Various: “Defected In The House: Miami ’10 - Riva Starr” (Defected)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010 

Riva Starr (Stefano Miele) is niet bepaald een nieuw gezicht binnen de housescene. Je kent hem wellicht van zijn releases voor labels als Southern Fried, Front Room Recordings en Dirtybird, die sinds 2007 verschenen. Wat niet iedereen weet is dat Miele al veel langer muziek uitbrengt onder zijn Madox alias. Onder die noemer bracht hij sinds 2003 vele releases uit via Mantra Vibes (Mantra Breaks) en zelfs een track voor het multiple award winning Finger Lickin’ Records. Kortom, we hebben met een gevestigde naam te maken. De sticker op de verpakking van deze CD schreeuwt ons toe ‘dance music for the new decade’. Klinkt spannend, maar kenners weten wat ze kunnen verwachten van het Defected label. Verwacht dus geen baanbrekende vernieuwingen waar je maandenlang over zult napraten, maar toegankelijke housemuziek (breed palet aan invloeden, waaronder retro sounds en garage) met hier en daar een flirt naar de ‘tech’ sector en de onvermijdelijke electro- en disco-injecties. De nadruk ligt echter op het thema tropisch. De housebeats en ritmes zijn overgoten met Zuid-Amerikaanse pepers, wat een lekker zonnig sfeertje oplevert. Op de tracklist staan usual suspects als Steve Angello en Dennis Ferrer, maar ook uiteenlopende namen als Reboot, Michel Cleis, Joris Voorn, DJ Q, 2000 And One en Ramon Tapia prijken op de tracklist. Geheel volgens verwachting wordt er ook weer rijkelijk met accapella’s gestrooid, maar dat is eigenlijk vrijwel nooit storend – plezierig vermaak. Deze 2-CD is absoluut geen bijzondere aangelegenheid, maar een bevestiging van de degelijke aanpak van het invloedrijke Defected label.

Score: 3/5

Various: “Ferry Corsten - Once Upon A Night” (Premier)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 Ferry Corsten, dé Nederlandse tranceambassadeur van het eerste uur, creëerde in de tweede helft van de jaren 90 een geluid waarmee toegang tot de UK en later de wereld zou worden verkregen. Kortom, vele DJ’s en artiesten konden volgen door het pionierswerk van de in Rotterdam geboren Ferry Corsten. Ruim tien jaar en drie full length albums verder is hij nog altijd razend populair bij het trancepubliek. Afgelopen jaar eindigde hij zevende in de bekende DJ Mag lijst, waarin de populairste DJ’s (wereldwijd) worden gekozen (middels voting) – een lijst waarin hij al jaren lang in de hoogste regionen te vinden is. In de loop der jaren heeft Ferry Corsten natuurlijk al heel wat mixcompilaties verzorgd en die vielen nimmer tegen. Op “Ferry Corsten - Once Upon A Night” krijg simpelweg je een verse showcase van Corsten’s geluid als DJ. Zonder specifiek in te gaan op de inhoud van de tracklist, kunnen we je deze 2-CD zonder twijfel aanbevelen. Ferry Corsten is een vakman in hart en nieren, dat hij ook hier weer weet te onderstrepen. Hij brengt veelal melodische, emotionele trance die met zorg geselecteerd is en waarbij de juiste balans tussen vocaal en instrumentaal werk, diep en hands-in-the-air momenten, lichtvoetig en krachtiger werk is gevonden. Dit alles in een doordacht opgebouwde 2-CD sessie met materiaal van BT, Phynn, Bart Claessen, Salt Tank en natuurlijk Ferry Corsten zelf.

Score: 4/5

Ty: “Special Kind Of Fool” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 UK based MC Ty (Ben Chijioke) heeft een uitgebreid verleden bij Ninja Tune’s sublabel Big Dada, waarvoor hij onder andere drie albums produceerde. Zijn vocale stijl heeft wel wat weg van Roots Manuva – een link is snel gelegd. In 2006 verscheen Ty’s laatste album, “Closer” genaamd. Daarna viel hij nog altijd op, zij het door vocale gastrollen op materiaal van TettoryBad en Nathan Haines. Ty’s nieuwste album – zijn vierde dus – heet “Special Kind Of Fool” en verschijnt via BBE Records, eveneens een basis voor de betere (soulful) hip-hop. Het album staat vol met gasten, die allemaal op eigen wijze hun bijdrage leveren aan het album. De enige gasten die wij op de tracklist herkennen zijn Shaun Escoffery (Oyster Music) en Vula Malinga (vocaliste bij onder andere MJ Cole en Wideboys). Het album klinkt niet specifiek vernieuwend, maar alsof Ty zo nu en dan met Mark de Clive-Lowe en Bémbé Ségué de studio in is gedoken. Met de (soulful) hip-hop van Ty is nog altijd niets mis, maar aan “Special Kind Of Fool” zal over enkele jaren zeker niet gerefereerd worden als ’s mans beste werk.

Score: 3/5

Pier Bucci: “Amigo” (Maruca) 

Bron: CD

Rubriek: 4/2010 

“Amigo” is Pier (Paolo) Bucci’s tweede album, de opvolger van zijn debuut “Familia” uit 2005 (Crosstown Rebels release). “Amigo” verschijnt echter via zijn eigen Maruca label. Pier Bucci kennen we als producer van tech-house/minimal grooves, waarbinnen altijd latin flavours voelbaar en hoorbaar zijn. Ook op “Amigo” is de Zuid-Amerikaanse saus weer royaal over de gerechten geserveerd. Hoe bedoel je? Nou, de tien diepe en zorgvuldig opgebouwde tracks van “Amigo” staan zo nu en dan bol van de Zuid-Amerikaanse (tribal) percussie en Latijnse vocalen. Hou je van Luciano’s werk, dan is Pier Bucci’s “Amigo” zeker een luisterbeurt waardig. Let wel: de muziek is meer clubgericht dan geschikt voor beluistering thuis vanaf de bank.

