Various: “Watergate 10 - Marco Resmann” (Watergate Records)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Deze jubileummix rondom de Watergate compilatiereeks staat bol van de creativiteit. Wat wil je ook met Marco Resmann (aka Phage) aan het roer. Resmann is niet alleen bekend van zijn solowerk en Upon.You label, maar is ook betrokken bij formaties als Luna City Express en Phage & Daniel Dreier. Hij was ooit de derde man van het succesvolle Pan-Pot (tegenwoordig een duo). Gedurende deze mixsessie vermengt Resmann allerlei tracks en/of elementen in samengestelde tracks. In de praktijk horen we dat Resmann allerlei acapella’s, stringapella’s, synthapella’s en breakapella’s (lees: passages, elementen en/of details uit tracks) vermengt met de lopende tracks. De mix klinkt ondanks de samengestelde tracks als één vloeiende beweging met invloeden vanuit de tech-house, 00’s minimal en techno. Daar heeft heel wat werk ingezeten! Met materiaal en passages van bekenden als Ricardo Villalobos, Soulphiction, Deetron, Kollektiv Turmstrasse, Afrilounge en Douglas Greed komt de (boven)gemiddelde kwaliteit nergens in het gedrang. Deze tiende “Watergate” mix CD is zeker niet de beste (dat blijft naar onze mening deel zeven door Lee Jones uit 2010), maar misschien wel één van de spannendste. Creativiteit kent geen tijd tijdens deze weergaloze mixsessie. Petje af.

Score: 3/5

Various: “Pop Ambient 2012” (Kompakt Schallplatten)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 De “Pop Ambient” reeks van Kompakt Schallplatten is een jaarlijks terugkerende compilatie met allerlei ‘afwijkende’ muzikale uitspattingen onder het brede begrip ‘ambient’. Muziek of geluid (net hoe je het wil noemen) met een uiterst experimentele insteek dus. “Pop Ambient 2012” opent met het wazige “Manifesto” van Mohn. Een track die niets meer of minder voorstelt dan een repetitief stukje ‘noise’. Absoluut geen sferische kraker. Superpitcher’s “Jackson” heeft die sferische kenmerken wel, maar het korte melodiepatroon (aangevuld met zenuwachtig pianospel, slechts twee noten) wordt zo vaak herhaald dat de track na een paar minuten vervelend dreigt te raken. Gelukkig wordt na die twee tracks orde op zake gesteld met prachtige bijdragen van onder andere Magazine, Triola en Wolfgang Voigt. “Pop Ambient 2012” is een beatloos feestje dat primair bestaat uit abstracte geluidscollages die zich uitstekend lenen voor op de achtergrond of ter begeleiding van specifieke televisieprogramma’s, documentaires en/of films. We hebben wel eens een mindere editie in vergelijking met deze 2012 selectie gehoord! Sfeervol van A tot bijna Z.

Score: 4/5

Fatboy Slim: “Best Of The Bootlegs” (Skint)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

“Best Of The Bootleg” is een vrij eenvoudig, doch doeltreffend concept. Dit conceptuele album biedt je simpelweg eigentijdse remixes voor Fatboy Slim’s tijdloze hits. Dat betekend in de praktijk dat Fatboy Slim’s materiaal veelal een electro makeover krijgt – in een brede zin van het woord. Fedde Le Grand’s kijk op “Praise You” flirt nog enigszins met de tech-house (noem het electro-tech), maar bijvoorbeeld Lazy Rich’s bewerking van “Weapon Of Choice” valt te typeren als pure electro-house met een fors opzwepende vibe. Gelukkig valt er op “Best Of The Bootlegs” naast al die electro ook te genieten van de nu-skool breaks van Rogue Element (aka Ben Medcalf) en de diepe progressive sound van Markus Schulz. Deze bundel willen we betitelen als vermakelijk, maar daar blijft het ook bij.

Score: 3/5

Katie Melua: “Secret Symphony” (Dramatico)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Katie Melua staat al jaren te boek als singer-songwriter met een zijdezachte aanpak. Haar breekbare liedjes ontlokken je als luisteraar zonder moeite één of meerdere tranen. “Secret Symphony”, Melua’s vijfde studioalbum, is opgenomen met het Secret Symphony Orchestra, aangestuurd door Mike Batt (ook productie). Mike Batt, bekend liedjesschrijver en producer, was betrokken bij veel van Melua’s eerdere werk, maar voor haar voorgaande album “The House” (van 2010) werden de diensten van Mike Batt (zo blijkt incidenteel) verruild voor die van William Orbit (bekend van Madonna). Katie Melua’s stemgeluid voelt als altijd aan als een warme deken. Daarmee weet de Brits-Georgische Melua haar bestaande fans zonder moeite te behouden en nieuwe te boeien. Het samenspel met het orkest werkt voortreffelijk. Soms klinkt de muziek ietwat filmisch, wat voor prachtige sferen zorgt. De muziek op “Secret Symphony” blijft overigens braaf van begin tot eind. Wie niet van zoete/gevoelige muziek houdt, kan dit album direct links laten liggen. Wie zich openstelt voor verfijnde, easy listening popmuziek heeft een prachtige plaat in handen! Wij zijn onder de indruk: mooie muziek, mooie mevrouw. En nu maar afwachten of er noemenswaardige hits voortkomen uit dit nieuwe wapenfeit.

