DeepChord presents Echospace: “Liumin” (Modern Love)

Bron: CD

Rubriek: 5/2010

Vaak vergeleken met de producties van Maurizio (en dus Basic Channel), maar toch ook met een totaal eigen touch. Die omschrijving is het beste van toepassing op het Echospace project van Rod Modell (DeepChord) en Stephen Hitchell (Soultek). Echospace wordt op Discogs treffend omschreven als een ‘deep dubbed out minimal project’. Geen speld tussen te krijgen, want ook op Echospace’s nieuwste werkstuk “Liumin” is het één lange zwerm van (warme) geluidsbewegingen, die tot in de diepste diepten worden vermenigvuldigd, vertraagd etc. Dit is dub-techno zoals het ooit bedoeld is: waanzinnig mooi, hypnotiserend en onwaarschijnlijk diep/gelaagd. De negen bijdragen op “Liumin” blijken het ‘warme’ antwoord op het eerder verschenen “The Coldest Season” (uit 2007), dat eveneens via Modern Love werd uitgebracht. Het knappe is dat het lijkt alsof je naar een DJ sessie luistert, maar in werkelijkheid schuift het duo sferen en thema’s in en over elkaar, zonder dat dit ook maar ergens storend werkt. “Liumin” is, met bijna 80 minuten speelduur, zonder enige twijfel het allerbeste dub-techno album dat we in tijden gehoord hebben.

Score: 5/5

Various: “Tranceworld 10 - Mixed By W&W” (Armada Music)

  Bron: 2-CD

Rubriek: 5/2010

  Jubileumeditie van de door ons bejubelde verzamelreeks van Armin van Buuren’s Armada label. #10 uit de reeks wordt verzorgd door het duo W&W. Wie zegt u? W&W, bestaande uit Wardt van der Harst (ook bekend als Re-Ward) en Willem van Hanegem (jazeker, de zoon van…), twee upcoming producers uit Breda die vooral als duo de aandacht trekken met hun tech-trance geluid. Aan het begin van CD1 is hier echter nog weinig van te merken. Daar draait het nog om subtiele, gevoelige trancemuziek. De epische, tamelijk ingetogen progressive trance productie “Foggy Fields” van Manuputty zet dan ook direct de juiste toon op deze jubileumeditie en doet qua toon/sfeer denken aan de early trance classic “Age Of Love”. Gedurende CD1 wordt de spanning rustig opgebouwd aan de hand van materiaal van onder andere Andy Moor, M6, een uitstekende productie van W&W zelf (met Jonas Stenberg) en tot slot een aardige remix voor Binary Finary’s “1998”. De pannen gaan dan nog niet van het dak. Daarvoor gaan we over op CD2, welke wordt geopend door de twee grote nieuwe trancegezichten Leon Bolier en Sied van Riel. Hun productie “Dark Star” barst van de energie en vormt het startsein van het lange eindoffensief op CD2! De vijftien tracks op de tweede disk zijn namelijk vrijwel allemaal om van te smullen – met namen als Ron van den Beuken vs. Jan Oostdijk, Simon Patterson en diverse W&W producties/remixes. Deze 2-CD sessie van W&W sluit naadloos aan op de eerdere edities door Signum, Aly & Fila, Sean Tyas, John O’Callaghan, Robert Nickson, M.I.K.E., Agnelli & Nelson, DJ Tatana en Ørjan Nilsen. We hopen dat Armada de “Tranceworld” reeks nog lang ‘in de lucht’ houdt.