Score: 3/5

Tiefschwarz: “Chocolate” (Souvenir) 

Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Het duo Tiefschwarz – de broers Alexander en Sebastian Schwarz – staan te boek als muzikale alleskunners (binnen de grenzen van de elektronische muziek). Net na de millenniumwisseling scoorde het duo een aantal clubhits, waaronder de vocale housekraker “Never” – een radiovriendelijke track. Hun debuutalbum, “RAL9005” uit 2001, dreef op een basis van soulful sounds, deep-house en broken beats en ging direct na uitgave de boeken in als instant klassieker. Van de genoemde stijlen horen we eigenlijk niets meer terug op “Chocolate”, het derde album van Tiefschwarz. Het werkterrein van Tiefschwarz is meer en meer opgeschoven richting de tech-house/minimal. Iets dat al voorzichtig merkbaar was op hun tweede album – “Eat Books” uit 2005. “Chocolate” verschijnt via het eigen Souvenir label en bevat gastbijdragen van Seth Troxler, Dave Aju, Daniel Wilde en Cassy. Housepuristen zullen “Chocolate” vermoedelijk met beide armen omhelzen, maar persoonlijk vind het album nogal standaard. Geen van de zestien bijdragen op “Chocolate” heeft me echt weten te boeien. Slecht is het allemaal niet, maar tussen alle electronic music releases valt dit album niet bepaald op. Dit album zal op 28 mei 2010 verschijnen, zo is op de promo CD te lezen.

Score: 3/5

Ulrich Schnauss: “Missing Deadlines - Selected Remixes” (Rocket Girl)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010 

Dit is zo’n titel die we al jaren geleden hadden verwacht. Waarom? Er circuleerden al tijdenlang geruchten op het internet dat Ulrich Schnauss een overzicht van zijn fijne remixen zou uitbrengen. Op Discogs staat zelfs een onofficiële release (2-CD) met remixen vermeld, gekoppeld aan het Independiente label. Deze sympathieke Duitse producer van hemelse geluidstapijten over subtiele elektronica beats, heeft sinds zijn debuut “Far Away Trains Passing By” (mini album uit 2001) een trouwe fanbase opgebouwd en geeft de term Shoegaze extra glans/kleur. Zijn muziek manoeuvreert zich tussen stromingen als (indie) rock, elektronica, ambient en het eerder genoemde Shoegaze. Wij kennen weinig artiesten/producers die zulke prachtige sfeermuziek de wereld in slingeren als Ulrich Schnauss. “Missing Deadlines - Selected Remixes” is dan ook een hele nuttige verzameling van Ulrich’s waanzinnige remix prestaties, waarbij de bekende bewerkingen voor Lunz, I’m Not A Gun, Mojave 3 en Rachel Goswell niet ontbreken. Enige track die we missen op de tracklist is de remix voor Depeche Mode’s “Little 15”. Net als Ulrich’s drie langspelers is deze release onbetaalbaar goed en niet te missen! Hulde!

Score: 5/5

BD1982: “Let’s Talk Math” (Seclusiasis)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 BD1982 aka Brian Durr is een Amerikaanse producer die zich bezig houdt met het produceren van muziek die zich ergens op het snijvlak tussen dubstep, dancehall, elektronica en bass music bevindt. “Let’s Talk Math” betekend voor ons een plezierige kennismaking met deze veelzijdige muziekavonturier. Het album verschijnt op het Seclusiasis label van Starkey en Dev79, dat te boek staat als dubstep label – opererend vanuit Philadelphia (US). Op “Let’s Talk Math” wordt als het ware de abstracte elektronica/hip-hop fusion van een Flying Lotus of een Nosaj Thing vermengd met de UK dubstep stijl. Een brug die er eigenlijk al ligt (kijk naar de Hyperdub stal), maar best nog een extra pilaar/ligger kan gebruiken. Daarnaast is de gevarieerde en onnavolgbare aanpak (sampling) van BD1982 een verademing voor de scene. Kortom, dit is een album dat dubstep en street bass liefhebbers zonder enige twijfel zal plezieren, zonder dat we te maken hebben met een instant klassieker.

Score: 4/5

Four Tet: “There Is Love In You” (Domino Recording Company Ltd.)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Kieran Hebden’s nieuwste werkstuk heet “There Is Love In You” – alweer zijn vijfde langspeler. De Four Tet sound is al sinds jaar en dag een creatieve mengelmoes van vele elektronische stijlen, waarbij de productietechniek een bescheiden hoofdrol opeist. Op “There Is Love In You” wordt dit nog eens onderstreept. Het album opent met het gevoelige “Angel Echoes”, dat klinkt alsof Manitoba en Todd Edwards samen in de studio hebben gezeten. Het langgerekte “Love Cry”, een experimentele housetrack, verscheen al eerder op single en valt op door haar opbouw en structuur. “Sing” is nog zo’n magistrale en vooral speelse track, die qua rollende geluidjes en percussie wat wegheeft van Eric Nouhan’s stijl van begin jaren 90. Ook “Sing” is op single verschenen, waarop ook de bijna 14 minuten lange Floating Points remix te horen is – aanrader. “Plastic People” drijft op een 4/4 beat, maar doe sterk denken aan het sfeertje van dubstep producer Burial (Hyperdub label). Kieran Hebden heeft in ieder geval weer een fraai en experimenteel werkstuk uit zijn studio getoverd, waarbij stijlen als house, folk en elektronica/IDM de bindende factor zijn.

Score: 4/5

Various: “Trance Energy 2010” (Cloud 9 Music/ ID&T)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Nederlands bekendste trancefestijn Trance Energy werd begin april 2010 voor de zeventiende maal georganiseerd. Het feest vond plaats in De Jaarbeurs te Utrecht alwaar naar schatting 30.000 man konden genieten van een avond- en nachtvullend programma. Themasong kwam dit jaar van de hand van Sander van Doorn, die eveneens deze mixcompilatie voor zijn rekening genomen heeft. Het thema heet “Renegade” en bevat een behoorlijk rauw randje met wilde zaagtand synthesizers (klinkt als ouderwetse rave). Tijdens de mix passeren naast diverse eigen producties ook heerlijke tracks van Arnej, Pulser, Velvetine (geremixt door Rank 1), Ronald van Gelderen, Bart Claessen en John O’Callaghan. Sander van Doorn heeft niet alleen een mooi souvenir gerealiseerd voor de bezoekers van het festijn, maar scoort daarnaast een dikke vette voldoende voor zijn uitstekende mix die bol staat van de high-energy trance en forste klodders electro/techno bevat! Let tijdens de mixsessie vooral op het schitterende “The Great Escape” van Rank 1 vs. Jochen Miller – de thematische, eigentijdse versie van Art Of Trance’s “Madagascar”. Dit had wat mij betreft het onbetwiste thema mogen zijn voor Trance Energy 2010, wat een energie! De beste trance mixcompilatie van dit jaar tot nu toe.

