven breaks knaller,
waarbij het gevoel van het origineel behouden is gebleven! Soms gaat
Freq Nasty ‘over the top’ met tamelijk irritante tracks als het
‘bleepy’ “Lower State Of Consciousness” van ZTT, dat boordevol
chipsounds en andere high frequency geweld zit! Het blijft echter bij
een zeer beperkt aantal ‘missers’ cq. zwakke momenten. In de breedte
is “FabricLive 42” een mix geworden die vooral om (loodzware)
basslines en (electro) bass-synths draait. Freq Nasty zorgt met zijn
selectie/ mix voor een uiterst divers en dansbaar resultaat, waarbij zo
nu en dan subtiele, sfeerbepalende elementen zijn toegevoegd. Denk
hierbij bijvoorbeeld aan het sferische “How You Like Me Know?” van
The Beat Monkeys in de Rico Tubbs remix (pas geleden verschenen via
Aquasky’s 777 label) – één van de hoogtepunten tijdens de mix wat
mij betreft. Ook Freq Nasty vs. Heavyweight Dub Champion’s dub-steppy
“Snared” is een lust voor het oor, waarbij stringpads worden
begeleid met oldschool synths! Zoals je zult begrijpen is Freq Nasty’s
mix voor Fabric het midtempo antwoord op de recente “FabricLive”
editie door de Hollandse jongens van Noisia, waarop overwegend ruige,
uptempo drum & bass te vinden is. Freq Nasty onderstreept nog maar
eens zijn status als top DJ/ producer, nu met een bredere muzikale
output als ooit te voren. Het wachten is op zijn nieuwste album! Kijk op
www.freqnasty.com of www.fabriclondon.com voor meer informatie. Beoordeling:
8 |
 |
|
Various:
“FabricLive 41 - Simian Mobile Disco” (Fabric Records) Genre(s):
Electro/ (Retro) House/ Disco/ Breakbeat Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution James
Ellis Ford en James Anthony Shaw, die samen Simian Mobile Disco vormen,
hebben deel 41 uit de geliefde reeks “FabricLive” gemixt. Het duo,
dat recentelijk nog een erg aantrekkelijk album vol met remixen
uitbracht (door derden), laat op deze mixcompilatie horen ook prima DJ
sets af te kunnen leveren. Het duo draait muziek binnen de marges
electro, house (soms retro) en disco, met zo nu en dan een breakbeat,
maar altijd gedreven van karakter. Muziek die regelmatig een scherp
randje bevat. De mix begint direct energiek en al vrij snel bemerken we
dat Simian Mobile Disco fraaie retro-house kan maken. Dit horen we
tijdens de track “Simple” – een sublieme dansvloertrack die ook de
nodige electro tinten bevat. Dit is ook direct één van de hoogtepunten
van deze mixcompilatie. Genieten doet uw recensent ook van de
disco-breaks en de rollende P-Funk synthesizer klanken tijdens
Discodeine’s “Joystick”. Deze track is funky as hell! De soepele
electro-tech mix van Simon Baker voor Simian Mobile Disco’s “Sleep
Deprivation” ken je wellicht al, maar is toch zeker het benoemen
waard. Deze track kun je overigens ook op het eerder genoemde Simian
Mobile Disco remix album vinden – “Sample And Hold (Attack Decay
Sustain Release Remixed)” genaamd. Simian Mobile Disco selecteerde
voor haar mix verder bekende namen als Hercules And Love Affair, Metro
Area (tijd niets van gehoord), Shit Robot en Paul Woolford presents
Bobby Peru met het bekende “Erotic Discourse” (met de kristalheldere
synths). Aan het einde van de mix trakteren de heren je nog op de
bekende technoklassiekers “Spastik” van Plastikman (aka Richie
Hawtin) en “Flash” van Green Velvet – snaredrum pleasure. Daarna
gaat de druk van de ketel en wordt er afgesloten met de wat flauwe
soft-rock track “Nite Flights” van The Walker Brothers. Ondanks deze
wat vreemde laatste track overheerst na beluistering van de totale mix
een uiterst tevreden gevoel. Deel 41 uit de reeks gaat wat mij betreft
echter niet de boeken in als een van de beste “FabricLive”
mixverzamelaars. Ga ook zeker eens de albums van Simian Mobile Disco
beluisteren is mijn advies. Kijk op www.fabriclondon.com of www.simianmobiledisco.co.uk voor meer informatie. Beoordeling:
7,5
|
 |
|
SCSI-9:
“Easy As Down” (Kompakt) Genre(s):
(Epic) Tech-House/ Minimal Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Kompakt (www.kompakt-net.de) SCSI-9
bestaat uit Anton Kubikov en Maxim Milyutenko, werkend vanuit Moskou
(Rusland). Het duo, dat sinds het begin van het nieuwe millennium
samenwerkt, heeft sinds die tijd al een flinke stapel topreleases op
haar naam staan. Zo produceerden ze al materiaal voor labels als Tyrant,
Trapez, Kompakt, Klik Records (van G-Pal) en Highgrade (van Tom Clark).