Score: 4/5

Activa: “To The Point” (Discover)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Wie van energieke UK trance houdt, kan altijd aankloppen bij Activa (Robert James Stevenson). Activa is al jarenlang actief als DJ en producer, maar staat daarnaast te boek als medeoprichter van Conspiracy Recordings – samen met Jon O‘Bir opgestart in 2005. Wie de trance op de voet volgt, weet dan binnen welke kaders de trancemuziek van Activa zich min of meer afspeelt. “To The Point” is Activa’s tweede album en de opvolger van het in 2009 verschenen debuut “This World”. Ook “To The Point” heeft je als tranceliefhebber heel wat te bieden. Na de wat slappe vocale openingstrack “My Way Out” (met Cat Martin), krijgen we te maken met “For What We Have Lost”. Deze tracks lijkt op vele vlakken een 1-op-1 kopie van Airwave’s kraker “Alone In The Dark”. Het resultaat is echter fantastisch. Zelden zo weinig moeite gehad met het beluisteren van een carbondoorslag. En zo staan er nog een aantal goed verzorgde tracks op dit album. Activa heeft met “To The Point” een album afgeleverd dat de titel doet bevestigen. Echter, verrassingen qua productietechnische en/of unieke elementen hoef je niet te verwachten. Ondanks enkele wat mindere tracks is dit album over het geheel genomen prima in orde. Let op: inmiddels is er in digitaal formaat een uitgebreide remix bundel, gekoppeld aan dit album, verschenen.

Score: 3/5

Various: “Lange Remixed” (Lange Recordings)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 3/2012  

Lange (Stuart James Langelaan) heeft recentelijk een fijne 2-CD bundel uitgebracht op zijn eigen Lange Recordings. Tranceliefhebbers kennen Lange al vanuit (eind) jaren 90 – de periode waarin de mondiale trance groot werd. Bijvoorbeeld van zijn onvergetelijke remix voor Agnelli & Nelson's "Everyday" uit 1999, die het voor de radio geschikte origineel op grootse wijze overklaste. En wat te denken wat Lange’s verbluffend mooie remix voor Z2’s “I Want You” (op Platipus, jaar 2000). Prachtige, gevoelige melodielijnen (bijna symfonisch) kenmerken de genoemde remixen. In de tussenliggende periode (lees: tot aan nu) raakte Lange eigenlijk nooit uit beeld en startte in 2004 zijn eigen Lange Recordings. Waar draait het om op "Lange Remixed"? Het draait om Lange als producer/artiest (hij remixt en wordt geremixt) enerzijds en een greep uit de Lange Recordings catalogus (het label) anderzijds – veelal werk van derden. Op deze 2-CD release horen we afwisselend instrumentaal en vocaal werk, waarbij opvalt dat de trancemuziek kruiden uit electro en minimal/techno heeft meegekregen. In zijn algemeenheid is “Lange Remixed” een nuttige en diverse verzameling tracks geworden (gemixt), geschikt voor iedere ‘trance addict’. 

Score: 4/5

Various: “Trance Nation - Cosmic Gate” (Ministry Of Sound)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 3/2012

 Na (bevriende) collega's als Above & Beyond, Andy Moor and Rank 1 is het nu de beurt aan het Duitse duo Cosmic Gate om de nieuwste "Trance Nation" dubbelaar van muzikale invulling te voorzien. Cosmic Gate bestaat uit de DJ's/producers Bossi (Stefan Bossems) en Nic Chagall (Claus Terhoeven). Het duo bracht sinds eind jaren 90 een karrenvracht aan goed ontvangen singles en albums uit, waarvan divers materiaal zou uitgroeien tot (instant) klassieker. In de beginperiode maakte Cosmic Gate vooral furore met krachtige, pompende (hard)trance, maar in de loop der jaren werd dit omgezet tot een meer verfijnd geluid. Ook als samenstellers en mixers van compilaties heeft het duo geruime ervaring. Wat te denken van hun door luisteraars geliefde "Back 2 Back" reeks. Deze nieuwe "Trance Nation" editie doet absoluut niet onder voor genoemde "Back 2 Back" reeks. Met een flinke portie eigen tracks, remixen enzovoorts, weet Cosmic Gate continu de spanning erin te houden. Niet dat hun trancegeluid grensverleggende veranderingen binnen het genre vertegenwoordigd, maar de sessie klinkt simpelweg prettig en stijlvol. De sessies zijn knap opgebouwd vanuit trance (met een house-feel) naar de meer stevige niches binnen het nog altijd immens populaire genre. Met additionele (bekende) namen als Mat Zo, Sander van Doorn, Gareth Emery, Marcel Woods en Above & Beyond op de tracklist.