Score: 4/5

F: “Energy Distortion” (7even Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 F is de weinigzeggende werknaam van de Franse dubstep producer Florent Aupetit. Echter, wie dit zilveren schijfje zijn/haar rondjes laat draaien zal verrast zijn van de torenhoge kwaliteit die Aupetit op de mat legt. Dit album “Energy Distortion” volgt op enkele singles die sinds 2008 van de Fransman verschenen en vindt zonder moeite de aansluiting bij de top van het genre. Waar we afgelopen maand geboeid bleven luisteren naar het album van Kontext, is het deze maand F die de aandacht trekt. Al vanaf de eerste paar tracks weet je dat het album in kwestie een hoogvlieger betreft. Check bijvoorbeeld eens het immens aanstekelijke “Poka”, dat bol staat van de zweverige soundpads, treffende keys/stabs en stuwende bassen/beats. Vooral het slotstuk na 3½ minuut is stoer. Het geluid van F doet met zo nu en dan aan Ramadanman denken, al zijn de dubstep van F absoluut van een indrukwekkender niveau. Dit album heeft alles in zich om alle mondiale dubstep dansvloeren in vuur en vlam te zetten. Het zou me dan ook niet verbazen wanneer we deze Fransman binnenkort terugvinden op de heersende Engelse labels als Tectonic, Hyperdub, Hessle Audio of Hemlock Recordings. Dit is een dubstep essential.

Score: 5/5

Ceephax Acid Crew: “United Acid Emirates” (Planet Mu)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Ceephax Acid Crew is de alias van Andy Jenkinson. Jawel, de jongere broer van Tom Jenkinson – refererend naar Squarepusher. Op “United Acid Emirates” draait het – hoe verrassend – om acid! De cover van het album ziet er al even retro uit als dat de muziek klinkt. Op diverse tempi laat Ceephax Acid Crew zijn acid hooks los op de luisteraar. Tot nu toe klinkt dat niet bepaald enerverend, maar bij de beluistering van het album zul je simpelweg betoverd worden. Betoverd op een Warp-achtige wijze om precies te zijn. Die specifieke invloeden zitten subtiel verpakt in de veertien producties die het album telt. Op “United Acid Emirates” komt muziek aan bod weliswaar retro klinkt, maar op een geheel eigen wijze toch fris en modern is. Verwacht echter wel de verwijzingen naar begin jaren 80 met electro-boogie, de acid-house van eind jaren 80, maar ook de rave achtige uptempo dingen die begin jaren 90 te horen waren. Dat Andy familie is van Tom en bekend is met het Warp-geluid, horen we voor het eerste tijdens het eindstuk van “Sidney’s Sizzler” – lijkt op Plaid’s beste werk! Daarna zal nog een aantal keer de link met Warp aangehaald worden, wat de waarde van dit album alleen nog maar opdrijft.

  Score: 5/5

Noisia: “Split The Atom” (Vision Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Daar is hij dan, het langverwachte album van Noisia. Hun krachtige mix binnen de “FabricLive” reeks (aflevering #40 van juni 2008) bleek een voorproefje voor dit album, zo kunnen we nu concluderen. “Split The Atom” bevat namelijk een aantal herkenningspunten, waaronder de titeltrack, “Diplodocus” en “Stigma”. Het Groningse trio is al een flinke periode de wereld aan het veroveren met hun snoeiharde drum & bass, rauwe breakbeats of midtempo en hun avontuur met electro-rock chick Krause (Susanne Clermonts). Avontuurlijk is ook de insteek van dit debuutalbum “Split The Atom”. Naast de kenmerkende Noisia looplijnen, biedt het album ook experimentele uitstapjes die je niet zo 1,2,3 aan het trio zou linken. Toch blijven ze ook gedurende de experimenten trouw aan dat typische Noisia geluid, dat ruig, rauw en ongepolijst op je af wordt gevuurd. Verrassend is de samenwerking met Giovanca. “My World”, waar we naar refereren, is één van de frissere bijdrage op het album. Met “Split The Atom” kan Noisia heeft fantastisch rauw visitekaartje in handen waarmee ze festivals kunnen plat rocken. Dit is muziek die minimaal hetzelfde effect zal hebben als het materiaal van (we noemen een) The Prodigy of Pendulum. De festivalpodia lonken voor Noisia, zoveel is duidelijk. Daarnaast zal dit album een doorslaand succes in de UK worden, is mijn inschatting.

Score: 4/5

Giovanca: “While I’m Awake” (DOX Records)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 De tweede langspeler van Giovanca Ostiana is wederom een zijdezachte oorstreling. De soulful popliedjes van Giovanca worden als sinds haar debuutalbum “Subway Silence” (uit 2008) op waarde geschat door een breed poppubliek. Zo werd ze kort geleden nog genomineerd voor een 3FM Award, categorie ‘beste zangeres’ – een prijs die ten prooi zou vallen aan Anouk. “While I’m Awake” bestaat andermaal uit aanstekelijke, lieflijke songs die je recht in het hart raken – een mix van soul, folk en pop. Op het album gaat Giovanca twee maal een duet aan; met respectievelijk Dazzled Kid en veteraan Leon Ware, die in 2008 nog meezong met Liquid Spirits. Het herkenbare “Drop It” zullen de meeste lezers al op de radio gehoord hebben en klinkt als een typische Benny Sings creatie – ook nu weer de producer van het album. “While I’m Awake” overbluft het uitstekende “Subway Silence” en verdiend een stevige score. Giovanca is, samen met Sabrina Starke, een zangeres van Nederlandse bodem waar we trots op mogen zijn.

Score: 4/5

TettoryBad: “Unite” (Sunshine Enterprises)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Sunshine Enterprises heeft de afgelopen maanden de focus gelegd op het doen van heruitgaven van (vrijwel onopgemerkte) releases die niet tot nauwelijks Europa bereikt hebben. TettoryBad is een soulful hip-hip trio bestaande uit de Japanners Masaya Fantasista en Grooveman Spot, aangevuld met London based Simbad. “Unite” werd oorspronkelijk al in 2008 op de markt gebracht via het Japanse Toy’s Factory label, maar krijgt dus nu ook in Europa de aandacht die het verdient. “Unite” is namelijk een fabuleuze soulful hip-hop plaat geworden die je in één adem kunt noemen met de sound van DJ Spinna en die ook bij broken beats liefhebbers goed zal vallen. Gastrollen op het album zijn er voor onder andere Ty, Paul Randolph en Fatima Bramme Sey (je kent haar wellicht van de vocale bijdragen aan materiaal van Floating Points en Si Begg). Op “Unite” vinden we ook een soulful housetrack, zoals ook DJ Spinna ze vaker heeft gemaakt. We hebben het dan over “It’s Ur Time” met de vocalen van Shea Soul. “Unite” is gewoon een verdraaid lekkere plaat die je gehoord moet hebben. Voor liefhebbers van labels als Papa Records, Om Records (+ Om Hip Hop) en Brownswood Recordings.