Voor Highgrade verzorgde het duo bijvoorbeeld een fabuleuze downtempo
elektronica remix voor Tom Clark’s kraker “Midnight Traveller”.
Andersom remixte Tom Clark op indrukwekkende wijze de SCSI-9 track
“Wild Flowers” – een remix die ondergetekende in 2006 helemaal
grijs gedraaid heeft. Terug naar het nieuwe album. “Easy As Down” is
alweer de vierde SCSI-9 langspeler, wanneer we het overzicht op de fijne
Discogs website moeten geloven – hun tweede voor Kompakt, dat eerder
“The Land Of Nine” uitbracht (2006). Op “Easy As Down” vinden we
elf uiterst sfeervolle/ diepe bijdragen. Het is werkelijk
schitterende epische ‘tech’ muziek met wat minimal invloeden waar
het duo je doorgaans op trakteert. Al vanaf de eerste klanken op “Easy
As Down” blijf je geboeid zitten luisteren – dansen mag uiteraard
ook, maar wel ingetogen. De muziek van het duo valt direct als een warme
deken over je schouders. Een deken die je gedurende de gehele speelduur
niet meer af wilt doen. SCSI-9 laat met tracks als “Vesna, Lastic
& Elliott” horen dat hun sound podiumwaardig is (lees: geschikt
voor live vertolking), want de jazzy blazers gedurende de track passen
perfect binnen de ‘epische’ aanpak van het duo. Gedurende “Nothing
Will Change It” worden we zelfs verrast met de prima female vocals van
Ryba, om de muziek (tijdelijk) toegankelijker te maken. “Easy As
Down” zou je als het ware kunnen typeren als één lange sfeertrip met
veel warme soundpads en computerstrijkers, maar ook invloeden uit de ska
komen kort in beeld – luister “Boys Away”. “Easy As Down” is
een uiterst prettig album geworden dat tot in de puntjes uitgewerkt is
en heerlijk is om thuis of in de auto te beluisteren, maar die het ook
goed zal doen op de (intiemere) dansvloeren of als ‘warming up’
muziek in de clubs. “Easy As Down” is in ieder geval één van de
betere house albums die ik dit jaar tot nu toe gehoord heb. Kijk op www.myspace.com/scsi9
of www.kompakt-net.de voor meer
informatie. Beoordeling:
8,5
|
 |
|
Matt
Rowan: “I Play This” (Baroque Records) Genre(s):
Progressive House/ Progressive Trance Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Een
jaar of acht geleden behoorde progressive house tot de meest populaire
stromingen binnen de partysector, met ambassadeurs als Sasha en John
Digweed. Een aantal toonaangevende labels uit die tijd, waaronder Global
Underground (destijds vooral leverancier van gewaardeerde compilaties)
en Baroque Records blijven ons nog altijd verbazen met hun ijzersterke
releases. Neem nou Baroque Records als voorbeeld: de CD releases van de
afgelopen anderhalf jaar door bijvoorbeeld Tim Davison, Lustral, Jay
Lumen en Gareth Emery zijn stuk voor stuk een ware traktatie voor de
(doorgewinterde) progressive house & tranceliefhebber. Matt Rowan is
de nieuwste telg binnen de Baroque stal, maar weet met zijn debuutalbum
“I Play This” een visitekaartje af te geven waar menig collega
producer jaloers op zal zijn. De Australische DJ/ producer Matt Rowan is
al heel wat jaartjes actief binnen de housesector. In 1998 verdiende hij
zijn eerste ‘residency’ als DJ, maar zijn debuut als producer volgde
pas in 2005. Door de jaren heen bracht hij muziek uit voor labels als Hope,
Babylon en Proton – al dan niet samen met Jaytech. “I Play This”
is Rowan’s eerste album, en wat voor één? De muziek op het album
klinkt productietechnisch zo goed, dat je zou geloven dat er een door de
wol geverfde kracht met jarenlange ervaring achter de knoppen heeft
gezeten. Rowan’s liefde voor mooie, gevoelige progressive house en
dito trance is duidelijk doorvertaald in zijn producties. Het album valt
uiteen in een gemixt en ongemixt gedeelte. We zullen de gemixte disk –
met twee bijdragen meer dan de ongemixte disk – bespreken. Vergeet de
eerste paar tracks van de CD en skip direct naar “Lush” (track #3)!