Score: 4/5

Orkidea: “20” (Solaris Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Orkidea’s nieuwste langspeler heet “20” – een gemixt conceptalbum om precies te zijn. Een album dat verschijnt via Solarstone’s Solaris Recordings. Orkidea – alias van de Finse DJ/producer Tapio Hakanen – trok in 2009 onze aandacht met zijn album “Metaverse” (AVA Recordings), dat bol stond/staat van de energieke trance met adembenemend mooie melodielijnen van de buitencategorie. En ook op “20” kan er weer volop genoten worden van progressive house, (progressive) trance en een snuf electro. Aan het begin van het album worden we verrast door een rework voor de klassieker “Hale Bopp” (origineel van Der Dritte Raum). Het resultaat liegt er niet om! Datzelfde geldt voor het uitmuntende “Sun Down”. Een track die door zijn speciale sfeer maar met weinig andere trance te vergelijken is. Al luisterende ontdekken we dat er op “20” niet bepaald aan de samenhang gedacht is. Echter, met deze kwaliteitsstandaard deert dat simpelweg niet. Enige echte minpuntje: jammer dat de elf tracks op “20” in gemixte vorm aan je voorbij komen (refererend aan de CD versie).

Score: 4/5

Various: “Suol Mates - Fritz Kalkbrenner” (Suol)  

Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Fritz Kalkbrenner (broer van Paul) verrast vriend en vijand met deze “Suol Mates” mixcompilatie. Wie een mix verwacht in de hoek van de tech-house en techno komt (deels) bedrogen uit. Fritz Kalkbrenner begint zijn mixsessie namelijk met onvervalste soul, funk, jazz (fusion), (instrumentale) hip-hop en met disco geladen klanken. En dat hij daar verstand van heeft wordt al snel duidelijk. Voor “Suol Mates” selecteerde hij fijn materiaal van RJD2, J Dilla, Pete Rock, Roy Ayers en Plantlife – niet de minsten dus. Dat zorgt voor een uiterst prettig eerste deel van de mix. Na een track of tien verlegt Kalkbrenner zijn muzikale kompas naar de meer verfijnde deep-house en tech-house. Vanaf dat moment horen we strakke bijdragen door Lawrence, NUfrequency (feat. Ben Onono) en het geprezen “Lost In The Streets Of NYC” van Tom Trago – afkomstig van zijn uit 2009 stammende album “Voyage Direct”. Onze complimenten voor deze muzikale en eclectische mixcompilatie. Een (onverwachte) topper en aanrader!

Score: 4/5

Various: “10 Years Of Boxer” (Boxer Recordings)  

Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Boxer Recordings brengt ter ere van het tienjarige bestaan een bescheiden 1-CD tellende jubileumcompilatie uit. In dit geval krijgen we geen uitgebreide bundel (of boxset) met het verleden, heden en ‘de toekomst’ van het label, maar enkel een bundel van elf exclusieve bijdragen van namen als Robag Whrume, Extrawelt, Kolombo, Stephan Hinz en Le Dust Sucker – alles ongemixt, full length. Boxer Recordings heeft een vooral reputatie binnen de techno/ minimal sector, maar op deze release vinden we ook verfijnde deep-house (soms met disco invloeden), dito tech-house, elektronica en soms zelfs popinvloeden. Beetje de (brede) weg die ook Kompakt volgt dus (Kompakt verzorgt overigens de distributie). “10 Years Of Boxer” is een leuk souvenir voor mensen die het Boxer label (en sublabels) al jaren volgen, maar in zijn algemeenheid maakt dit elftal tracks geen blijvende indruk bij ons. Positieve uitschieters zijn “l’Oiseau” van Paul Nazca en de bijdragen van Extrawelt en Robag Whrume.

Score: 3/5

Goth-Trad: “New Epoch” (Deep Medi Musik)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

Goth-Trad is de alias van Japanner Takeaki Maruyama, een producer die al zo’n tien jaar actief is en reeds verscheidene (aansprekende) albums voortbracht. Op “New Epoch” draait het niet om Skrillex-alike dubstep met grommende baslijnen/zaagtanden, maar om dubstep van het meer verfijnde soort. “New Epoch” klinkt als een ode aan de dubstep/bass music sound van een jaar of vier geleden. De periode waarin het genre sterk aan populariteit won en waarin de crossover met (moderne) techno zich ontwikkelde. Soms vermengd Goth-Trad zijn dubstep/bass music met verfijnde elektronica (en oldschool electro), waardoor de vergelijking met Kontext snel gemaakt is. Al gaat die vergelijking wellicht wat ver. Misschien is een vergelijking met F en HELIXIR (beide 7even Recordings) of (een greep uit) Scuba’s oudere werk meer op zijn plaats. Met name tijdens het stevige, ietwat industrieel aandoende “Departure” horen we de oldschool Scuba (Paul Rose, labelbaas van Hotflush) als referentie. Goth-Trad mixt op “New Epoch” prachtige sferische thema’s (niet te complex overigens) met rollende breaks, percussie (tricks) en elektronica. “Babylon Fall” (met vocale inbreng van Max Romeo) is wellicht het meest aanstekelijke werkje van het album, maar is zeker niet het enige hoogtepunt. Een creatief en vooral lekker album!