Score: 4/5

Various: “Fabric 52 - Optimo (Espacio)” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Optimo (Espacio) wordt gevormd door het duo JD Twitch en JG Wilkes, opererend vanuit Glasgow, Schotland. Ze staan te boek als eclectische DJ’s met een brede kijk op de elektronische muziek. Dat wordt tijdens deze Fabric sessie eens te meer duidelijk. De mix bestaat uit disco, (dub)techno, retro house/acid en gevarieerde house met pop, wave en electro invloeden. Kortom, aan diversiteit geen gebrek. Deze editie binnen de rijke Fabric traditie zal echter niet de boeken in gaan als highlight. Het is een wat magere mix geworden die best wat sterke tracks biedt, maar als totaal komt deze sessie wat rommelig en ongestructureerd over. Jammer dus.

Score: 3/5

Donnacha Costello: “Before We Say Goodbye” (Poker Flat Recordings) 

Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Donnacha Costello kennen we vooral van de prachtige “Colourseries” release van najaar 2007. Op Poker Flat flikt deze uit Dublin afkomstige producer het weer. “Before We Say Goodbye” is wederom een kleurrijk staaltje ‘tech music’. Gedurende de tracks pendelt Donnacha Costello tussen stromingen als techno, tech-house en dub-techno. De tracks ademen stuk voor stuk sfeer en emotie, zo nu en dan refererend aan de Detroit sound. Ook voor een retro klinkende vloervuller draait Donnacha Costello zijn hand niet om, getuige het sterke “It’s What We Do”. Persoonlijk hoogtepunt is “Stretching Time”, dat met zijn/haar emotioneel geladen soundscapes spontaan een traan ontlokt. Ik heb in tijden niet zo’n consistent, muzikaal en vooral vermakelijk technoalbum gehoord.

Score: 4/5

Hybrid: “Disappear Here” (Distinctive Records)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Jawel, de progressive breakbeat helden van Hybrid zijn terug van nooit weggeweest. Al sinds halverwege jaren 90 blijkt het uit Wales afkomstige duo Mike Truman en Chris Healings van onschatbare waarde voor de progressive house en trancescene. Waarom? De heren zijn ware ambassadeurs van de zogeheten progressive breaks – een kleine, maar fijne substroming/vertakking van de epic house, progressive en trance die al jarenlang moeiteloos in de sets van de mondiale progressive en trance elite geïntegreerd wordt. Hybrid’s afwijkende ‘trance’ geluid bracht ze een aantal clubhits, waaronder het in 1999 verschenen “Finished Symphony”, dat bij de liefhebbers nog altijd vers in het geheugen zal staan. Hun fusie van krachtige orkestrale elementen, cinematische soundscapes en gebroken beats bleek een zogeheten gat in de markt. Nu, in 2010, ligt hun nieuwste creatie “Disappear Here” in de (digitale) schappen. Het is een album geworden dat enerzijds herkenbaar en onmiskenbaar Hybrid is, maar anderzijds ook weer compleet vernieuwend. Het duo is met de tijd meegegroeid en heeft met “Disappear Here” de crossover met popmuziek gevonden. “Can You Hear Me” is zo’n voorbeeld van het oude Hybrid, geserveerd met een popsaus, waardoor deze muziek zo de radio op kan. Hybrid speelt zich met dit album opnieuw in de kijker. Dit album gaat voor veel blijde gezichten zorgen.

Score: 4/5

Various: “United Destination 2010: Dash Berlin” (Armada Music/ Aropa)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 Dash Berlin klinkt weliswaar als een internationale act, maar achter deze alias schuilt een Nederlands trio dat voorheen furore maakte in de hardscore scene van Noord-Nederland. Het trio bestaat uit het productieteam Eelke Kalberg, Jeffrey Sutorius (frontman) en Sebastiaan Molijn. Frontman Jeffrey Sutorius reist als DJ de wereld rond om de Dash Berlin sound bij de mensenmassa’s te brengen. Dat lukt aardig, want het debuutalbum “The New Daylight” was bepaald geen zwaktebod. Op ”United Destination 2010” horen we hoe Dash Berlin zijn DJ skills presenteert. Op deze dubbeldikke mixsessie komen prima producties voorbij van Rank 1 vs. Jochen Miller (het thematische “The Great Escape”), Simon Patterson, Signum en Sean Tyas. Daarnaast vinden we ook veel minder bekende namen op de speellijst, om te ontdekken. Vanaf het begin strooit Dash Berlin met redelijk krachtige trancemuziek, zowel vocaal als instrumentaal, waarna beetje bij beetje de spanning opgebouwd wordt. Op de cover van de 2-CD mixsessie lijkt Dash Berlin een beetje ontevreden/chagrijnig te kijken, maar met zo’n prima resultaat is dat nergens voor nodig.

Score: 4/5

A Guy Called Gerald: “Tronic Jazz - The Berlin Sessions” (Laboratory Instinct)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 De uit Manchester (UK) afkomstige A Guy Called Gerald (Gerald Simpson) behoeft eigenlijk geen enkele introductie meer. Deze door de wol geverfde producer heeft zich in de loop der jaren bewezen als techno/house artiest, maar ook in het drum & bass genre heeft hij zijn sporen nagelaten. Daarnaast maakte hij ooit deel uit van de bekende formatie 808 State. “Tronic Jazz - The Berlin Sessions” is alweer het elfde album van A Guy Called Gerald en zijn tweede voor Laboratory Instinct. In 2006 bracht hij via het Berlijnse label al het album “Proto Acid - The Berlin Sessions” uit. Daarvan werden we destijds niet bepaald enthousiast – op het schitterende “Sweet You” na. “Tronic Jazz - The Berlin Sessions” is wat mij betreft, in de breedte, dan ook beduidend beter geworden in vergelijking met zijn vorige creatie voor Laboratory Instinct. De muziek ademt warmte, muzikaliteit en vooral volwassenheid uit. De producties zijn duidelijk beïnvloed door het geluid vanuit Detroit en Chicago in de jaren 80, maar dan wel met een eigentijdse twist. De dertien tracks op “Tronic Jazz - The Berlin Sessions” laten oude tijden herleven, zonder dat het ergens oubollig of fake klinkt. Knappe prestatie! Wie van melodische (retro) techno houdt, scoort met dit album wellicht één van de allerbeste releases van 2010. Tip: check de bijdrage “Pacific Samba” – een eigentijdse bewerking van een 808 State klassieker.

