CD recensies

Oktober 2010

 

 

Various: “Brazilution - Edição 5.7” (Stereo Deluxe) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2010 

“Brazilution” is één van de verzamelreeksen die door de jaren heen nooit door het ijs is gegaan. Ook editie 5.7 scoort weer genoeg punten om iedere liefhebber van Brazilectro, samba, bossa nova, latin en gelieerde downtempo te vermaken. De selectie is andermaal verzorgd door Arndt Kielstrøpp. Hij is geen man van ‘de nieuwste tunes’, maar van een smaakvolle muzikale reis waarbij de tijd geen rol speelt. Kortom op deze 2-CD worden oud en nieuw(er) zorgvuldig afgewisseld. Wat kunnen we verwachten op editie 5.7? Materiaal van bekende gangmakers als Sabrina Malheiros, Marcos Valle, Azymuth, Rosalia De Souza, DJ Day, Ian Pooley, Tosca, S-Tone Inc., Janice Andrade, Toco en Moodorama. Kortom, smaakvolle Brazilian flavoured vibes vanuit alle uithoeken van de wereldbol. Fijne hernieuwde kennismaking met DJ Day’s “A Place To Go”, dat zonder twijfel tot één van zijn allerbeste producties gerekend mag worden.

 

Score: 3/5

 

 

Bajka: “Escape From Wonderland” (ChinChin Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010 

Bajka Pluwatsch (aka Bajka) drukte haar vocale kwaliteiten al eerder op de muziek van Beanfield, Ben Mono, Bonobo en Dalindèo, maar liet eerder dit jaar horen ook uitstekend op eigen voeten te kunnen staan. “In Wonderland” was/is een staaltje moderne jazz, downtempo en broken beat, waarbij Bajka zich meer en meer als zangeres in plaats van poëet etaleert. Een juweel van een album, dat vooral ook hoge ogen gooit door de instrumentatie (denk aan 4hero’s werk rond de eeuwwisseling). Is “Escape From Wonderland” dan haar tweede album in één jaar tijd? Nee, het betreft hier een remix album, gebaseerd op het eerder genoemde, eerder dit jaar verschenen “In Wonderland”. Hoe hard de participerende remixers ook hun best doen, het niveau van het oorspronkelijke materiaal wordt eigenlijk nergens (nauwelijks) geëvenaard of overtroffen. Dat is jammer, zeker wanneer je respectabele remixers op het menu ziet staan als Solo Moderna, Club Des Belugas en Mop Mop. Kortom, ren met een vlotte spurt naar je platenzaak voor “In Wonderland” en bepaal daarna of dit remix album je kan bekoren.

 

Score: 3/5

 

 

Leon Bolier: “Phantasma” (Streamlined Recordings/ Spinnin’ Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2010

 Leon Bolier en ook Sied van Riel worden al jarenlang gezien als de voornaamste Nederlandse kandidaten om door te stoten tot de absolute wereldtop van de trancescene. Gelukkig staan beide namen dit jaar wederom binnen de top 100 van DJ Mag’s invloedrijke, jaarlijkse stemming. Leon Bolier op nummer 68 en Sied van Riel op nummer 97 om precies te zijn. Afijn, deze review draait het alleen om Leon Bolier. Deze DJ/producer brengt voor de tweede keer is opeenvolging een dubbelalbum uit – wat toont van zelfvertrouwen en moed. Als de gemiddelde kwaliteit van de producties (24 in totaal) dan ook nog eens dik in orde is, kunnen we niets anders doen dan een buiging maken voor deze producer. “Phantasma” is de opvolger van het uit 2008 stammende “Pictures”, waarmee hij bij pers en publiek al de handen op elkaar kreeg. “Phantasma” doet niet onder voor “Pictures”. Verwacht geen grensverleggende vernieuwingen, maar meer van hetzelfde (en dat is goed in dit geval!). Gastrollen op “Phantasma” zijn weggelegd voor Sied van Riel (daar issie weer), Joop, W&W (de formatie met de zoon van voetbalheld Willem van Hanegem), Marcus Schössow en Roger Shah. Het maakt dit 2-CD album uiterst gevarieerd met een goede mix van vocale- en instrumentale trance (waaronder trance van het progressieve soort). Nog zo’n pluspunt: je haalt Bolier’s producties absoluut niet uit de massa. Hij maakt altijd kwalitatief hoogstaande tracks, maar ze klinken nooit als een herhalingsoefening.