Score: 4/5

The Soul Snatchers: “Scratch My Itch” (Social Beats/ Unique Records)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

Het tweede volwaardige album van The Soul Snatchers (Ton van der Kolk en Tim van der Holst) luistert naar de werktitel "Scratch My Itch". Het album staat, naar eigen zeggen, wederom bol van dansbare 70’s funk, soulvolle vocalen en invloeden uit de 60's soul, spetterende horns en gierende hammonds. Dat alles hier en daar overgoten met een ‘swampy’ New Orleans sausje maakt deze plaat tot een uiterst gevarieerd album waar de veelzijdigheid van The Soul Snatchers vanaf spat! Aldus (passages uit) de persinformatie. Helemaal mee eens, maar in een maand waarin we kennis maakten met het verbluffend fijne album van Quantic & Alice Russell with The Combo Bárbaro (release 2 april op Tru Thoughts) ligt de lat (voor ons) hoog. Eerlijk is eerlijk, eigenlijk steekt dit album van The Soul Snatchers verhoudingsgewijs wat bleek af bij Quantic & Alice Russell with The Combo Bárbaro's "Look Around The Corner", waarop een flinke vleug aan Zuid-Amerikaanse invloeden (lees: allerhande latin) de waarde opdrijft – muziek met meer kleurtinten. "Scratch My Itch" is desalniettemin een prima album geworden. Een album dat muzikaal gezien feilloos aansluit op de uitstekende catalogus van Social Beats/ Unique Records. Het album biedt je relatief veel rustige producties, maar dat mag de pret niet drukken. De meest opzwepende tracks van het album zijn ook gelijk de meest aantrekkelijke naar onze bescheiden mening. We hebben het dan over het fraai gezongen “Good To Me” met rollende funky drumbeat en het gejaagde “The Chase”, dat zo zou kunnen fungeren als themamuziek van een jaren 70 actiefilm/serie. Dit soort Nederlandse initiatieven moeten we blijven koesteren. Het is al jammer genoeg dat de energieke nu-jazz act Monsieur Dubois eind februari 2012 ophield te bestaan.

Score: 3/5

Quantic & Alice Russell with The Combo Bárbaro: “Look Around The Corner” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

In het verleden werkten muzikant/producer Quantic (aka Will Holland) en vocaliste Alice Russell al veelvuldig samen. Zo verzorgde Alice Russell (bekend van Bah Samba, maar vooral als solo artieste) een baklading aan vocalen voor Quantic’s diverse projecten en nam Quantic de productie op zich voor divers solowerk van Alice Russell. De resultaten vielen nimmer tegen. Kenners zullen dat beamen. “Look Around The Corner” is echter het eerste volledige album van de twee als ‘dedicated’ duo. Samen met The Combo Bárbaro (als begeleidende band) overtuigt het geprezen duo van de eerste tot de laatste tel. Dit album werd recentelijk al aangekondigd middels de swingende en gelijknamige single “Look Around The Corner”. Een fraai staaltje vakmanschap, dat erg doet denken aan Jazzanova’s geluid van de laatste jaren – met name een vergelijking met materiaal van het “Of All The Things” album (uit 2008) is ‘spot on’. De soepel rollende breakbeat vormt de basis voor een geluid dat we kunnen omschrijven als een klinkende mix van (retro) soul, funk, blues, folk en gospel. Nogal divers dus. De single “Look Around The Corner” vormt gelijk ook één van de uitschieters van het album en ligt bijzonder lekker in het gehoor. Quantic en Alice Russell hebben er slim aan gedaan om de hulptroepen van The Combo Bárbaro in te roepen. Met het album “Tradition In Transition” (project van Quantic & His Combo Bárbaro) nog vers in het geheugen, lijkt succes verzekerd. Het geluid dan. Het ene moment leunend op retro soul (plus gospel) en blues/funk, daarnaast soms opvallend traditioneel (folkish) en dan weer stevig doordrenkt met latinkruiden (en dito percussie). Het hele diverse palet van muzikale kleuren geeft dit album een extra stukje klasse/uitstraling. Multi-instrumentalist Quantic weet al jaren hoe je van een veelvoud aan uiteenlopende muziekstromingen een subtiel geheel kunt maken. De jarenlange ervaring van beide hoofdrolspelers en de begeleidende band zorgen dan ook voor een synergie effect. Op "Look Around The Corner" staan naast de besproken titeltrack nog een flink aantal kandidaat singles en bovenal uitstekende tracks. "Look Around The Corner" is een album dat je doet verlangen naar een (hopelijk warme) lente en zomer. Een periode die vrij snel zal gaan aanbreken. Dus ook qua timing komt dit album als geroepen. Een langspeler voor de heupen, voor op de headphones, voor thuis (op de bank), voor in de auto, voor op de intieme dansvloer of voor aan/in een beachbar/beachclub, waarbij je je in gedachten waant aan een tropisch zandstrand, genietend onder de palmen. Na twee afsluitende 'reprises' voor "Magdalena" en titeltrack "Look Around The Corner" komt er een einde aan deze ijzersterke langspeler boordevol 'warme' muziek van de buitencategorie. Gedetailleerd en muzikaal tegelijkertijd. Razend knap! Met “Look Around The Corner” haal je een album in huis dat ongetwijfeld een succesverhaal zal blijken. De nabije toekomst zal het uitwijzen. Van ons krijgt dit album het plakkaat essentieel. Release: 2 april 2012.