Score: 5/5

Vex’d: “Cloud Seed” (Planet Mu) 

Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Vex’d, het tweetal Jamie Teasdale en Roly Porter, was een half decennium geleden één van de eerste formaties die een dubstep album uitbrachten, zo kunnen we nu anno 2010 concluderen. Jammer is dat ze hier nooit de credits voor hebben gekregen, zo lezen we op Resident Advisor. “Cloud Seed” is officieel hun tweede langspeler, waarop eigenlijk een verzameling losse tracks en remixen te horen is – meer een compilatie idee dus. De industriële dubstep, dito ambient en experimenten van het duo klinkt anno 2010 nog altijd up-to-date. Jammer is alleen dat de muziek van Vex’d zo donker is, dat er vrijwel geen subtiele zonnestraal door het zwartgrijze wolkendek van muzikale collages kan breken. Alleen de remix voor Plaid’s “Bar Kimura” valt, wat dat betreft, ietwat uit de toon. “Cloud Seed” is een erg grauwe release die me niet helemaal aangenaam smaakt zo in het voorjaar.

Score: 3/5

Hrdvsion: “Where Did You Just Go?” (Wagon Repair Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Hrdvsion (spreek uit als Hardvision) is het project van de Canadees Nathan Jonson. Hij maakt experimentele minimal en dito techno met een dikke vette knipoog naar de elektronica/IDM scene. Jonson’s geluid bevindt zicht ergens tussen de (minimal) techno van zijn Canadese collega’s en het geluid van Warp boegbeelden als Aphex Twin, Autechre en vooral Plaid. Uit beide kampen worden kruiden geplukt en dat resulteert in een flink aantal elektronische parels. Zo nu en dan slaan de experimenten echt volledig door, zoals het nutteloze “Summer’s Beds”. Daartegenover staan prachtige melodische krakers. Vooral de bijdragen waarbij de typische Plaid-achtige begeleidingen tentoongespreid worden, is het genieten geblazen. “Where Did You Just Go?” is geen easy snack voor tussendoor, maar een album dat je echt even een paar keer moet beluisteren alvorens hij aanslaat. Let op: “Where Did You Just Go?” is meer een elektronica/IDM als minimal/technoplaat geworden, al is de scheidslijn laatstgenoemde nooit ver weg.

Score: 4/5

Georg Levin: “Everything Must Change” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Georg Levin (aka Georg von dem Bussche, oftewel 50% van de formatie Wahoo) is een singer/songwriter die in het verleden al diverse releases uitbracht via het Sonar Kollektiv label van het Jazzanova collectief. Het waren dan ook de jongens van Jazzanova die Georg Levin’s fraaie debuutalbum produceerden, “Can’t Hold Back” uit 2003. In de jaren daarna bracht hij onder andere het nog altijd indrukwekkende “Keep On Making Me High” uit. Via BBE verschijnt nu zijn tweede langspeler “Everything Must Change”, waarop Georg Levin meezingt op een pakkende mixture van soul, funky, disco en jazz, verpakt in een popjasje. Zo lijkt “The Better Life” Georg Levin’s antwoord op Jamiroquai’s kenmerkende jazz-dance outfit – een duet met onze favoriet Clara Hill. Het resultaat is geslaagd, maar niet opzienbarend. En zo klinkt het hele album: goed, maar niet bijzonder – met uitzondering van de prachtige strijkpassages. De tracks zijn vrijwel allemaal lekker, maar missen net dat tandje erbij om uit te blinken. Daarnaast missen we een uitsmijter uit de categorie “Keep On Making Me High”.

Score: 3/5

Various: “Bargrooves - Over Ice II” (Bargrooves)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 Bargrooves lift als onderdeel van de Defected stal probleemloos mee op het succes van de grote broer. Niets mis mee. En als dan ook de compilaties altijd dik in orde zijn, dan verdient men die aandacht ook. Op “Bargrooves - Over Ice II”, die samengesteld werd door Andy Daniell, horen we diverse facetten van de hedendaagse housemuziek voorbij komen. Dit geluid varieert van deep-house en (soulful) house/grooves tot de meer ‘techy’ invloeden. Binnen die laatste omschrijving vallen bijvoorbeeld de bijdragen van Joris Voorn, Sebo K en Osunlade (hier in de waanzinnige Manoo Stella remix uit 2008). Echter, overal blijft de ‘clubfeel’ overeind. Jammer genoeg klinkt de muziek op deze 2-CD verder weinig vernieuwend of onderscheidend. Het is meer van hetzelfde en daar zijn ze bij Defected uiteraard erg goed in. Bijkomend voordeel is dat de tracks ongemixt aan je worden gepresenteerd. Leuk ook om de veelgedraaide Vibe mix van MK’s “Burning” weer eens terug te horen.

Score: 3/5

Various: “A State Of Trance 2010” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 De jaarlijkse, aan de gelijknamige (internet) radioshow gekoppelde, “A State Of Trance” editie is wederom een prachtige showcase van Armin van Buuren’s vakmanschap geworden. Hoe kan het ook anders! Armin van Buuren is al jaren de toonaangevende trance DJ, wereldwijd. Ook hier is weer gekozen voor een opdeling in twee mixsessies: ‘on the beach’ (CD1) en ‘in the club’ (CD2). Op de eerste disk wordt je overmand door warme zonnestralen, kabbelende beats en dito sferen. De kalme, ontspannende thema’s zijn de ideale opwarmer voor het meer krachtiger werk op de tweede disk. CD2 start ijzersterk met de Rank 1 remix voor Velvetine’s “Safe (Wherever You Are)”, Armin’s remix voor Faithless’ “Not Going Home”, gevolgd door Gaia’s prachtige “Aisha” (Gaia is eveneens een alias van Armin van Buuren, denk aan “4 Elements)”. Net als vele eerdere edities, weet Armin van Buuren wederom een royale voldoende te scoren. Echter, verwacht een soort carbondoorslag van de afgelopen paar jaargangen (lees: edities). Daar is overigens helemaal niets mis mee! Deze sympathieke DJ/producer is en blijft een fenomeen.