 

Score: 4/5

 

 

Various: “Tranceworld Volume 11 – Mixed By Ashley Wallbridge” (Armada Music) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2010

 Op het moment van schrijven is het eind oktober. Armin van Buuren is voor de vierde maal uitgeroepen tot nummer één DJ ter wereld (volgens de verkiezing van het toonaangevende Engelse blad DJ Magazine). Wat een feest zal het zijn bij de firma Armada! En terecht, want eerlijk is eerlijk, Armin van Buuren verdient die status op basis van populariteit, muzikale prestaties en zijn persoonlijkheid. “Tranceworld Volume 11” dan – een voorbeeld van een tranceserie uit de Armada stal die keer op keer boeit. Ditmaal is het Ashley Wallbridge die de selectie en mix op zich neemt. Deze Brit wordt gezien als één van de grootste talenten uit de trancescene van vandaag. Als producer heeft hij al vele releases achter zijn naam staan, veelal via AVA Recordings (het label van Andy Moor). De mix dan. Na een wat aarzelend begin met onder andere een mooie, maar ingetogen remix van Airwave voor Maor Levi feat. Ashley Tomberlin, gaat de boel pas los vanaf Audien’s “Eleven Eleven”. Zoals veel DJ’s doseert Ashley Wallbridge zorgvuldig tussen instrumentale en vocale trance. Op de tracklist vinden we onder andere een nieuwe remix voor Origene’s “Sanctuary”, maar ook materiaal van Gaia (aka Armin van Buuren, hier geremixt door Ashley Wallbridge zelf), Gareth Emery, Mat Zo, Ernesto vs. Bastian en Marco V (met Mohawk). Vreemde combinatie trouwens Marco V & Mohawk. Mohawk wordt namelijk door Marco V en studiopartner Benjamin bates geproduceerd. Ashley Wallbridge krijgt van ons een dikke voldoende, want “Tranceworld Volume 11” is qua platenkeuze/mix uitstekend te noemen en doet de serie eer aan.

 

Score: 3/5

 

 

HELIXIR: “Undivided” (7even Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Na het sprankelende dubstep album van F op 7even Recordings, is het nu HELIXIR die de aandacht trekt. HELIXIR is een project van de uit Straatsburg (Frankrijk) afkomstige Kevin Martin (niet te verwarren met The Bug!, zo geeft de Discogs website aan). Na een reeks uitstekende singles volgt nu het debuutalbum “Undivided”, dat bol staat van de spannende muziek. Dubstep om precies te zijn. Het is het kaliber dubstep dat ook daadwerkelijk sterk leunt op dub en ruimtelijke effecten. Kortom, geen dubstep vol ruige ingrediënten, maar een meer subtiele benadering met ruimte voor (sfeervolle) geluiden en breakbeats, die min of meer grenst aan de dub-techno (als 4/4 tegengewicht). Check op dit album vooral het waanzinnige “Ride The Wind” (met name vanwege de uiterst strakke beats) en het diepe “The Big Wheel” (een breakbeat benadering van het dub-techno geluid). HELIXIR zal zich met dit album zonder moeite in de kijker spelen in de UK (voor zover dat nog niet is gebeurt).

 

Score: 4/5

 

 

Mark Ronson & The Business Intl: “Record Collection” (Columbia/ Sony Music Entertainment)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 De muzikale status van alleskunner Mark Ronson is, zoals wellicht bekend, naar ongekende hoogten geschoten sinds zijn producerrol voor Amy Winehouse’s succesalbum “Back To Black”. Samen scoorden ze onder Mark Ronson’s naam ook nog de megahit “Valerie”. Op “Record Collection”, opvolger van het uit 2007 stammende “Version”, doet Ronson wederom goede zaken. We horen producties waarbij de liefde voor synthesizers niet onder stoelen of banken gestoken worden. Het is een mixture van (synth) pop, jaren 80 invloeden (met name nu-wave) en een vleug hip-hop (gastrollen voor Wiley, Ghostface Killah, Q-Tip en D’Angelo), onder strak verzorgde beats zoals we die gewend zijn van Mark Ronson. Het levert diverse vermakelijke tracks op zoals de single “Bang Bang Bang” (gastrol voor onder andere Q-Tip), maar wat ons betreft schiet vooral het instrumentale “Circuit Breaker” er positief uit. Daarnaast zijn de diverse interludes erg sterk! In de breedte scoort dit album een krappe 4/5 score.