Score: 4/5

Hint: “Daily Intake” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

Tru Thoughts artiest Hint (Jonathan James) is toe aan album nummer drie! Na het debuutalbum "Portakabin Fever" (2003) en het indrukwekkende vervolg "Driven From Distraction" (2008) is "Daily Intake" een nieuwe stap in 's mans carrière. Na zijn laatste album was Hint eigenlijk nooit helemaal uit de picture. In de tussenliggende periode trakteerde James zijn fans op memorabele remixen voor onder andere Lanu, Kraak & Smaak, Maddslinky en Belleruche, maar produceerde hij ook enkele (losse) nieuwe producties (exclusives) – meer daarover later in deze review. Op "Daily Intake", met opvallende cover/artwork (een 'bewerkte' watermeloen), maken we hernieuwd kennis met Hint's gevarieerde producties. Wie van UK underground muziek houdt, wordt op zijn/haar wenken bediend. Het album, dat onder de noemer 'vernieuwend' geschaard mag worden, biedt muziek binnen de marges dubstep/bass music, UK funky en house, hip-hop, dancehall en (minder prominent) grime. Hint's reputatie als producer van uiterst energieke creaties wordt ook op "Daily Intake" nog maar eens extra ondersteept. Hij heeft hoorbaar progressie geboekt als producer. Vanaf UK funky opener "Crash And Burn" (met Natalie Storm), de lead single van dit album, kunnen de heupen los. De Jamaicaanse dancehall invloeden (en vocalen) werken uiterst aanstekelijk in combinatie met de stevige baslijnen (denk aan Benga, Skream of MJ Cole) en gedreven UK funky drumloop. Een kneiter van een clubhit. De toon is gezet! De vergelijking met Zed Bias (aka Maddslinky) is snel gemaakt en dat blijkt niet onterecht, want track nummer twee is een samenwerking met diezelfde Zed Bias (tegenwoordig labelgenoot). "Lock The Door" is wat ons betreft de absolute uitschieter van dit album, dat voor de rest ook bijzonder consistent in kwaliteit is. "Lock The Door" begint met een gevoelige set akkoorden (gefilterd) en ontpopt zich daarna tot dansvloermonster met krachtige en ruwe basslines, aangevuld met buitengewoon lekkere breakbeat. Helemaal goed! Het is niet continu feest op midtempo, maar zo nu en dan gaat ook de rem erop met meer naar hip-hop neigende tracks. (Echte) kenners herkennen twee van de tracks op "Daily Intake". We hebben het dan over "Pretty Stable" (was te horen op de "Shapes 10:02" compilatie van eind 2010) en "Tape Packs" (op de 3-CD versie van de Tru Thoughts "10th Anniversary" boxset, najaar 2009). Deze twee (voormalige) 'exclusives' mochten niet ontbreken op dit nieuwe album, zo zal Hint gedacht hebben. Een begrijpelijke en goede keuze. We kunnen kort zijn in ons eindoordeel. "Daily Intake" is nu al één van de betere albums van 2012 en kanshebber voor de jaarlijstjes. Met zoveel energie en vooral prettige tracks (zowel voor thuis als in de club) is dit een langspeler om niet te missen. Daarnaast is er een prima balans tussen vocaal en instrumentaal werk gevonden. "Daily Intake" wint het op punten van het recente werk van Zed Bias (ook als Maddslinky).

Score: 4/5

AIR: “Le Voyage Dans La Lune” (EMI Music)

 Bron: CD/DVD

Rubriek: 3/2012  

Zoals een collega recensent recentelijk optekende: het was een gouden greep om het Franse duo AIR (Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel) te vragen een soundtrack te maken bij de gerestaureerde film "Le Voyage Dans La Lune" van George Méliès uit 1902. Echter, als groot bewonderaars (vanaf het eerste uur) moeten we toch wel even wennen aan het geluid op dit nieuwste AIR (wat staat voor: Amour Imagination Rêve) werkstuk. Het is niet zo dat de muziek op dit album gevoelsmatig kilometers verwijderd is van het eerdere werk van deze meesters, maar de muziek klinkt conceptmatiger. De korte speelduur bevestigt dit gevoel. Het vakmanschap van AIR staat geen enkel moment ter discussie en fans worden niet teleurgesteld. Sterker nog, deze AIR soundtrack is wellicht het meest vernieuwende werk van het duo in jaren. Na de diverse succesalbums, waarvan "Moon Safari" uiteraard veruit het bekendste is, komt die verandering als geroepen voor de kritische luisteraar. "Le Voyage Dans La Lune" biedt elf gevarieerde tracks, als altijd met veel gevoel vervaardigt. Bij deze CD release is ook de film zelf bijgevoegd (extra DVD).