Daar begint het feest. Matt Rowan weet een serie fabuleuze tracks af te
leveren met vele fraaie melodieën (onder andere schitterende
akkoordenreeksen met sfeervolle soundpads), mooie golvende beats en
ritmiek, maar ook zijn oog voor detail en zijn productietechnische
skills zijn indrukwekkend te noemen. Matt Rowan heeft duidelijk wat met
groovy en funky ritmes. Waarom? Gedurende het album horen we opvallend
veel tracks die een uiterst gedreven ritmiek bevatten, waarvan je
spontaan gaat heupwiegen. Het zijn stuk voor stuk tracks met
verschillende gezichten (positief bedoeld). Binnen iedere track gebeurt
er wel iets origineels, onverwachts of creatiefs. Verwacht dus absoluut
geen saaie, rustig doorkabbelende patronen die acht minuten lang blijven
doorlopen, maar avontuurlijke, tot in de puntjes uitgewerkte
productionele hoogstandjes met regelmatig een episch gevoel. Speel de
tracks #3 tot en met #9 achter elkaar af en je zult exact begrijpen waar
ik op doel. De progressive house en trancesound op “I Play This” zou
je de afgeslankte variant van de reguliere trancesound (van bijvoorbeeld
Armin van Buuren) kunnen noemen. Het is goed in het gehoor liggende
dansmuziek die tegenwoordig een beetje is ondergesneeuwd door de nog
altijd heersende electro- en minimal trend. Dat neemt niet weg dat dit
album volkomen deugd! Dit soort kwalitatief hoogstaande muziek mogen ze
wat mij betreft tot in einde van dagen blijven uitbrengen. Beste tracks:
“Lush” met haar kristalheldere tokkel synths en fraaie (computer)
strijkers, maar ook het energieke “Bits and Pieces” en het
dromerige/epische “All That’s Good” mogen er zijn. Kortom: gun
deze CD de luisterbeurt die het verdient, is mijn advies. Kijk op www.baroquerecords.co.uk
of www.myspace.com/djmattrowan
voor meer informatie Beoordeling:
8,5
|
 |
|
Madcon:
“So Dark The Con Of Man” (Bonnier Amigo Music Norway) Genre(s):
Hip-Hop/ (Retro) Soul/ Pop/ Funk/ Reggae Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Sony BMG Music Entertainment Oorspronkelijk
verscheen dit tweede full length album al in 2007 via Bonnier Amigo
Music Norway, maar ging recentelijk in de herkansing via major Sony BMG.
Madcon is een formatie die tegenwoordig bestaat uit Yosef
Wolde-Mariam en Tshawe Baqwa. Vanuit Noorwegen bestoken ze de wereld met
toegankelijke hip-hop muziek vol met pop, (retro) soul, funk en (in
mindere mate) reggae invloeden. Bij het lezen over de combinatie hip-hop
en pop zullen veel mensen een zuur gezicht trekken, maar die zijn wat
voorbarig. Op “”So Dark The Con Of Man” staan een reeks prima
tracks, waarbij namen als The Neptunes en OutKast meerdere malen in me
opkomen. De veertien tracks op Madcon’s tweede album zijn zowel
toegankelijk als smaakvol tegelijkertijd. Een combinatie die niet
bepaald voor de hand ligt dus! De aanstekelijke single “Beggin’”
met haar rollende funk-break en soulful gevoel ontbreekt uiteraard niet,
maar is lang niet de enige aantrekkelijk track die dit album te beiden
heeft. Lekkerste track: het op reggae gebaseerde “Let It Be Known”
– denk aan de hoogtijdagen van Postmen. Erg goed album! Kijk op www.madcon.no
voor meer informatie. Beoordeling:
8,5
|
 |
|
Various:
“Brownswood Bubblers Three” (Brownswood Rec.) Genre(s):
(Abstract) Hip-Hop/ Broken Beats/ Nu-Soul/ Nu-Jazz Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Brownswood Recordings (www.browswoodrecordings.com) “Brownswood
Bubblers Three” – samengesteld door labelbaas Gilles Peterson – is
weer een feestje om naar te luisteren geworden. Al vanaf de eerste
abstracte hip-hop vs. elektronica klanken van Bullion’s “Get
Familiar” is het genieten geblazen. Gilles Peterson – the meester
van het eclectische draaien – selecteerde in totaal dertien sublieme
bijdragen van uiteenlopende artiesten en pendelt tussen diverse muzikale
stromingen – plus mengvormen van diverse genres. De tracks staan in
ongemixte vorm op één schijfje. Even door de tracklist lopen dan: Joey
Negro & The Sunburst Band leveren met “Turn It Out” een retro
soul vs. broken beats kraker af die op subtiele wijze verleden en heden
verenigd. Indrukwekkende track overigens. Ook de big band meets hip-hop
van Katalyst met soulzanger Steve Spacek is om in te lijsten. Verder
staan er op de tracklist veelal (nu nog) onbekende namen die over het
algemeen prima materiaal afleveren. Het is razend knap dat Gilles
Peterson keer op keer prachtige compilaties weet af te leveren. De
muzikale kennis en kunde van deze man is buitengewoon! Heerlijk! Als
echte liefhebber heeft Gilles Peterson in het boekwerk ook alle
informatie over het gekozen materiaal (lees: websites van artiesten)
vermeld. Kijk op www.brownswoodrecordings.com
voor meer informatie. Beoordeling:
8,5
|
 |
|
Various:
“Pure Ibiza - By Phil Mison” (i-Label) Genre(s):
Downtempo/ Chill-Out/ Deep-House Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
i-Label (www.i-label.uk.com) Phil
Mison ken je wellicht van zijn werk onder namen als Cantoma of Frontera,
maar bekender is hij als DJ van Café del Mar op Ibiza. In de jaren 90
was hij daar samen met José Padilla één van de muzikale smaakmakers.