 

Score: 4/5

 

Zero 7: “Record (Deluxe Album)” (Atlantic)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2010 

Tien jaar Zero 7 (in basis het duo Henry Binns en Sam Hardaker) vraagt om een muzikale samenvatting. En die is er nu. “Record” laat haarfijn horen hoe de Zero 7 sound zich de afgelopen tien jaar heeft ontwikkeld vanuit een (min of meer) aan AIR gerelateerd geluid tot mixture van downtempo, pop en elektronica op het laatste album “Yeah Ghost” (uit 2009). Uiteraard is een verwijzing naar de uitstekende lijst van gastvocalisten geen miskleun: Sia (tegenwoordig ook solo erg succesvol), Tina Dico, Sophie Barker, Mozez en José González bijvoorbeeld. Weinig verrassend is het om vast te stellen dat het geluid ten tijde van Zero 7’s debuutalbum “Simple Things” nadien nooit meer geëvenaard is. Uiteraard hebben ook de drie daaropvolgende albums indruk gemaakt, maar Zero 7 zal altijd herinnerd blijven worden aan “Simple Things”, dat een instant classic bleek. “Record” is een heerlijke collectie van Zero 7’s muzikale resultaten van de afgelopen jaar, die voor iedere downtempo liefhebber een schot in de roos is. Liefhebbers, zoals uw recensent, die alle albums van Zero 7 reeds in bezit hebben, kunnen zich het beste richten op de speciale 2-CD editie (Deluxe Album) van “Records”, welke aangevuld is met een reeks interessante remixen en een edit voor “Lo” – volgens onze gegevens één van Zero 7’s allereerste producties, nog voor de “Simple Things” periode.

 

Score: 5/5

 

 

Marcos Valle: “Estática” (Far Out Recordings) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2010 

Marcos (Kostenbader) Valle is wat je noemt een begrip in de mondiale muziekwereld. Hij brengt al sinds de jaren 60 van de vorige eeuw zijn typische Braziliaanse vibes uit – samba, bossa nova en meer. Zijn levendige muziek werd in het verleden dan ook omarmd door een grote schare hoog aangeschreven DJ/producers van onder andere moderne jazz en broken beats. Dit resulteerde onder andere in uitstekende remixen door helden als Jazzanova, 4hero en Daz-I-Kue (van Bugz In The Attic). Op “Estática” horen we nog altijd een fris en fruitige Marcos Valle, die in vijftien tracks laat weten nog altijd serieus genoemd moet worden. Het album staat bol van de Braziliaanse spanning en biedt vele fijne tracks. Als we er dan toch één moeten aanhalen: “Prefixo”, dat behoorlijk veel weg heeft van de klassieker “Democustico”. “Estática” is simpelweg genieten geblazen, maar zal vermoedelijk niet de boeken in gaan als Marcos Valle’s beste werk.

 

Score: 3/5

 

 

Zion I: “Atomic Clock” (Gold Dust Media)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Het (tegenwoordig) duo Zion I kennen we onder andere van het uitstekende album “Heroes In The City Of Dope” dat in samenwerking met The Grouch verscheen op Om Hip-Hop. “Atomic Clock” kan getypeerd worden als een moody, emotioneel werkstuk dat geïnspireerd lijkt door Zion I’s liefde voor reggae en dub. Dat merk je vooral aan (subtiele) accenten qua beats en percussie. Het zijn echter vooral de pakkende thema’s die “Atomic Clock” tot een sterk album maken. Luister bijvoorbeeld eens naar het strakke “The Sealing”, dat met wat simpele synth stabs voor vele blijde gezichten zal zorgen. Datzelfde geldt voor het sprookjesachtige “North Star”, dat neigt naar de muziek van Ror-Shak en AIR. Ben je liefhebber van de muzikale hip-hop van artiesten als The Pharcyde, Crown City Rockers of People From The Stairs? Dan is Zion I’s “Atomic Clock” ook zeker een aanrader. 