Score: 4/5

Various: “In Trance We Trust 015 - DJ Virtual Vault” (In Trance We Trust)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Virtual Vault is een alias van de getalenteerde jongeling Ben Huijbregts. Via het In Trance We Trust label, sublabel van Black Hole Recordings, verschenen sinds 2008 al enkele digitale releases van deze producer. Deze mixsessie voor de “In Trance We Trust” reeks is de volgende stap in zijn carrière, die volop in de bloei staat. De mix begint vrij rustig met zweeftrance, zo nu en dan met wat vocale inbreng. Op de tracklist vinden we naast veel eigen materiaal (ook onder andere aliassen en samenstellingen) ook prima tracks van Allure (aka Tiësto, met het magistrale “Ever Enough”), BT feat. Jes (hier geremixt door Armin van Buuren) en Estuera (aka Jonas Steur). Realistisch gezien biedt deze compilatie geen verrassende, vernieuwende elementen, maar blijft het fier overeind tussen de betere trancecompilaties. Compliment wederom voor het prachtige artwork. Daarin onderscheidt deze serie zich zonder twijfel al jaren!

Score: 3/5

Various: “FabricLive.51 - The Duke Dumont” (Fabric Records)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 The Duke Dumont? Nooit van gehoord, zullen velen van jullie denken. Deze jonge producer, die luistert naar de naam Adam Dyment, kreeg muziek met de paplepel ingegoten. Hij won ooit de Diesel U Music award in de categorie ‘country's best unsigned producer’, remixte de afgelopen tijd voor een aantal interessante artiesten/producers en zal dit jaar zijn debuutalbum uitbrengen. Mooi moment om jezelf te presenteren aan de hand van een editie uit de FabricLive reeks. De mix begint opvallend met classic house invloeden. Een geluid dat vanuit de jaren 80 geplukt lijkt, waarbij ruimte is voor acid en de kenmerkende drumcomputers. Track #3 komt van het door ons bejubelde Bodycode, in dit geval de track “Imitation Dub”. Deze track blijkt de voorbode van eigentijdse ‘tech’ en minimal sounds, voorzien met de nodige sfeertinten. Halverwege de mix schakelt The Duke Dumont echter schaamteloos over op acid-house (80’s geluid, maar anno nu geproduceerd) van Gerd & The House Vectors. Qua diversiteit verdient The Duke Dumont een pluim, maar de opbouw komt wat rommelig over. Geweldig is de (ambient) dubstep van Floating Points, “K&G Beat” (uitgebracht via Planet Mu). Deel 51 uit de FabricLive serie is zeker geen hoogtepunt uit de serie, maar scoort zeker boven gemiddeld. Deze titel zal op 12 april verschijnen.

Score: 3/5

Camo & Krooked: “Above & Beyond” (Mainframe Recordings)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 Tussen alle stevige ‘spierballen’ drum & bass van tegenwoordig is het fijn om te merken dat er ook nog mensen zijn die het gat opvullen tussen de marge LTJ Bukem en Noisia. Hiermee doelen we op het (volgens onze informatie) debuutalbum van het Oostenrijkse drum & bass duo Camo & Krooked (respectievelijk Reinhard Rietsch en Markus Wagner). Op “Above & Beyond” horen we muziek die ons doet denken aan het geluid vanuit labels als Bingo Beats of Hospital. Het kleurrijke, doch strakke artwork sluit daarom naadloos aan om de muziek van het duo. “Above & Beyond” bestaat uit twee CD’s: CD1 is het album, CD2 biedt als bonus een gemixte compilatie van het Mainframe label, gemixt door DJ DisasZt. Op CD1 vinden we veertien gevarieerde bijdragen, waarbij, zoals geschetst, de juiste balans tussen melodie/sfeer en ‘roughness’ gevonden wordt. Dit levert diverse interessante vindingen op, die echter binnen de scheidslijnen van de uitgemolken drum & bass sector blijven. Camo & Krooked hebben daarom op hun debuutalbum geen baanbrekend geluid weten te creëren, maar zullen onder collega drum & bass producers en dito liefhebbers zeker respect afdwingen.

Score: 4/5

Waxolutionists: “We Paint Colours” (Sunshine Enterprises)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Het hip-hop trio Waxolutionists (Andreas Zuza, Christoph Böck en Felix Bergleiter) is al sinds eind jaren 90 actief en bracht sindsdien diverse langspelers uit. Volgens diverse informatiebronnen blijkt dat dit ‘nieuwe’ Waxolutionists album al een flinke tijd uit is (locale uitgave). Echter, de wereldwijde release is pas recentelijk beklonken. “We Paint Colours” is een interessante plaat geworden waarbij smaakvolle hip-hop centraal staat. Geen ‘hap-slik-weg’ om precies te zijn. Dit is hip-hop met een bredere visie: vaak soulful, soms met een flinke dot jazz, dan weer experimenteel/instrumentaal (soms zelfs neigend naar beats). Kortom, een creatief brouwsel van een enthousiaste club producers uit het Oostenrijkse Wenen. De 21 (!) tracks op “We Paint Colours” zijn niet allemaal even spectaculair, maar er zijn diverse smaakvolle krenten in de pap te vinden.

Score: 3/5

Various: “GU38 - Carl Cox: Black Rock Desert” (Global Underground)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 Technoreus Carl Cox heeft de nieuwste editie uit de bekendste verzamelreeks van het Global Underground label voor zijn rekening genomen. Op “GU38 - Carl Cox: Black Rock Desert” horen we twee zorgvuldig opgebouwde CD’s, waarbij Carl Cox, voor zijn doen, een bescheiden aantal tracks laat passeren. Vroeger stond hij bekend om zijn snoeiharde technobeats en snelle (onnavolgbare) overgangen; nu is dat wel anders. De BPM’s zijn naar beneden gegaan, maar de spanning in zijn sets is gebleven. Gaandeweg de mixsessie horen we materiaal voorbij komen van namen als Robbie Rivera, Trevor Rockliffe, Christian Smith, Umek, Jon Rundell, John Tejada en Tim Baker. Carl Cox heeft een erg prettige 2-CD afgeleverd waarbij een prominente rol is weggelegd voor tribals en waarbij house/techno in de breedste zin des woord aan bod komt. Carl Cox weet hoe je een dansvloer in extase moet brengen. Zijn passie voor de muziek en zijn ritmische gevoel zorgen ervoor dat men nog altijd rekening moet houden met deze gevierde DJ. Kortom, na ruim 20 succesvolle jaren in de mondiale techno- en housescene, is deze grote vriendelijke reus absoluut nog niet op zijn retour.