Een paar jaar geleden trakteerde Mison ons op een aantal prima albums
via het Deense label Music For Dreams (zowel een Cantoma als een
Frontera album), maar sindsdien hoorden we weinig meer van de Engelsman.
Op “Pure Ibiza” laat Phil Mison horen zijn neusje voor
kwaliteitsmateriaal niet te hebben verloren. De 2-CD is dan ook een ware
traktatie. Een compilatie die zelfs goed zal vallen bij de meer
doorgewinterde downtempo ‘watchers’, schat ik in. Mison koos een
breed scala aan sfeermuziek voor deze 2-CD bijeen: (dubby) downtempo,
moderne disco, brazilectro, ambient, deep-house, elektronica en meer. Op
de tracklist vinden we onder andere namen als Jerry Dimmer, No Logo,
Flipside, Bliss, Fragile State, Bongmaster Inc (op de hoes verkeerd
aangeduid als Happy Cones – met het nog steeds fabuleuze “Brothers
And Sisters”), Lulu Rouge, Afterlife feat. Chris Coco en The Karminsky
Experience Inc., maar ook eigen materiaal onder de namen Cantoma en
Frontera ontbreekt niet uiteraard. Opvallend veel materiaal komt uit de
Music For Dreams, maar die link is verder duidelijk. “Pure Ibiza”
behoort tot de betere verzamelaars op het gebied van downtempo muziek en
gaat qua selectie net even breder en dieper als de gemiddelde
compilatie. Kortom: heerlijke muziek van een hoge kwaliteit die het best
te draaien is in een warme, zonnige omgeving – al zonnebadend. Kijk op
www.i-label.uk.com voor meer
informatie. Beoordeling:
8
|
 |
|
N*E*R*D:
“Seeing Sounds” (Star Trak LLC/ UMG Recordings) Genre(s):
Hip-Hop/ Breakbeats/ Rock/ Pop Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Universal Music N*E*R*D
– de formatie rondom Chad Hugo, Pharrell
Williams en Sheldon 'Shay' Haley – is een side-project van het geprezen
productieteam The Neptunes. Dit
zal voor de meeste mensen een bekend gegeven zijn. Kort na de
eeuwwisseling verscheen het album “In Search Of…”, dat uiterst
succesvolle singles als “Lapdance” en “Provider” voortbracht. Na
het in 2004 verschenen “Fly Or Die” album is “Seeing Sounds” de
derde N*E*R*D langspeler. N*E*R*D laat op “Seeing Sounds” horen nog
steeds in staat te zijn om vernieuwende muziek te produceren. Hun
eigenzinnige fusie tussen hip-hop (of breakbeats), rock, pop and more
dient al jarenlang als inspiratie voor ‘nieuwe’ producers. Op
“Seeing Sounds” horen we op het eerste gehoor geen echte potentiële
hits, geen waanzinnige uitschieters en geen muziek die ons over jaren nog
bij zal blijven. Echter, na een paar luisterbeurten beginnen we het album
steeds meer te waarderen. “Seeing Sounds” is dus zo’n album dat
groeit en met de luisterbeurt beter wordt. Beste bijdrage is wat ons
betreft het soulful/ jazzy “Yeah You” – check de prachtige
strijkers. Het album bevat echter nog diverse andere ijzersterke momenten.