 

Score: 3/5

 

Neil Cowley Trio: “Radio Silence” (Naim Jazz/ Hideinside Records)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010 

Neil Cowley is verre van een onbekende naam in de wereld die downtempo heet. Hij was/is de toetsenist van de befaamde groep Zero 7, maar scoorde eveneens met zijn Neil Cowley Trio. Daarnaast creëerde Neil Cowley het soloalbum “Soundcastles” onder de noemer Pretz – een persoonlijke favoriet van uw recensent. Als Neil Cowley Trio – naast Neil Cowley (op piano) bestaande uit Richard Sadler (op bass) en Evan Jenkins (op drums) – is men toe aan album nummer drie. “Radio Silence” biedt hetzelfde comfortabele gevoel als Cowley’s downtempo werk onder de noemer Pretz, maar dan in een (live) jazzy jasje. Met een onnavolgbaar gevoel voor prachtige melodieën, sferen en harmonieën weet Neil Cowley en zijn kompanen je te betoveren. Dit is vijf sterren jazz van het moderne soort, die je voortdurend omhelst en boeit.

 

Score: 5/5

 

 

Sabrina Starke: “Bags & Suitcases” (Star-K-Records/ Blue Note) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2010 

Sabrina Starke werd na het verschijnen van haar debuutalbum “Yellow Brick Road” (2008) in één klap razend populair. In 2009 kreeg de Rotterdamse soul woman uit handen van Giel Beelen (3FM) een gouden plaat uitgereikt (voor het album). Daarnaast sleepte ze diverse awards in de wacht. “Yellow Brick Road” was een uiterst prettige samensmelting van soul, jazz en funk, maar op “Bags & Suitcases” horen we een iets andere insteek. De soulful sound heeft plaatsgemaakt voor een meer op singer/songwriter gebaseerde aanpak. Het nieuwe (tweede) album verbindt stijlen als folk, soul en pop met elkaar. Dat is even wennen. Nog altijd blijkt Sabrina Starke’s vocale inbreng onderscheidend goed, maar met de muzikale veranderingen hebben we minder vrede. Het lijkt wel alsof het album veel meer op het poppubliek gericht is. “Bags & Suitcases” staat, op enkele uitzondering na, vol met ‘niets aan de hand’ luisterliedjes, zonder dat er echt interessante dingen gebeuren. Persoonlijk vind ik “Bags & Suitcases” beduidend minder dan voorganger “Yellow Brick Road”. De stijlbreuk van Sabrina Starke zal niet iedere liefhebber tevreden stemmen is mijn inschatting.

 

Score: 3/5

 

Shane Shu: “Let’s Burn This Town” (Jammm)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010 

Shane Shu is een uit Canada afkomstige zanger. Hij verhuist op zijn 20ste naar Amsterdam. Samen met zijn band brengt hij in 2008 zijn titelloze debuut uit. “Let’s Burn This Town” is dan ook zijn tweede langspeler. De boodschap die Shane Shu met zijn tweede album wil overbrengen leunt sterk op jaren 80 invloeden. Het is overigens een geheel eigen schil die over de jaren 80 basis is gebouwd. Dit zorgt ervoor dat het lastig is om namen ter vergelijking te noemen. Tot zover allemaal fraai bedacht, maar helaas slaagt Shane Shu niet altijd erin dit succesvol uit te voeren. Dit resulteert na een kleine veertig minuten speeltijd in een wisselvallige aangelegenheid, waarbij aardige tracks worden afgewisseld met bedenkelijke uitspattingen. Met name de zang is zo nu en dan ronduit teleurstellend. Het album leunt dan ook erg op de leuke/gezellige thema’s en prima instrumentatie. De titeltrack en eerste single “Push Me To The Ground” (knipoog naar New Order) scoren wat mij betreft de meeste punten.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “M.I.K.E. Presents New York City Nights” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2010 