Score: 3/5

Various: “Armada Presents The Miami Soundtrack 2010” (Armada Music)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 Met de bekende Miami Winter Music Conference in het vooruitzicht biedt de omvangrijke Armada stal, waaronder zich vele sublabels bevinden, je andermaal een kijkje in de keuken. Niet zo vreemd ook, want als high profile label wil je je graag presenteren aan de liefst 60.000 bezoekers uit 70 verschillende landen die deze bekende conferentie bezoeken. Op deze 2-CD worden alle prominente Armada artiesten in de schijnwerpers gezet. Dit betekent dus muziek van uiteenlopende namen als DJ Remy, Stonebridge, M.I.K.E. (aka Push), Armin van Buuren, Markus Schulz, Arnej, Dash Berlin en John O’Callaghan. Kwalitatief is er weinig mis met de producties, maar deze 2-CD voelt, in vergelijking met de recente mixcompilaties van Ørjan Nilsen en Markus Schulz, aan als een mix met een te breed muzikaal spectrum, zonder een echte focus. Echter, die geschetste showcase met een breed geluid is juist handig in dit geval. Op deze manier worden zowel de house, progressive en tranceproducers meegenomen in het muzikale verhaal. In diezelfde categorie valt de eveneens recentelijk uitgebrachte 2-CD “Armada Presents The Sound Of Now 2010 – Volume 1”. Eveneens de moeite waard om te checken.

Score: 3/5

Various: “VONYC Sessions 2009” (VANDIT Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 DJ/producer Paul van Dyk heeft uiteraard geen enkele introductie meer nodig. Deze trancekeizer en voormalige #1 DJ, volgens de jaarlijkse lijst van het Engelse DJ Mag, mag zich nog altijd tot de allerbeste DJ’s ter wereld rekenen. Alweer vijf jaar lang voedt hij fans, liefhebbers en geïnteresseerden met een wekelijkse portie kwaliteitstrance. Hij doet dat met de radioshow vanaf zijn VONYC platform. Op deze 2-CD mixsessie horen we een bloemlezing van kwalitatief hoogstaande trancemuziek, her en der met een ‘poppy’ randje. Er komt veel muziek vanuit zijn eigen VANDIT stal aan bod, maar daar blijft het gelukkig niet bij. Zoals altijd weet Paul van Dyk, de introverte DJ, de luisteraar te boeien en de energie van zijn muziek over te brengen. Wat te denken van het stevige “For The Record” van Adam Foley, dat qua geluid enigszins lijkt op Paul van Dyk’s werk van eind jaren 90. We kunnen kort zijn in ons eindoordeel. Dit is een prachtige 2-CD release, waarbij Paul van Dyk een goede balans tussen vocaal en instrumentaal werk heeft weten te creëren. Niets verrassends, want dat doet Paul van Dyk al jaren! Met materiaal van Scot Project, David Forbes, Alex M.O.R.P.H., Filo & Peri, Activa, Guiseppe Ottaviani en de nodige eigen krakers.

Score: 3/5

Koop: “Coup De Grâce 1997-2007” (Diesel Music/ Playground Music)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Sinds medio jaren 90 heeft het Zweedse jazzduo Koop (Magnus Zingmark en Oscar Simonsson) zich langzaam maar zeker in de mondiale kijker gespeeld. Hun frisse nu-jazz geluid, waarbij vreemd genoeg kitscherige/retro klanken centraal staan, is uit duizenden herkenbaar. Vooral de albums “Waltz For Koop” en “Koop Islands” spraken en spreken nog altijd tot de verbeelding. “Coup De Grâce 1997-2007” is echter geen nieuw album van het duo, maar een soort ‘best of’ met – je raadt het al – geselecteerde producties van de drie Koop albums die sinds 1997 op de markt verschenen. Niet geheel verrassend wordt er eigenlijk maar weinig aandacht besteedt aan Koop’s eerste langspeler – “Sons Of Koop” uit 1997. Alleen het aanstekelijke “Glömd” uit datzelfde jaar past in deze muzikale samenvatting van Koop. “Coup De Grâce” is bepaald geen interessante titel voor mensen die de Koop albums al bezitten. Als eerste kennismaking is het een waanzinnige selectie!

Score: 4/5

Various: “Balance 016 - By Agoria” (EQ Recordings/ Stomp Entertainment)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 We zijn nog maar net op adem gekomen van de waanzinnige 3-CD editie van Will Saul of “Balance 016” ligt alweer in de (digitale) schappen. Agoria (Sébastien Devaud) is de samensteller en mixer van dit nieuwste hoofdstuk in de geprezen reeks. Agoria kennen we uiteraard allemaal van clubhits als “La 11è Marche” en het meer recente “Diva Drive”. Persoonlijk zie ik het relatief onbekende “Snake Hips” (B-kant van de “Spinach Girl” single uit 2003) als onbetwist muzikale hoogtepunt van de Fransman tot nu toe. Gedurende de jaren heeft Agoria zich ontwikkeld tot een veelzijdige producer die genres overbrugt en zich beweegt tussen soundtrack achtige collages, (Detroit) techno, disco en house. Dat soundtrackgeluid horen we ook tijdens de eerste paar tracks op “Balance 016” – ambient om de vingers bij af te likken. Langzaam bouwt Agoria de mix op met diepe techno/house en veel dub effecten, om vervolgens via diverse omwegen tot verrassende bijdragen als Tipper’s “Just As The Sun Went Down” te komen. Deze opbouw zal de gemiddelde liefhebber van elektronische muziek zeker weten te prikkelen. CD2 sluit aan op het diepe housegeluid waarmee Agoria halverwege de eerste disk op de proppen kwam. Uiterst subtiel worden de beats vervolgens heviger en wordt de dansvloer in vuur en vlam gezet. “Balance 016” is wederom een release die ertoe doet.   