De single “Everyone Nose (All The Girls Standing In The Line For The
Bathroom)” met een heerlijke breakbeat (denk aan “Ruffneck” van The
Freestylers), fraaie scratches en een tamelijk pakkend thema ontbreekt
uiteraard niet, maar we vermoeden dat deze track niet zo’n heel groot
succes zal worden. Conclusie: “Seeing Sounds” is een prima album
geworden, waar je echt even rustig voor moet gaan zitten. Met andere
woorden, N*E*R*D’s producties zijn nog altijd geen hapklare brokken,
ondanks dat het album toch wel voor de commerciële sector bedoeld is.
Kijk op www.n-e-r-d.com voor meer
informatie. Beoordeling:
8 |
 |
|
Various:
“Stonebridge - The Flavour, The Vibe Vol. 2” (Armada) Genre(s):
(Electro) House/ Grooves/ Trance Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Sten
Hallström aka Stonebridge is een DJ/ producer uit Zweden die al
sinds eind jaren 80 actief is binnen de mondiale housescene. Hij werd
begin jaren 90 vooral bekend door zijn remixen voor Robin S. – de
versies die je nog steeds op de radio hoort. Zijn debuutalbum dateert
echter van 2004 – het via Hed Kandi verschenen “Can’t Get Enough”
dat veel gedraaide singles als “Put ‘Em High” en “Take Me Away”
voortbracht. In 2007 verscheen vervolgens de opvolger “Music Takes
Me” (via Armada). Dat je Stonebridge ook best een mixcompilatie kan
laten verzorgen, bewees de Zweed in 2005 door middel van de Dance Valley
compilatie. “The Flavour, The Vibe Vol. 2” bevat meer van
Stonebridge’s zonnige, groovy en toegankelijke geluid. Hij plukt wat
minder electro kruiden uit de tuin als veel van zijn collega’s doen en
dat is wat ons betreft een erg goede ontwikkeling. Op CD1 hoor je
eigenlijk zelden die electro invloeden, maar op CD2 ontkomen we er zo nu
en dan niet aan. Ook horen we zo nu en dan wat tranceklanken voorbij
komen tijdens schijf twee. Stonebridge laat dus een tamelijk breed
geluid horen dat zich uitstekend leent voor op festijnen op party-eiland
Ibiza. Hou je van formaties als Hott 22, Robbie Rivera en Stonebridge’s
eigen werk, dan is deze compilatie een schot in de roos voor jou. Kijk
op www.stoneyboy.com of www.armadamusic.com
voor meer informatie. Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Various:
“Nope Is Dope By Kenneth G” (Rodeo Media) Genre(s):
(Electro) House/ Minimal Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Rodeo Media Kenneth
Geoffrey Oudejans aka Kenneth G heeft de tweede editie van de “Nope Is
Dope” compilatiereeks voor zijn rekening genomen. Met een
toegankelijke kijk op de hedendaagse housemuziek brengt deze DJ het er
aardig goed vanaf. De meeste soortgelijke CD’s staan vol met
tenenkrommend slechte en vooral kinderlijk eenvoudige tracks. Kenneth G
heeft echter andere plannen en begint de mix met materiaal van onder
andere Louie Vega feat. Cerrone,
Baggi Begovic en Bingo Players & Chocolate Puma (in die fabuleuze
Bart B More remix). Helaas kakt de boel vervolgens flink in met
simplistische tracks vol ‘bleepy’ geluidjes en weinig spektakel. Na
een aantal tracks horen we dan het bekende “Jacobine” van Mastiksoul
voorbij komen, die de mix lekker in tweeën breekt. Helaas is het
vervolg een beetje teleurstellend en tamelijk irritant. De gebruikte
melodielijntjes zijn van een dusdanig eenvoudig karakter dat deze
vermoedelijk alleen op een feest met enthousiasme ontvangen zullen
worden. Thuis op de bank kun je hier vermoedelijk weinig mee. In het
laatste deel overtuigen alleen de bijdragen van Josh The Funky 1 (geremixt
door Bingo Players) en Axwell & Sebastian Ingrosso (geremixt door
Roog & Prom) nog. Meer kan ik er niet van maken. Kijk op www.nopeisdope.com
voor meer informatie. Beoordeling:
6,5
|
 |
|
Mint
Royale: “See You In The Morning” (Faith & Hope Records) Genre(s):
(Sfeer) Pop/ Folk/ Downtempo/ House Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
ZYX Music Beoordeling:
8 |
 |
|
Natalie
Walker: “With You” (Dorado Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Dorado Records (www.dorado.net) Beoordeling:
8
|
 |
|
Natalia
Clavier: “Nectar” (ESL Music) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
ESL Music (www.eslmusic.com) Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Marc
Evans: “The Way You Love Me” (Defected Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution Beoordeling:
7,5 |
 |
|
Various:
“Jazzie B presents School Days” (Trojan Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Universal Music Group Beoordeling:
8
|
 |
|
Gang
Gang Dance: “Saint Dymphna” (Warp Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Rough Trade Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Various:
“Kitsuné Tabloid - Mixed By Digitalism” (Kitsuné France) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution Beoordeling:
8,5 |
 |
|
Soil
& “Pimp” Sessions: “Planet Pimp” (Brownswood Rec.) Genre(s): Nu-Jazz/ Contemporary Jazz/ Jazz-Fusion Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Brownswood Recordings (www.brownswoodrecordings.com) Beoordeling:
8
|
 |
|
Bardo
State: “Mariposa” (United Recordings) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
United Recordings (www.unitedrecordings.com) Beoordeling:
8
|
 |
|
Various:
“Max Graham presents Cycles” (Armada Music) Genre(s):
(Progressive) Trance/ (Progressive) House Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Ursula
1000: “Undressed - ...Remixed” (ESL Music) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
ESL Music (www.eslmusic.com) Beoordeling: 7,5
|
 |
|
Fanatix:
“This Thing Of Ours” (BBE Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
PIAS (www.pias.com) Beoordeling:
8
|
 |
|
Various:
“House Makes Sexy Vol. 02” (Streetlight/ Daredo) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
ZYX Music Beoordeling:
8
|
 |
|
Various:
“House Masters - Louie Vega” (Defected) Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution Beoordeling:
8,5
|
 |
|
Various:
“Nature One - Wake Up In Yellow” (Toptrax/ ZYX Music) Genre(s):
(Electro) House/ Electro-Tech/ Trance/ Schranz Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
ZYX Music Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Various:
“Armada - The Best Of 5 Years” (Armada Music) Bron:
3-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Mint
Royale: “Pop Is…” (Faith
& Hope Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Faith & Hope Records (www.faithandhope.co.uk) Beoordeling:
8 |
 |
|
Dust
Galaxy: “Dust Galaxy” (ESL Music) Genre(s):
Pop/ Punk/ Breakbeats/ World Music Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
ESL Music (www.eslmusic.com) Beoordeling:
7
|
 |
|
Force
Of Nature: “III” (Mule Musiq) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Mule Musiq (www.mulemusiq.com) Beoordeling:
8
|
 |
|
Various:
“Saturday, I’m In Love - Chapter.01” (Diynamic Music) Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Various:
“Mystery Land 2008” (Dance-Tunes B.V./ ID&T) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Dance-Tunes (www.dance-tunes.com) Rondom
ieder groot festival/ feest wordt tegenwoordig wel een compilatie of mix
CD uitgebracht. “Mystery Land” uiteraard ook, maar het festival was
hier in de vroege jaren 90 vrij uniek in. Na 15 festivaljaren is het
festijn nog steeds springlevend en ook afgelopen editie was weer
fabuleus. De compilatie bevat muziek uit heersende genres als (electro)
house, electro-tech en trance. Hits van Axwell & Bob Sinclar feat.
Ron Carroll en Eric Prydz worden afgewisseld met de ‘techy’ electro
van Bates45 en de stuwende trance van Marco V & Sander van Doorn,
maar ook Tiësto’s remix voor Cary Brothers’ “Ride” kom aan bod.
Opvallend zijn de electro-grooves bijdragen van Chuckie en Andy
Callister. Beiden bevatten ze oldschool synths volgens het recept van
Bart B More. Hebben we hier met een nieuwe productietrend te maken? De
“Mystery Land 2008” compilatie is prima te pruimen, al hebben we net
als bij de “Extrema Outdoor 2008” compilatie het gevoel dat men
teveel stromingen op één schijfje wil proppen. Het klinkt soms wat
onsamenhangend en gejaagd, maar je moet dit soort compilaties ook vooral
zien als souvenir. Kijk op www.dance-tunes.com
voor meer informatie. Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Various:
“Carl Cox - Live At Dance Valley 2008” (Mid-Town) Genre(s):
Techno Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Mid-Town (www.mid-town.nl) Beoordeling:
7,5 |
 |
Various:
“Bateria - The Natural Rhythm” (Digidance) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Digidance Beoordeling:
7 |
 |
|
Various: “Greg
Wilson’s 20:20 Vision” (20:20 Vision) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Beoordeling: 8 |
 |
|
Pan/Tone:
“Skip The Foreplay” (Cereal/Killers) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Kompakt (www.kompakt-net.de) Pan/Tone
is een project van Sheldon Thompson. Via het
Cereal/Killers label brengt hij sinds 2007 met regelmaat werk uit, dat
nu heeft geresulteerd in een volledige album release. Op “Skip The
Foreplay” kom je als tech-house/ minimal liefhebber prima aan je
‘trekken’. Als is ‘trekken’ verboden op “Skip The Foreplay”
– als we de titel moeten geloven. Het materiaal op “Skip The
Foreplay” is best aardig, maar ook zeker niet bijzonder te noemen.