Bij de Belgische trancegrootheid M.I.K.E. (aka Push) kun je altijd aankloppen voor een fijne mixsessie. Het is niet de eerste keer dat hij voor Armada een uitstekende 2-CD mixcompilatie op de mat legt. Op “M.I.K.E. Presents New York City Nights” horen we een mixsessie die zowel liefhebbers van vocale- als instrumentale trance niet in de kou zet. Kortom, een afgemeten mixture van beide benaderingen. Op de tracklist staan gelukkig ook een aantal eigen M.I.K.E. producties, want zijn prestaties als producer zijn toch wel de voornaamste reden/oorzaak van zijn uitstekende status binnen de trance sector. Denk onder andere aan een 2010 versie voor de track “Intruder”, die hij ooit met Armin van Buuren produceerde. Naast M.I.K.E.’s eigen tracks (en remixen) vinden we ook bijdragen/remixen van Cosmic Gate, Signum, Rank 1 en Robert Nickson op de tracklist. M.I.K.E. heeft er met deze 2-CD weer een waar feestje van gemaakt en tranceheads zullen dit onderstrepen.

 

Score: 4/5

 

 

Syndaesia: “Turbulence” (Code Of Arms)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010 

Syndaesia is een Belgische (uit Vlaams Brabant) dubstep vertegenwoordiger, die zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld tot een producer in de categorie ‘one to watch’. Na een uitstekende single in 2009 (beide tracks staan op dit album) en een officiële remix voor het legendarische hip-hop gezelschap Wu-Tang, kon een debuutalbum niet uitblijven. “Turbulence” verschijnt via het in 2007 opgerichte dubstep, bass en grimelabel Code Of Arms (uit New York). In de persbeschrijving praat men over ‘a futuristic cocktail of big stadium drums, twisted bass lines, trancey leads, explosive buildups and tons of energy’. En eerlijk is eerlijk, daarvan is geen woord gelogen. Syndaesia weet namelijk perfect te middelen tussen kracht en soepelheid, met een voortdurend piekend energieniveau. Openings- en titeltrack “Turbulence” doet me denken aan het meer recente werk van The Prodigy, die zich vergapen aan dubstep en een klein stukje aan rock inleveren. Daarmee is direct de toon van dit debuutalbum gezet en worden fans van Reso, Nero en BAR9 op hun wenken bediend. Daarnaast zal dit album uitstekend vallen bij breakbeat liefhebbers die The Prodigy (anno nu), FreQ Nasty en consorten hoog hebben zitten.

 

Score: 4/5

 

Eskmo: “Eskmo” (Ninja Tune) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Eskmo, Brendan Angelides voor intimi, pompt zijn beats al sinds eind jaren 90 vanuit San Francisco de wereld in. Hij bracht al materiaal uit via toonaangevende elektronica labels als Warp en Planet Mu. De muzikale richting van Eskmo (anno 2010) moet je zoeken in de hoek van de vaak genoemde Flying Lotus en Nosaj Thing, maar dan gemixt met de traditionele elektronica sounds van genoemde labels als Warp, Planet Mu en ook Ninja Tune, waarop dit titelloze album verschijnt. Ook horen we her en der een voorzichtige dubstep beat tevoorschijn komen – denk aan “We Have Invisible Friends” in de Washed mix. Productietechnisch zitten de tracks van Eskmo uitstekend in elkaar. De vreemde vocalen, die Angelides zelf voor zijn rekening neemt, vormen echter (zo nu en dan) een storende factor. “Eskmo” blijft dan ook steken op het niveau ‘aardig album’. Qua thema’s en sferen is er niets mis met dit album, maar op de één of andere manier wil het album me nergens echt in een staat van enthousiasme brengen. 

 

Score: 3/5

 

 

Robert Owens: “Art” (Compost Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 10/2010

 Houseveteraan Robert Owens heeft de smaak flink te pakken. En dan vooral op het geprezen Compost Records. In 2008 verscheen via daarop het uitstekende album “Night-time Stories”. Daarnaast werkte Robert Owens diverse malen samen met onze eigen TJ Kong & Nuno Dos Santos. Owens, die in het verleden zijn stempel drukte op housemuziek in alle soorten, vormen en maten, maar bijvoorbeeld ook binnen de drum & bass actief was, komt nu op de proppen met een heus dubbelalbum, “Art” genaamd. Op deze 2-CD wordt hij muzikaal bijgestaan door grote namen als Atjazz, Larry Heard en Beanfield, aangevuld met SHOW-B (samensteller van de laatste Compost Black Label Series compilatie). Op “Art” horen we housemuziek in vele vormen voorbij komen. Van retro klinkende (acid) house en moderne disco tot soepele (sexy) deep-house, downtempo (soul) vibes en het meer ‘techy’ werk. Robert Owens heeft zich in de loop der jaren al vele malen bewezen en onderscheiden met uitstekende, gevarieerde muzikale bijdragen. “Art” vormt daarop geen uitzondering.