Score: 4/5

Various: “Chris Read presents Latin Concrete” (BBE Records)

Bron: 2-CD

Rubriek: 3/2012

 Chris Read is de samensteller/mixer van deze prettige 2-CD compilatie: disk één omvat een mixsessie, de tweede disk de full length/ongemixte tracks. Met deze compilatie met als subtitel 'A Modern Latin Beat Suite' richt men zich niet zozeer op 'latin noviteiten', maar simpelweg op moderne latin (met een breed blikveld). Dat betekend latin vermengd met hip-hop beats en allerhande breakbeats. Muziek die met overtuiging vervaardigd is (grotendeels met hulp van elektronische apparatuur, zo is onze inschatting). Noem het latin muziek vanuit een DJ perspectief, uitermate geschikt voor de dansvloer. Ariesten als Quantic & Nickodemus, Palov & Mishkin, RSL (met "Beanflicker", dat mede opvalt vanwege turntablism elementen – een hoogtepunt), The Juju Orchestra feat. Terry Callier, Marcelo D2, Mo' Horizons, Captain Planet, TM Duke en Beatfanatic sieren de tracklist op. Het is een mix geworden die niet zozeer verbazing zal opwekken, maar simpelweg zal worden beoordeeld als een lekkere sessie van warme Zuid-Amerikaanse muziek voor de heupen. Ideaal voor de zomerperiode, maar ook bruikbaar als opwarming in koudere seizoenen. Deze release sluit ondanks de latin thematiek feilloos aan op catalogus en muzikale richting(en) van BBE Records. Zowel geschikt voor thuis als op de (intiemere) dansvloeren.

Score: 4/5

Boddhi Satva: “Invocation” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

Bij de naam Boddhi Satva gaat bij ons, in eerste instantie, geen belletje rinkelen. Echter, na wat onderzoek lezen we dat hij al jaren (sinds 2005) op het internationale housepodium acteert en muziek uitbracht via gekende labels als Vega Records, Yoruba Records en Atal. Volgens onze informatie is "Invocation" Satva's debuutalbum. Een debuutalbum waarop hij flink uitpakt wat betreft (vocale) gasten. Zo valt onder andere de betrokkenheid van Vikter Duplaix (tijd niets van gehoord) positief op. "From An Other World" is een soepele, soul-drenched housetrack dat qua sfeer doet denken aan het betere (oudere) werk van Osunlade – aangevuld met die kenmerkende soulvoice van Duplaix. Daarmee slaan we, in het kader van vergelijkingsmateriaal, meteen de spijker op de kop. Boddhi Satva's muziek mag je inschalen binnen de marge Louie Vega (Masters At Work), DJ Spinna en eerder genoemde Osunlade. Verwacht dus stijlvolle, elegante soulful (deep) house waarbinnen ruimte is voor wereldse kruiden (veelal Afrikaans) en rijke percussie. "Invocation" werd grotendeels geproduceerd tijdens Satva's trips naar Afrika, waarbij vooral Mali (westelijk Afrika) geldt als inspiratiebron. Aan "Invocation" kun je je als avontuurlijk ingestelde soulful houseliefhebber geen buil vallen, zo is onze inschatting.

Score: 3/5

Various: “Future Sounds Of Jazz Vol. 12” (Compost Records)  

Bron: 2-CD

Rubriek: 3/2012

De "Future Sounds Of Jazz" serie loopt als sinds 1995! Het was één van de eerste compilaties in de rijke catalogus van het uit München afkomstige label. Deel twaalf volgt ruim vier jaar na de voorganger met het verschil dat deel twaalf voor het eerst als 2-CD bundel gepresenteerd wordt. Labelbaas Michael Reinboth nam andermaal de trackselectie op zich, maar werd geholpen door Menno Jager (aka Mennert van het duo Rupert & Mennert, bekent van remixen voor bijvoorbeeld Ensemble Du Verre). Op "Future Sounds Of Jazz Vol. 12" vinden we verrassende keuzes, waaronder Sepalcure's verbluffend fijne "Fleur", dat op onverklaarbare wijze niet op Sepalcure's debuutalbum terecht kwam. Ook Anchorsong's "Plum Rain" mag je een opvallende keuze noemen. Deze track, afkomstig van Anchorsong's sterke debuutalbum op Tru Thoughts, vermengt verfijnde dubstep beats met elektronica en jazzy creativiteit. Ook de remixen door A Green Meadow (aka Sönke Düwer) voor zangeres Eden en Ensemble Du Verre vallen op – Sönke Düwer is overigens ook betrokken bij beide originelen vanuit diens Batterie label. Jammer dat zijn meest recente remix voor (de eind februari 2012 gestopte ‘energetic’ nu-jazz band) Monsieur Dubois' "The Muscleman" deze compilatie niet gehaald heeft. Die is naar onze mening onmisbaar. "Future Sounds Of Jazz Vol. 12" biedt andermaal een heerlijke selectie van gevarieerd, veelal elektronisch materiaal, waarbij de noemer 'jazz' wellicht niet altijd opgaat. Maargoed, dat vergeven we de samensteller en het label graag.