Flinke scheut ‘tech’ hier, een electro tint daar en zo komen we tot
dansvloergerichte muziek zonder een al te spectaculair verloop. Net als
vele andere tech-house/ minimal albums van de laatste paar jaar klinkt
“Skip The Foreplay” soms ietwat simplistisch, maar zeker niet kaal,
want melodie en sfeer bevat Pan/Tone’s muziek zeker. Kortom: we hebben
de afgelopen jaren veel slechtere albums binnen deze sector voor onze
kiezen gekregen. De beste omschrijving is wellicht dat “Skip The
Foreplay” in de breedte een tamelijk onopvallend karakter heeft. Wat
overblijft is een prima dansvloergericht album met weinig echte
spectaculaire momenten. Toch raad ik tech-house/ minimal liefhebbers aan
dit album even door te spitten, al is het maar vanwege de full length
versies van de twaalf tracks – ongemixt dus. Kijk op www.pantone-music.de
of www.kompakt-net.de voor meer
informatie. Beoordeling:
7
|
 |
|
Various:
“Plug It In” (Music For Speakers/ Big Blue Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Music For Speakers (www.musicforspeakers.com) Beoordeling:
8 |
 |
|
Kuniyuki
Takahashi: “Remixed” (Mule Musiq) Genre(s):
(Deep) House/ Tech-House/ Space-Disco Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Beoordeling:
8,5
|
 |
|
X-Press
2: “Raise Your Hands - The Greatest Hits” (Skint) Bron:
2-CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Skint Records (www.skint.net) Dat
X-Press 2 – de formatie bestaande uit Ashley
Beedle, Darren Rock en Darren House – al jaren tot de ‘champions
league’ van de housescene behoort, is geen geheim. Sinds 1993 is dit
trio actief en scoorde grote clubhits met titels als “London X-Press”,
“Rock 2 House” (de Acid House remix door Plastikman), “Muzik
X-Press”, “AC/DC” (denk terug aan Marco V’s set op Innercity
2000), “Muzikizum” en ”Smoke Machine” voor labels als Junior
Boy’s Own en later Skint. Al die tracks zijn nu slim verzameld op
“Raise Your Hands - The Greatest Hits” – een X-Press 2 resumé van
1993 tot heden ten dage! De ongecompliceerde sound van het trio zou je
simpelweg kunnen omschrijven als (progressive) house, al kiest men zo nu
en dan ook voor een vocale, popgerichte aanpak. Denk hierbij aan tracks
als “Lazy” met jaren 80 icoon David Byrne (een hit in 2002) en
“Kill 100” met Rob Harvey. Opmerkelijk is het met Afrika Bambaataa
geproduceerde breaks moment “Fire”. Heerlijke bijdrage die ik
eerlijk gezegd nog niet eerder hoorde. Op CD2 – een fijne bonus disk
– horen we remixen door en voor derden. X-Press 2 remixt onder andere
materiaal van Kelis, Fatboy Slim, Nitzer Ebb en Missy Eliot. Andersom
worden de clubkrakers van X-Press 2 zelf onder handen genomen door namen
als Norman Cook (oftewel Fatboy Slim), Freeform Five, Carl Craig (met
zijn waanzinnige remix voor “Kill 100”), Switch en Superchumbo. Ondanks
het feit dat uw recensent zelf weinig heeft met het X-Press 2 geluid
(iets meer met de remixen), wil ik deze 2-CD zeker aanbevelen. Dit is
een stukje geschiedenisles op het gebied van de housemuziek waar veel
liefhebbers op zullen zitten te wachten. Kijk op www.myspace.com/xpress2
of www.skint.net voor meer
informatie. Beoordeling:
8 |
 |
|
Style
Of Eye: “Duck, Cover & Hold” (Pickadoll Music) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Pickadoll
Music – het label van John Dahlbäck – heeft al diverse prima
albumreleases op haar naam staan. In het bijzonder het laatste album van
de grote leider zelf – “Winners & Fools” genaamd – was de
moeite! Style Of Eye is een 1-mans formatie van de Zweed Linus
Eklöw. Zijn album “Duck, Cover & Hold” valt te typeren als
electro-tech met een dikke knipoog naar de sound van labels als Great
Stuff en Blu Fin. Uiteraard sluit de muziek ook naadloos aan op de
eerdere releases van het Pickadoll label. Het album begint
alleraardigst met titeltrack “Duck, Cover & Hold” met de vocale
hulp van Emma Henley. We storen ons dan lichtelijk aan de dronken
soundpads gedurende de track. We raken hier echter ernstig geïrriteerd