 

Score: 4/5

 

 

Ernesto Ferreyra: “El Paraíso De Las Tortugas” (Cadenza)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Ernesto Ferreyra is een Argentijnse technoproducer waarvan we eigenlijk nog niet eerder gehoord hadden. “El Paraíso De Las Tortugas” is Ferreyra’s debuutalbum en volgt na releases (singles) op labels als Thema, Crosstown Rebels, Cynosure en Cadenza. Laatstgenoemde label (opgericht door onder andere Luciano) durfde het na één single aan om een compleet album te tekenen van de artiest in kwestie. Dat is wat je noemt ‘vertrouwen’. Op “El Paraíso De Las Tortugas” staat de (minimale) technogroove centraal. Het samenspel tussen de (stuwende) baslijnen en de beats/percussie vormen de basis van Ferreyra’s producties. Tijdens het album horen we relatief weinig melodische thema’s, die her en der (tamelijk) onverwachts opduiken. Hiermee wordt de spanning gedurende het hele album in stand gehouden. “El Paraíso De Las Tortugas” is echter geen hoogvlieger, maar een lekkere, frisse technosalade met een hoorbare Zuid-Amerikaanse twist. Leuk debuutalbum.

 

Score: 3/5

 

Examine: “Major Minor” (Manual Music)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010 

Examine is de alias van de Kroatische producer Ratko Filipovic. “Major Minor” is zijn debuutalbum, welke verschijnt via Paul Hazendonk’s altijd interessante Manual Music. Via dat label verscheen al eerder (eind 2009) een single van Examine – “Confess And Undress”, een digitale release. Kortom, dit album komt niet helemaal onverwachts. Op “Major Minor” horen we puntgave elektronicabeats hand in hand gaan met diepe/sfeervolle tech-house en techno – vaak vol met dub effecten geproduceerd. “Major Minor” kunnen we dan ook typeren als één lange sfeertrip, met muziek die perfect past binnen de muzikale scheidslijnen van bijvoorbeeld Terry Lee Brown Junior en The Timewriter (de Plastic City sound). Echter, Examine onderscheidt zich door zijn tracks waarbij de 4/4 beats even in de koelkast worden gestopt en hij onverwacht fraaie elektronica breakbeats brengt. Soms neigen die elektronica breakbeats zelfs naar dubstep, zoals tijdens het prachtige “Monotype Stereotype”. Je snapt wel dat we, na al deze lofzang, erg blij worden van dit album. Sterker nog, dit is één van de fijnere housealbums die ik de laatste tijd gehoord heb.

 

Score: 4/5

 

 

Fabrice Lig: “Genesis Of A Deep Sound” (Fine Art Recordings) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Fabrice Lig (aka Soul Designer) kennen we van zijn overtuigende releases op labels als Kanzleramt, Raygun, Playhouse en Versatile. Deze liefhebber van melodische techno (met knipoog naar Detroit) verrast andermaal vriend en vijand met zijn nieuwste langspeler “Genesis Of A Deep Sound”. Echt helemaal als een verrassing komt het album stiekem niet. Vorig jaar werden we al verblijdt met de aparte mixture van downtempo, elektronica en hip-hop, “Cosmic Booty” getiteld, dat ook op dit nieuwe Fabrice Lig album te vinden is. Op Lig’s nieuwste album ligt de focus echter vooral op Detroit techno vol prachtige akkoorden, strijkers, synth pads enzovoorts. Daarnaast zijn ook de nodige onrustige geluiden en effecten toegevoegd om een perfecte balans tussen sfeer, ritmiek en creativiteit te vinden. Ook opvallend zijn de jazzy (blaas) impulsen. Die gedijen perfecten tussen de technobeats en hihats. Vooral de duo producties met Titonton Duvanté schieten er wat ons betreft erg positief bovenuit. “Genesis Of A Deep Sound” is geschikt voor technoliefhebbers die bijvoorbeeld Vince Watson hoog hebben zitten.