Score: 4/5

Various: “XX 20 Twenty Years” (Ministry Of Sound)

 Bron: 4-CD

Rubriek: 3/2012  

Slim van Ministry Of Sound om een classics box samen te stellen met relatief uiteenlopende thema’s. We weten inmiddels allemaal van de festiviteiten rondom het twintigjarige jubileum en daaruit komt ook deze vermakelijke 4-CD boxset voort. “XX 20 Twenty Years” omvat vier thema’s: Rulin (house- en club classics), Smoove (voornamelijk garage house en UK Garage), Trance Nation en een Chillout  Session. Verwacht een lange zegetocht van materiaal dat zich in de loop der jaren op enigerwijze bewezen heeft. Met name de Smoove-disk spreekt ons erg aan. We hebben dan ook een zwak voor de betere UK Garage (verzamelterm voor speed-garage en 2-step) van rond 2000 (en met name daarvoor). Op de Trance Nation-disk horen we Chicane’s legendarische “Saltwater”, het energieke “Carte Blanche” van Veracocha (Ferry Corsten en Vincent de Moor in duet), Humate (de befaamde Paul van Dyk remix voor “Love Stimulation”) en Push’s “Universal Nation”. Wat betreft het chill-out materiaal valt er ook weinig te klagen met uitstekende tracks door onder andere The Avalanches, Groove Armada, The Cinematic Orchestra, Afterlife en The Sabres Of Paradise. Prima initiatief, maar veel mensen zullen vrijwel al het materiaal kunnen dromen. Noem het een mooi souvenir.

Score: 3/5

Floex: “Zorya” (Minority Records)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

Floex (aka Tomáš Dvořák) is een Tsjechisch muziekdier (composer, producer, muzikant, multi-instrumentalist) die we recentelijk op de radar kregen door zijn meer dan uitstekende remix voor Hidden Orchestra (initiatief van Joe Acheson, daarvoor bekend als Joe Acheson Quartet). Floex bouwde van Hidden Orchestra's "Dust" een indrukwekkende (rustieke) remix met invloeden uit contemporary jazz en klassieke muziek, met filmische sfeer en IDM/elektronica invloeden (plus dito beats/percussie). "Zorya" is de tweede langspeler van Floex en volgt tien jaar na debuutalbum "Pocustone" (waarschijnlijk een lastig te vinden titel). Floex laat op "Zorya" blijken een groot talent te zijn en brengt een geluid dat aansluit op bovengenoemde stijlen/omschrijving. Noem het een moderne jazzy kijk op IDM/elektronica, of een mix van de muziek van Hidden Orchestra en Kettel. "Zorya", dat eind september van vorig jaar verscheen via het Tsjechische Minority Records, heeft alles in zich om een internationale (re)release aan te moedigen. Hopelijk letten de A&R mensen van experimentele, breed georiënteerde labels als Warp Records, Ninja Tune en Tru Thoughts goed op en gunnen ze deze Tsjech een internationale opstap.

Score: 4/5

Various: “Mobilee Back To Back Vol. Six - Presented By Pan-Pot” (Mobilee Records)

 Bron: 2-CD/DVD

Rubriek: 3/2012  

Deel zes van deze bekende reeks, gekoppeld aan het Mobilee label, bestaat uit twee CD's en een aanvullende DVD (documentaire). Pan-Pot selecteerde voor CD1 de favoriete (ongemixte) Mobilee tracks van 2011, gevolgd door een mixsessie, welke de tweede schijf beslaat. Uiteraard met bekende namen als Sebo K, Miss Jools, And.Id, Anja Schneider (labelbaas) en Pan-Pot zelf. Als altijd zit het met de gemiddelde kwaliteit van Mobilee's muzikale uitspattingen wel snor. Luister eens naar Rodriguez Jr. met “Niagadina”, een track die qua aanpak feilloos aansluit op het (oudere) werk van bijvoorbeeld Sebo K. Sebo K zelf valt ook positief op met “Mr. Duke”. De gebruikelijke deep-house, tech-house en (minimal) techno invloeden eisen de hoofdrol op en de kwaliteit is nergens in het gedrang.  Echt verrassend wordt het overigens nergens – behalve de experimentele Burial rip-off “Bare” door andermaal Rodriguez Jr. (goed gelukt overigens). Wat dat betreft blijven we ons stevig vastklampen aan de indrukwekkende zegetocht die And.Id ontketende na het verzorgen van "Mobilee Back To Back Vol. Four" (release van februari 2010). Waarom? And.Id (Andreas Dimitriadis voor intimi) creeerde, zoals wellicht bekend, een tweede disk vol met nu-jazz (fusion) reworks voor bewezen klassiekers uit de Mobilee catalogus – ‘And.Id & B.A.N.D. Versions’ om precies te zijn. Dat was destijds nogal verrassend! Met het bronmateriaal van Sebo K's "Horizons" en Anja Schneider & Sebo K's "Rancho Relaxo" werd (opnieuw) een onuitwisbare indruk gemaakt, maar dan in jazz-fusion vorm. Genoeg daarover. "Mobilee Back To Back Vol. Six - Presented By Pan-Pot" is gewoon een prima compilatie geworden die aansluit op de verwachtingen en verrassend veel melodie herbergt.