Score: 4/5

Dettmann: “Dettmann” (Ostgut Ton)

 Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Marcel Dettmann, één van de resident DJ’s van de Berlijnse Berghain club, heeft met het titelloze “Dettmann” een fraaie langspeler uit zijn studio getoverd. Dettmann staat voor ultra diepe en gelaagde producties, waarbij minimal, (dub) techno en (ambient) elektronica een duel met elkaar lijken uit te vechten. Het resultaat is overtuigend en blijkt een sterk staaltje moderne technomuziek. We horen in Marcel Dettmann ook een (toekomstig) dubstep producer, want wanneer je de 4/4 beats met enige fantasie wegdenkt en vervangt met breakbeats, dan zouden daar wel eens heel strakke resultaten uit kunnen voortvloeien. Het gebruikt van breakbeats horen we overigens slechts één keer gedurende het album. “Home” is echter niet het beste voorbeeld van Dettmann in topvorm. Liefhebbers van Surgeon, Basic Channel en (dub) techno in zijn algemeenheid, halen met “Dettmann” een subliem album in huis.

Score: 4/5

Various: “Conspiracy Presents Introspection” (Conspiracy Recordings)

Bron: 2-CD

Rubriek: 4/2010

 Conspiracy Recordings werd in 2005 opgericht door John O’Bir en Activa, met een focus op energieke trance – het typische Engelse geluid. Gek genoeg kennen we beide producers vooral van hun releases voor labels als VANDIT Records, Discover en Liquid Recordings. Op Conspiracy Recordings is nu een fijne 2-CD mixcompilatie verschenen, waarvoor John O’Bir de selectie en het mixwerk deed. Jon O’Bir, werknaam van de uit Nottingham (UK) afkomstige Neil Ribbens, staat bekend om zijn energieke (progressive) trance DJ sets en producties. Bij tranceliefhebbers zal zijn album “From Within”, uitgebracht via Paul van Dyk’s VANDIT label, direct een belletje doen rinkelen. Op deze mixcompilatie horen we een O’Bir in prima doen. Hij presenteert op gedurende de mix vooral materiaal uit eigen stal. Niets mis mee! Enige minpunt aan deze 2-CD is dat de sessies klinken als veel van hetzelfde. Met hetzelfde bedoelen we: opzwepende trance met kabbelende trancemelodieën in de stijl van producers als Lange, Aly & Fila en beide labeleigenaren. Ondanks deze constatering blijft overigens wel een dijk van een 2-CD over. Dit is zeker een release die de moeite waard is om te gaan beluisteren.

Score: 3/5

Kontext: “Dissociate” (Immerse)

 Bron: LP/ Digital

Rubriek: 4/2010

 Stoer nieuw album is dit op het uit Bristol afkomstige Immerse label. Achter deze Kontext alias schuilt de Russische producer Stanislav Sevostyanikhin. Hij maakt het slag dubstep dat zich als het ware manoeuvreert langs de scheidslijnen van de minimal en elektronica/IDM. Interessante combinatie dus. Zeker wanneer hier een diepe, gelaagde ambient saus overheen wordt gegoten. De ‘dubby’ geluiden en dromerige sferen geven de producties van Kontext een luchtig en onderscheidend karakter. Net als Shackleton is Kontext een mooi voorbeeld van een experimenteel ingestelde producer die het dubstep genre kleur geeft en de diversiteit daarbinnen onderstreept. Die kleur is in dit geval behoorlijk donker, want “Dissociate” biedt geen ‘blije’ thema’s of sferen. Hier draait het om de ‘serieuze’ ambiances, die je mee op reis nemen en niet meer loslaten. Indrukwekkend album dat wat mij betreft ook op CD uitgebracht had mogen worden. Kijk op www.immerserecords.com voor meer informatie over deze toptitel.

Score: 5/5

Sergio Fernandez: “Angel Or Demon” (Baroque Records) 

Bron: CD

Rubriek: 4/2010

 Sergio Fernandez heeft sinds 2003 een flinke berg releases uitgebracht, zo zien we op Discogs. Toch hebben we gedurende de afgelopen jaren nimmer een glimp van zijn werk opgevangen. Vreemd, want een flink deel van zijn releases kwamen uit via Baroque. Sergio Fernandez is overigens niet het type producer dat aansluit op geprezen Baroque artiesten als Tim Davison of Matt Rowan. Zijn geluid is een mengsel van tribal, tech-house en minimal. Het draait om de gedreven beats en percussie, niet om de spannende thema’s. Echter, de Spanjaard draait zijn hand ook niet om voor een prettige progressive house productie – check bijvoorbeeld de track “Cyborg”. Sergio Fernandez weet op “Angel Or Demon” maar één maal echt te scoren en dat is met de track “Yellow”. Tijdens “Yellow” horen een stuwende baslijn en een tamelijk simplistisch ‘tech’ thema onder een heerlijke tribal/progressive groove. Na beluistering van de negen eigen bijdragen, volgen nog twee remixen door respectievelijk Alex Young en DJ Remy. Vooral Remy scoort hiermee een voldoende. Hij weet “On Fire” tot een dampende floorfiller te verbouwen. “Angel Or Demon” is echter lang niet het beste album dat we de afgelopen jaren op Baroque hoorden. Een krappe 3/5 is het eindresultaat.

Score: 3/5

FreQ Nasty: “Rarities” (Skint)

 Bron: Digital

Rubriek: 4/2010

 FreQ Nasty (Darin A. McFayden) wordt gezien als één van de voornaamste aanjagers van de breakbeat sound – ook wel aangeduid als nu-skool breaks. Samen met bekenden als Freestylers en Plump DJs vormde FreQ Nasty dit genre vanuit de tweede helft van de jaren 90 tot wat het nu is. In de bijna 15 jaar die hij nu actief is als producer bracht FreQ Nasty een bescheiden aantal releases uit (kwaliteit boven kwantiteit), waaronder het album “Bring Me The Head Of FreQ Nasty” uit 2003 (eveneens via Skint verschenen). Na wat singles werd het nogal stil rondom McFayden. Echter, in oktober 2008 kwam daar verandering in. We doelen uiteraard op de geprezen mixsessie voor de Londense Fabric – “FabricLive.42” om precies te zijn. Tijdens die mix hoorden we naast zijn breakbeat sounds ook invloeden uit de grime, dubstep (vergelijkbaar met Caspa, BAR9 of Bassnectar) en electro-house terug. Op “Rarities”, een conceptalbum vol remixen, komen verleden en heden treffend samen. Aan de hand van remixers als Freestylers, Phil Kieran, Skitz, Radioactive Man, Plastic Perverts en Rob Mello krijgt de luisteraar een breed en vaak krachtig breakbeat geluid gepresenteerd. Lekker is de muziek zeker, maar echt op het puntje van de stoel hebben we helaas geen moment gezeten.

Score: 3/5