Score: 3/5

Various: “Back 2 Back #4 - By Cosmic Gate” (Black Hole Recordings)

  Bron: 2-CD

Rubriek: 5/2010

  Het Duitse duo Cosmic Gate (Nic Chagall en Bossi) loopt al een lange tijd mee in de mondiale trancescene. Oorspronkelijk imponeerde het duo tamelijk harde producties die ergens het midden hielden tussen hardstyle en trance, kortom een soort hard-trance. Denk hierbij aan hun klassiekers “Mental Atmosphere”, “The Truth”, “The Wave”, “Back To Earth”, “Fire Wire” en ga zo maar door. In 2003 verscheen de eerste “Back 2 Back” verzamelaar, waarna het geluid van Cosmic Gate zich meer en meer verplaatst heeft naar het meer reguliere, energieke trancegeluid. Deze vierde “Back 2 Back” editie is vertaalslag van die laatste omschrijving, waarbij ook een aantal labelgenoten uit de Black Hole stal aan bod komen – denk aan Moonbeam en First State. Verspreid over twee disks weten de heren van Cosmic Gate de spanning vrijwel voortdurend te behouden met materiaal van bekenden als Lange, Rank 1 vs. Jochen Miller, Marco V feat. Jonathan Mendelsohn, Mat Zo, David Forbes en Blake Jarell. Ze hebben andermaal een labelonafhankelijke trancemix met een brede insteek afgeleverd, die weliswaar stevig eindigt, maar niet ontaard in een ordinaire stamppartij.

Score: 3/5

Various: “Watergate 06 - dOP” (Watergate Records)  

Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  De mixcompilaties binnen de Watergate reeks, gekoppeld aan de gelijknamige club en label, volgen elkaar in tamelijk hoog tempo op. De zesde aflevering wordt verzorgd door het gezelschap dOP. dOP, niet te verwarren met de Guerilla act D.O.P. (Dance Only Productions), bestaat uit het trio Clement Zemstov, Damien Vandesande en Jonathan Illel. Het is snel gegaan met de heren, want hun eerste releases verschenen in 2007. In een relatief korte periode bracht het trio releases uit via labels als Circus Company, Milnor Modern en Dirt Crew Recordings. Kortom, de carrière van het trio zit nog altijd in de lift. De mix dan: gedurende deze sessie komen vrijwel uitsluitend eigen bijdragen voorbij, vaak in samenwerking met anderen. Denk hierbij aan namen als Nôze, Aquarius Heaven, Wareika en Seuil. Beetje ijdele aanpak dus, maar dat is in dit geval geen enkel probleem. Luister bijvoorbeeld eens naar het bijzondere “Les Fils Du Calvaire”, dat dOP samen met Nôze bakte. En zo heeft deze mix nog vele uitstekende tracks te bieden, waarbij (tech) house en techno de gemeenschappelijke deler zijn. Geen bijzondere mixcompilatie, maar gewoon degelijk, gevarieerd en leuk om te beluisteren.

Score: 3/5

Pezzner: “The Tracks Are Alive” (Freerange Records)

  Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  Dave Pezzner (uit Seattle, US) heeft zich de afgelopen twee jaar geruisloos in de kijker weten te spelen. Zijn releases voor Freerange Records en Om Records zijn niet onopgemerkt gebleven. Freerange labelbaas Jimpster schonk Pezzner het vertrouwen en dit heeft uiteindelijk geresulteerd in het debuutalbum “The Tracks Are Alive”. De muziek van Pezzner past perfect binnen de geluidsgrenzen van de Freerange stal: muziek die zich ergens bevindt tussen stroperige deep-house en  tech-house, maar dan op z’n Amerikaans gebracht (denk aan de muziek van het Om label uit San Francisco). “The Tracks Are Alive” zit weliswaar erg goed in elkaar, maar de echte onderscheidende tracks ontbreken wat mij betreft. Daarmee is Pezzner’s debuutalbum absoluut geen teleurstelling geworden. Verre van dat zelfs, maar echt groots wordt het nergens. “The Tracks Are Alive” is een lekker hapje, dat je vermoedelijk niet al te lang bij zal blijven. Ons advies: ga dit album zeker eens beluisteren.
 