 

Score: 4/5

 

 

Dubkasm: "Transform I - Remixed" (Sufferah's Choice Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Dubkasm is een UK roots reggae en dub outfit, bestaande uit het duo Digistep en DJ Stryda. Onze eerste kennismaking met het duo is niet het album "Transform I", maar het daarna verschenen remixalbum. Op "Transform I - Remixed" is het uiteraard de roots reggae en dub die centraal staat, maar nu kundig verpakt in een dansbare outfit - dubstep en dito 4/4 beats. De gevarieerde remixen komen van bekenden als Pinch, RSD, Peverelist, Hyetal, Appleblim en Headhunter. Kortom, een lijst met remixers die er niet om liegt. De bewerkingen zijn met hoorbaar respect voor het origineel in elkaar gesleuteld. De dubinvloeden vormen de basis, de dansbare beats maken het feest compleet. De beste remixen komen wat ons betreft van Gatekeeper & Appleblim, Guido en Hyetal.

 

Score: 3/5

 

 

Truth: “Puppets” (Aquatic Lab) 

Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Truth wordt gezien als één van de belangrijkste Nieuw-Zeelandse dubstep exportproducten. Met explosieve beats en rondslingerende baslijnen zorgt Truth ervoor dat aanhangers van namen als (we noemen een) Skream en Benga volledig aan hun trekken komen. “Puppets” verschijnt via het Australische dubstep label Aquatic Lab, dat voorafgaand aan dit album al een aantal Truth singles uitbracht en eerder artiesten als Caspa & Rusko, Zed Bias, Coti en Cluekid aan zich bond. Op “Puppets” vallen eigenlijk twee tracks op. Ten eerste het tamelijk duistere “Under Current” (met Ben Verse), dat drijft op een stevig pompende breakbeat en een pakkend thema met oldschool keys (gelijkend aan “Don’t You Want Me” van Felix). Daarnaast is het “Wicked Vibe Broccoli”, als absolute uitsmijter, dat dit album de nodige kleur geeft – de meest melodieuze bijdrage daarnaast. Met “Puppets” haal je dan ook een krachtexplosie in huis die in het verlengde ligt van dubsteppers als BAR9, Caspa & Rusko, Reso en consorten. Geslaagd album.

 

Score: 3/5

 

 

Tricky: “Mixed Race” (Domino Recording Co. Ltd.)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Liefhebbers van trip-hop geluiden hebben dit jaar weinig te klagen. Zo verscheen eerder dit jaar een nieuw album van Massive Attack. Ook Tricky is terug. Tricky’s achtste studioalbum heet “Mixed Race” en komt zo’n twee jaar na het goed ontvangen “Knowle West Boy”. Tricky, die tegenwoordig in Parijs woont, laat op “Mixed Race” horen nog altijd sterke en vooral gevarieerde ‘trippy’ sounds te kunnen maken. De muzikale ingrediënten komen vanuit de UK, Jamaica en US tot Noord-Afrika en (hoe verrassend) Frankrijk – flink divers dus. Uiteraard wordt het instrumentale gedeelte aangekleed met de (mompelende) fluisterzang van Tricky. Echter, op de tracklist vinden we ook (vocale) gastbijdragen door bijvoorbeeld Primal Scream frontman Bobby Gillespie en Tricky’s broer Marlon Thaws. Jammer dat het album, dat geen uitgesproken winnaars telt, slechts 30 minuten muzikaal vertier bevat. Het eindresultaat zal de bestaande fans en de (alternatieve) pop/rocksector aanspreken.

 

Score: 3/5

 

 

Various: “Disconnect: Leo Zero” (Strut Records)

Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Leo Zero (aka Leo Elstob) ken je wellicht van zijn werk met Nick Bracegirdle als Chicane – ook onder de noemer Disco Citizens. “Disconnect” is een nieuwe compilatieserie van het geliefde Strut label, waarbij de artiest in kwestie de donkere kant van zijn/haar platencollectie toont door middel van persoonlijke dansvloerwinnaars, geheime wapens en rarities. Leo Zero doet dit aan de hand van materiaal door Can, Brian Eno & John Cale en Wunmi. Het is een uiterst gemêleerd gezelschap die uiterst gevarieerde muzikale stromingen vertegenwoordigen als afro, disco, reggae en punk. Deze “Disconnect: Leo Zero” release zal weer een prooi blijken voor muziekliefhebbers die zoeken naar ‘hard to find’ tracks en (vergeten) klassiekers. Leuke selectie.