van de productie “Ona” (track #2), dat van die zeurende electro
geluiden bevat die klinken als een rondzoemende vlieg! Helaas wordt dat
vervelende ‘kunstje’ nog een paar keer overgedaan. Trance achtig
wordt het met het bombastische “Number Two”, dat ook door (progressive)
trance jocks op waard geschat zal worden. Het album bevat echter ook
enkele meer op ritme gespitste tracks, die het vermoedelijk goed gaan
doen op de internationale dansvloeren. Al met al vinden we dit album
niet bijzonder goed. Daarvoor zijn er te weinig echt overtuigende
momenten op “Duck, Cover & Hold” te vinden. Het blijft bij
fragmenten in tracks die aanspreken. Beste track: het gedreven “The
Prophet”. Kijk op www.styleofeye.se
of www.myspace.com/styleofeye
voor meer informatie. Beoordeling:
7
|
 |
|
Howie
B vs. Casino Royale: “Not In The Face” (V2 Records/ Fabric Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution Beoordeling:
8 |
 |
|
Federico
Aubele: “Panamericana” (ESL Music) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
ESL Music (www.eslmusic.com) Beoordeling:
8
|
 |
|
Katalyst:
“What’s Happening” (BBE Records/ Invada Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
PIAS (www.pias.com) Beoordeling:
7,5
|
 |
|
Julien
Chaptal: “Tokens” (Remote Area) Genre(s):
Tech-House/ Minimal Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
N.E.W.S. Distribution Aan
de stroom van tech-house/ minimal albums lijkt geen einde te komen. Ook
vanuit Nederland komen met grote regelmaat albums binnen deze marge uit.
Julien Chaptal ken je wellicht van de formatie Le Clic, die hij met Aron
Friedman en Noah Pepper vormt. Sinds eind 2006 brengt hij ook solowerk
uit voor het Remote Area label. Remote Area valt onder 100% Pure, waar
Dylan Hermelijn (aka 2000 and One) de leiding heeft. “Tokens” is
zijn debuutalbum, waarbij een elftal tracks vakkundig aan elkaar gemixt
zijn. Collega’s Daniel Sanchez en Carlos Valdes hebben allebei een
gastrol op “Tokens”. Het album staat bol van de kwalitatief
hoogstaande tech-house en minimal (met hier en daar een vleugje Detroit)
met opvallende tracks als “La Ribouldingue”, dat een vreemd
trommelritme en een tamelijk ‘spooky’ thema bevat. Ook “Twisted
Helmstok” valt ons op door de kristalheldere, retro klinkende
geluiden. Chaptal heeft in zijn producties een prima balans tussen
ritmiek en melodie weten te vinden. Overall genomen is “Tokens” een
leuke plaat, maar zeker niet vernieuwend of bijzonder. Kijk op www.myspace.com/jchaptal
voor meer informatie. Beoordeling:
7
|
 |
|
José
James: “The Dreamer” (Brownswood Recordings) Genre(s):
Jazz/ Soul Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Brownswood Recordings (www.browswoodrecordings.com) Beoordeling:
8
|
 |
|
Dapayk
Solo: “Devil’s House” (Mo’s Ferry Productions) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Astral Music Beoordeling:
6,5
|
 |
|
Larytta:
“Difficult Fun” (Creaked Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2008 Distributie:
Stars and Heroes (www.stars-and-heroes.com) Leuk
album is dit zeg! Larytta is een Zwitsers producerduo bestaande uit Guy
Meldem en Christian Pahud. Eind 2005 brachten ze hun eerste single uit
via Creaked Records, dat vorig jaar een vervolg kreeg middels de release
“Ya-Ya-Ya”. Ze brengen (kort door de bocht) aanstekelijke pop muziek
– compleet met gitaarspel, keyboards en allerlei vocale uitspattingen
– die begeleidt wordt met elektronische beats (plus Afrikaanse ritmes)
en verder aangekleed wordt met ingrediënten uit de soul. Een erg leuk
gevonden en vooral aantrekkelijke combinatie van muzikale stromingen,
die ook nog eens goed klinkt. Openingstrack “Wonder Vendor” trekt
direct de aandacht en is het visitekaartje om het gehele album af te
luisteren. De dertien bijdragen op “Difficult Fun” – het
debuutalbum van Larytta – zijn overwegend prima te pruimen, behalve
een groot gedeelte van de vocalen. “Difficult Fun”, leuk om te
proberen! Kijk op www.myspace.com/larytta
of www.creakedrecords.com
voor meer informatie. Beoordeling:
7
|