Score: 3/5

Various: “Elaste Volume 03 - Super Motion Disco” (Compost Records)  

Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  Wie anno 2010 nog altijd op zoek in naar (bijna) vergeten, obscure discoklassiekers heeft tegenwoordig weinig te klagen. Vanuit allerlei hoeken worden er disco gerelateerde compilaties uitgebracht, denk aan de vele BBE releases. Ook de “Elaste” reeks van het uit München afkomstige Compost verdient een aanbeveling. Niet zozeer vanwege het originele idee of het concept, maar meer vanwege de muzikale invulling. Deze ongemixte compilatie is samengesteld door Dompteur Mooner, wie een prima neus voor de (op ‘disco’ leest geschoeide) zalm blijkt te hebben. Tussen alle oudere bijdragen horen we ook duidelijk een eigentijds snoepje. We doelen dan op “Time Centre” van The Deep Fix. We moeten ons wel enorm vergissen wanneer dit geen nieuw werk is. Conclusie: op “Elaste Volume 03” is het wederom genieten geblazen voor mensen die weglopen met stromingen als (Italo) disco, new-wave, krautrock, synth-pop en aangrenzende subsounds. Meer of minder kunnen we er niet van maken.

Score: 3/5

Guillaume & The Coutu Dumonts: “Breaking The Fourth Wall” (Circus Company)

  Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  Grappig om jezelf Guillaume & The Coutu Dumonts te noemen, terwijl het in feite om één persoon draait – Guillaume Coutu Dumont. “Breaking The Fourth Wall” is wat ons betreft een tamelijk wisselvallige bedoening geworden, waarbij tech-house en techno de gemeenschappelijke deler zijn. “Breaking The Fourth Wall” is niet een album dat gelijk opvalt, maar bij een secure beluistering toch genoeg moois te bieden heeft. Qua diversiteit is er voldoende te beleven: snufje jazz/funk en galmende gitaar hier, tikkie dub en wat (vocale) samples daar, maar dan heb je het ook wel. Het draait vaak om tamelijk simplistische loops binnen de producties van Guillaume Coutu Dumont, die vervolgens subtiel aangekleed worden. Slechts enkele tracks op het album weten echt de volledige aandacht te trekken. Het met Dave Aju geproduceerde “On The Lips” valt op vanwege het semi-spooky, melodische thema. Ook het op tech-disco moment “Hélicoptère” klinkt als een klok, met name door de Morodor-bassline. Hoogtepunt is het afsluitende “Décénnie”, dat klinkt als een eerste poging om dubstep te maken. Echter die poging is uiterst vermakelijk. Naast genoemde tracks staan er ook behoorlijk wat tracks op het album die balanceren op het randje van ‘irritant’.

Score: 3/5

Various: “Berghain 04 - Ben Klock” (Ostgut Ton/ Kompakt)  

Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  De uit Berlijn afkomstige Ben Klock trok afgelopen jaar de aandacht met zijn album “One”, dat volgde op een flinke lijst aan singles. De Berlijnse Berghain club strikte Ben Klock om de nieuwste editie voor de gelijknamige mixreeks te verzorgen. Dat doet Ben Klock vol overgave met uitstekende bijdrage van onder andere Marcel Dettmann, Martyn, Rolando, James Ruskin, Tyree, DVS1 en Ben Klock zelf uiteraard. De mix verbindt (tech) house en (minimal) techno (soms met dub) naadloos met elkaar. Er staat zelfs een dubstep uitstapje op de tracklist in de vorm van Kevin Gorman’s “7am Stepper” – beste track op de CD wat mij betreft. Ook Rolando durft het aan om met dubstep achtige sounds op de proppen te komen – luister naar “Junie”. Leuk om te merken dat dubstep producers techno gaan maken (denk aan Martyn en Scuba) en andersom technoproducers die zich aan de dubstep wagen. Ben Klock slaagt er sowieso in om een lekkere gevarieerde tripmix af te leveren. Jammer dat zijn fabuleuze “Gold Rush”, te vinden op het “One” album, niet is opgenomen op de tracklist.