 

Score: 3/5

 

 

Darkstar: “North” (Hyperdub)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010

  Darkstar, een naam die Armin van Buuren eveneens voerde, bestaat uit het duo James Young en Aiden Whalley. “North”, Darkstar’s debuutalbum, verschijnt via het geprezen Hyperdub label van Kode 9, dat eigenlijk vooral bekend werd door de baanbrekende dubstep van Burial. Echter, wie de 2-CD compilatie rondom het vijfjarig Hyperdub jubileum in de kast heeft staan, weet dat het geluid van het label veel breder gaat dan alleen dubstep (van chiptune en beats tot experimentele elektronica). Experimenteel is ook de aanpak van Darkstar op hun debuutalbum. Op “North” horen we een originele manier van vocale programmering. Het klinkt net alsof de zang (of CD) blijft haperen. Echter, dat is allemaal exact de bedoeling. Even wennen dus, maar wel een (tamelijk) unieke aanpak. Darkstar plukt kruiden uit de synth-pop (aangekleed met post-rock stemmen, denk aan Gravenhurst), experimentele elektronica en dubstep en versmelt ze tot een redelijk overtuigende crossover. Echt opvallend willen we “North” niet noemen, maar het is ook zeker geen verkeerde plaat. Dit is sowieso geen plaat die je direct aan een label als Hyperdub zou linken.

Score: 3/5

 

 

Shigeto: “Full Circle” (Ghostly International)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010

 Shigeto is de werknaam van Zachary Siginaw. Hij viel ons eerder dit jaar op middels diverse digitale singles op Ghostly International. Zo bracht de “Semi Circle EP” ons onder andere het fabuleuze “There Is Always Hope”. Hoe klinkt Shigeto’s muziek dan? Als een mengelmoes van beats, chiptune en elektronica (IDM). Muziek binnen het straatje van namen als Flying Lotus, Nosaj Thing, Sotu The Traveller en Dimlite dus. Shigeto’s beats zijn dan wel gelieerd aan de abstracte hip-hop (beats) en (in mindere mate) dubstep, maar zijn thema’s leunen meer op jazzy melodieën en IDM-achtige soundscapes. De tien tracks op “Full Circle” zijn bijzonder consistent, maar de echte uitschieters blijven uit. Dit is zo’n album dat je in de breedte zal bevallen (of niet). Opvallend is het afsluitende “Look At All The Smiling Faces”, waarbij Shigeto een ongegeneerde knipoog richting Ulrich Schnauss plaatst. “Full Circle” komt uit in een periode waarin het Ghostly International label haar tienjarige bestaan nadert. Direct kunnen we stellen dat het, met artiesten als Shigeto op de loonlijst, ook in de toekomst goed gesteld zal zijn/blijven met de muzikale output van Ghostly International.

 

Score: 4/5

 

 

The Machine: “RedHead” (REKIDS)

 Bron: CD

Rubriek: 10/2010

The Machine is één van de vele aliassen van Matt Edwards (aka Radio Slave). “RedHead” is een album met slechts zes tracks, die in een aantal gevallen een speelduur van ruim tien minuten vertegenwoordigen. Edwards wilde met dit album zijn muzikale invloeden breder trekken en doet daar door middel een centrale rol voor geluidcollages. Zo klinkt openingstrack “Continental Drift” als een subtiele ambient reis, gevolgd door het ceremoniële “Opening Ceremony (Fuse)”, waarbij mannelijke koorstemmen soepel over een housebeat met tribals glijden. Avontuurlijk kun je “RedHead” dus zeker noemen, maar dit ietwat vreemde album zal zeker niet ieders kopje thee zijn. Wel een gewaagd en vooral divers werkstuk. Dat verdient ook punten.

 

Score: 3/5

 

 

 

Archief CD-recensies