Score: 4/5

Dan Curtin: “Lifeblood” (Mobilee Records)

  Bron: CD

Rubriek: 5/2010  

Dan Curtin levert met “Lifeblood” een prachtig/melodisch ‘tech’ album af voor het Mobilee label van Anja Schneider, waarbij tech-house en techno producties worden afgewisseld met speelse (ambient) elektronica experimenten – zelfs een sfeerrijke hip-hop track, vocaal gelijkend aan The Outkast. Uit alles blijkt de kennis en kunde van de beste man, die zich vanuit de vroege jaren 90 al lang en breed bewezen heeft met gevarieerde releases voor labels als Peacefrog, Tuning Spork, Metamorphic en Strictly Rhythm. Op “Lifeblood” horen we regelmatig producties met een Detroit ziel voorbij schuiven. Kortom, muziek die grotendeels aansluit op Curtin’s eerder werkstukken. Een flink aantal van de zestien bijdragen op “Lifeblood” staan bol van de sfeerelementen, welke afgewisseld worden met pakkende loops en spannende geluidscollages/effecten. Hiermee hebben we ook direct de belangrijkste elementen uit Dan Curtin’s producties belicht. “Lifeblood” klinkt als volwassen album waarbij niet de vernieuwing, maar vooral het plezier in het maken van muziek en het avontuur centraal staan. Mooi resultaat.

Score: 3/5

Reboot: “Shunyata” (Cadenza Records)

  Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  Reboot is de werknaam van Frank Heinrich, waarmee hij de afgelopen jaren muziek uitbracht via labels als Cocoon, Below en Cadenza. “Shunyata” is Reboot’s eerste langspeler, welke zal verschijnen via het eerder genoemde Cadenza label. Het album bevat vooral diepe, percussieve tech-house bijdragen met zo nu en dan een (dubbed out) soundscape/thema, die ietwat verborgen en vooral gedoseerd langskomen. Openingstrack “Uruana” is een beatloos startschot, dat percussierijke latin-techno combineert met Detroit keys (en dub-invloeden). Opvallend is de track “Save Me”, dat een onrustig, verknipt thema bevat, welke zorgvuldig tussen de beats en percussie geprogrammeerd is. Sterk staaltje productietechnisch vakmanschap. Temidden van alle diepe ‘tech’ tracks vinden we ook een zomers uitstapje in de vorm van “Hermano”, dat met haar piano’s en ritmiek weinig subtiel flirt met de Zuid-Amerikaanse muzikale opvattingen. “Shunyata” is in de breedte een aardig album geworden, maar doet bij ons geen potten en pannen breken.

Score: 3/5

Lali Puna: “Our Inventions” (Morr Music)

Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  Wie van lieflijke liedjes onder een elektronica begeleiding houdt, is bij de formatie Lali Puna aan het juiste adres. Lali Puna, tegenwoordig een viertal (als we Discogs moeten geloven), brengt het type leftfield muziek waarvoor geen specifieke genretypering bestaat. Op “Our Inventions” horen we intieme (vrouwelijke) fluisterzang (in de sfeer van AIR) over gezellige melodieën en ingetogen beats. Het album, dat in totaal tien bijdragen telt, bevat geen echte winnaars, maar is vooral constant en aantrekkelijk om te beluisteren op een rustig moment. De kalme tonen en dito sferen zijn de perfecte remedie om even bij te komen na een dag hard werken, zonder dat de muziek je in slaap sust. Leuke plaat om te ontdekken.

Score: 3/5

The Timewriter: “Tiefenschön” (Plastic City)

  Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  De nieuwste langspeler van Jean Frank Cochois onder zijn alias The Timewriter heet “Tiefenschön”. Zoals de titel al doet vermoeden gaat het om een diepe en mooie sound. Daar is absoluut niets aan gelogen! Het Plastic City geluid staat al jaren bekend om de fluwelen touch, denk ook aan Terry Lee Brown Junior’s producties. De specifieke Plastic City aanpak, waarbij een compromis tussen deep-house en tech-house (soms met dub) wordt gesloten, is anno 2010 de heersende elektronische muziekstroming. We vragen ons af of het label het verdiende succes oogst van jarenlang zaaien. Het is hoe dan ook een compliment dat grote labels als Freerange Records min of meer hetzelfde geluid uitdragen. Het album “Tiefenschön” dan. Daarmee is niets vreemds aan de hand. “Tiefenschön” gaat simpelweg door waar Cochois’ eerdere werk ophield. Meer van hetzelfde is in dit geval geen enkel probleem! Heerlijke muziek. Laat je lekker meeliften op de prachtige sfeerklanken die “Tiefenschön” te bieden heeft. Het prachtige, beatloze slotakkoord “Ausatmen” onderstreept die lezing nog maar eens.

Score: 4/5

Groove Armada: “Black Light” (Cooking Vinyl)

  Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  Het duo Groove Armada heeft met hun nieuwe album “Black Light” best een flinke aanpassing qua sound gedaan. Werd het duo vooral bekend van downtempo, house en allerhande breakbeats (al dan niet met popinvloeden); op “Black Light” wordt er uit een geheel ander vaatje getapt. Groove Armada anno 2010 staat voor electro-pop en new-wave, waarbij het gevoel van de jaren 80 op een prettige wijze is vertaald naar het hier en nu. “Black Light” bevat een elftal van prima tracks die je zou kunnen omschrijven als ‘catchy’ poptunes. Eigenlijk is het niets meer of minder. Om dit te kunnen bereiken riep het duo onder andere de vocale hulp van Nick Littlemore (van Empire Of The Sun), oudgediende Bryan Ferry en Jessica Larrabee in. Deze door Groove Armada genomen soundverandering is weliswaar prima uit de verf gekomen, maar persoonlijk hoor ik toch liever hun eerdere werk. Het werk waarmee ze jarenlang pop- en festivalpodia aandeden. Met de nieuwe sound zal dit zonder twijfel ook gebeuren, maar juist de genreoverschrijdende aanpak ontbreekt en dat is nu juist waarom we Groove Armada hoog hebben zitten.

Score: 3/5

Various: “Mobilee - Back To Back Vol. 4” (Mobilee Records)  

Bron: 2-CD

Rubriek: 5/2010

  De in Berlijn woonachtige Griek Andreas Dimitriadis aka And.Id heeft deze vierde labelcompilatie voor het Mobilee label verzorgd. Het resultaat mag verrassend genoemd worden. Niet zozeer vanwege de eerste schijf waarop tien recente en kakelverse Mobilee tracks voorbij komen, maar vooral om de tweede disk. Waarom? Op CD2 hebben And.Id & B.A.N.D. een zestal Mobilee klassiekers in een dansbaar jazz outfit (met broken beats) gestoken – denk aan Honeymunch en Groove Collective. Vooral de bewerkingen voor Sebo K’s “Horizons” en Anja Schneider & Sebo K’s “Rancho Relaxo” zijn goud waard. Het geeft deze 2-CD een prettige wending en maakt diepe indruk. Na de zes bewerkingen volgen de zes bijbehorende originele versies. Een soort referentie, die het menu compleet maakt. Deze release verdient vooral door de verrassende wending op CD2 een royale voldoende. CD1 is overigens ook erg de moeite met materiaal van Dan Curtin, Exercise One, Pan-Pot, GummiHz, Anja Schneider & Lee Van Dowski en (daar issie weer) Sebo K.

Score: 4/5  

Ramon Tapia: “Sunka Sanka” (Great Stuff Recordings)

  Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  Ramon Tapia de Jonge (kortweg Ramon Tapia) heeft zich met name gedurende de tweede helft van het afgelopen decennium stormachtig ontwikkeld. Zijn producties werden verspreid via klinkende labels als Yellow Tail (onderdeel van Blu Fin) en recentelijk Strictly Rhythm, maar vooral op Great Stuff Recordings (en sublabel Craft Music). Ramon Tapia staat vooral bekend als tech-house producer, maar hij plukt ook de nodige kruiden uit de tuinen der deep-house, minimal en electro. Niets mis mee. Ramon Tapia’s eerste volwaardige album, “Sunka Sanka” getiteld, staat bol van de lekkere funky ‘tech’ grooves. Alleen al vanwege de stuwende werking van de schuddende houseritmes is deze de moeite waard – voer voor de dansvloer. Voeg daaraan de nodige verantwoordde en een aantal topthema’s aan toe en je heb een prima langspeler! Dit album mag wat mij betreft het stempel ‘perfecte opwarmer voor het zomerseizoen’ meekrijgen. Van tracks als “The Digg” – ook op 12” single te verkrijgen – worden we hier spontaan vrolijk en verlangen we dan ook direct naar het naderende festivalseizoen.

Score: 3/5

Audio Bullys: “Higher Than The Eiffel” (Cooking Vinyl)  

Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  In 2003 (en vlak daarvoor) waren Simon Franks en Tom Dinsdale het middelpunt van een ware hype. Hun tegendraadse ‘street sound’ werd door zowel schrijvende pers als publiek op handen gedragen. Debuutalbum “Ego War” werd dan ook een daverend succes, waarmee het duo zich in één keer vestigde in de mondiale dancescene. Nu, zo’n zeven jaar later, blijkt dat het duo een ‘stayer’ is. Eerlijk gezegd is het tweede album, “Generation” uit 2005, me totaal ontgaan, maar luisterend naar “Higher Than The Eiffel” is er niet zo gek veel veranderd ten opzichte van de muziek waarmee Audio Bullys bekend werd. Op “Higher Than The Eiffel” horen we andermaal stijlen als hip-hop, (electro) house, breakbeats en pop in de blender gaan, aangevuld met de kenmerkende zang in Londens dialect – de trademark sound van het duo. Ook het ‘catchy’ karakter van de producties zijn gebleven. Iets dat van toepassing is op vrijwel de complete tracklist, die qua geluid flink divers is. Kortom, dit is geen verrassend album geworden, maar gewoonweg goed! Echt de moeite waard.

Score: 4/5

D-Felic: “Oost West Thuis Best” (On The One Records)  

Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  D-Felic is de alias van de Haagse DJ/producer Sjoerd Neggers. Met “Oost West Thuis Best” verrast hij vriend en vijand – een debuutalbum dat staat als een huis. D-Felic maakt moderne (downtempo) soul, zo nu en dan met hip-hop en broken beats aangekleed. Ook de invloeden uit de funk en jazz zijn niet van de lucht, al is het maar subtiel. Op het album werkt Neggers samen met een klinkende naam als Colonel Red (Nik Romillie, bekend van zijn solowerk als samenwerkingsverbanden met Delgui, Flowriders en Alex Attias), maar ook Robert Carvalho, Tondrae Kemp en (MC) Asylum 7 geven “Oost West Thuis Best” muzikaal kleur. Houd je van Liquid Spirits en Flowriders? Dan is D-Felic’s album een absolute aanrader, die het ‘gat’ tussen beide genoemde formaties opvult.

Score: 4/5  

Various: “Live At Robert Johnson Volume 5 - Roman Flügel” (Live At Robert Johnson)

  Bron: CD

Rubriek: 5/2010

  Om de één of andere reden hebben we nooit eerder een mix uit deze reeks besproken. Op de vijfde editie, met Roman Flügel achter de knoppen, krijg je als luisteraar een uiterst gevarieerd muzikaal maal op je bord, waarbij ruimte is voor uiteenlopende stromingen binnen de marges minimal, (retro) house, acid, (dub) techno, hier en daar aangevuld met sferen vanuit de elektronica/IDM. Roman Flügel heeft geen imponerende mix weten af te leveren, maar weet hoe hij een sessie zorgvuldig moet op- en afbouwen. De gekozen tracks van onder andere Armando, Maetrik, Soulphiction en Ben Klock zijn prima, maar de kers op de taart komt toch echt van Roman Flügel zelf. We hebben het dan over diens “Brian Le Bon”, dat klinkt als technomuziek uit de koker van Plaid, inclusief loop uit een Duran Duran klassieker (wat overigens niet erg origineel is). Deze mix is sowieso een aanrader voor liefhebbers van acid-house.

Score: 3/5