Score: 4/5

Strange Attractor: “Anatomy Of A Tear” (Music For Speakers)

Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

De laatste/nieuwste langspeler van het trio Strange Attractor draagt de werktitel "Anatomy Of A Tear". De broeierige, verfijnde (jazzy) downtempo sound in herkenbaar uit duizenden. Met name ook vanwege de invloeden vanuit de trip-hop en post-rock. Op "Anatomy Of A Tear" is het weer ouderwets genieten van gedetailleerde producties met een hoofdrol voor blazers (diverse) en natuurlijk de vocale invulling van onder andere Marie-Claudine Vanvlemen – bandlid en vaste waarde bij het Music For Speakers label. Ook de programmering van drums/breakbeats verdient een positieve vermelding (bij deze…). Deze experimentele (jazzy) downtempo sound mag dan wel niet zo bekend zijn onder het grote publiek, maar kwalitatief stijgt Strange Attractor's muziek naar hoge hoogten. Knap werk dus van het trio, dat naast de genoemde Marie-Claudine Vanvlemen bestaat uit Richard van Kruysdijk en Niels van Hoorn. Na het uit 2009 stammende "Mettle" album en de "Youth" EP, is Strange Attractor dus terug van nooit weggeweest. En hoe? Deze muziek is spannend, experimenteel, broeierig van sfeer en hoorbaar door liefhebbers (voor liefhebbers) gemaakt. "Anatomy Of A Tear" is een nieuw hoogtepunt uit de toch al zo sterke catalogus van het Music For Speakers (ook wel aangeduid als M4S) label.

Score: 4/5

Various: “Strictly Chill Volume 1” (Strictly Rhythm)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

In de categorie 'afgezaagde compilatieconcepten' presenteren we u "Strictly Chill Volume 1". De mevrouw met de 'hippe' zonnebril staat model voor het relaxte karakter van de compilatie. Tot zover onze vooroordelen. Waarom? Ondanks het goedkope conceptmatige aspect, is deze release zeker (en vast) de moeite waard. Deze disk staat boordevol geprezen (club)klassiekers, waarbij de typering 'het horizontale dansen' weereens opduikt. Nogmaals, even verder kijken (dus luisteren) dan de marketingbeschrijving. Wat te denken van een beheerste versie voor Josh Wink's acid-break klassieker "Higher State Of Consciousness" of het door 4hero geproduceerde "Twisted" van Ultra Naté. De tracklist puilt uit van de fijne downtempo en chill-house luisterparels met additionele namen als Wamdue Project, Code 718 (edit van de Henrik Schwarz remix), South Street Player, maar ook Ben Westbeech, Osunlade en Dennis Ferrer (geremixt door Afterlife). Kortom, qua muzikaal materiaal betekent deze selectie een prima prestatie, maar van het concept/de werktitel "Strictly Chill" zal niemand in eerste instantie warm of koud worden. Onze tip, gewoon even gaan beluisteren en oordeel daarna zelf. Voer voor liefhebbers van de Strictly Rhythm en/of Defected catalogi.

Score: 3/5

Various: “The Sound Of Dubstep 4” (Ministry Of Sound)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 3/2012  

Nou vooruit dan maar. We besteden nog een keer aandacht aan deze reeks. Niet omdat we gelijk in een soort opperste staat van paraatheid geraken bij het horen van het nieuws dat deze 2-CD compilatie uit is, maar simpelweg omdat de tracklist best wat leuk materiaal te bieden heeft. Verwacht geen diepgaande bloemlezing op het vlak van experimentele dubstep/bass music, maar de meer naar de oppervlakte (en het grote publiek) neigende variant met vertegenwoordiging van 'big names' als Skrillex, Nero, Joker, Skream en Benga. De mannen van de grommende, bijtende basslines als het ware. Gelukkig wordt niet alleen die (zware) kant van de dubstep/bass music belicht. Ook meer underground werk van geprezen producers als Pinch, Pangaea, Khan, Rustie, King Midas Sound (geremixt door Mala), Mosca, Zomby en Digital Mystikz passeren de revu. Verwacht echter (vrijwel) nergens echte diepgang, maar een opsomming van de huidige stand van zaken binnen de dubstep sector.

Score: 3/5

Dark Room Notes: “Dark Room Notes” (BBE Records)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

In 2010 bracht BBE al het Dark Room Notes album "We Love You Dark Matter" uit - een wereldwijde re-release van hun debuutalbum dat oorspronkelijk al in 2009 uitkwam. Een langspeler die we destijds wel hebben beluisterd en begin 2010 genomineerd werd voor 'Irish Album of the Year 2009' (Choice Music Prize), maar bij ons geen blijvende indruk achterliet. Dark Room Notes, een vanuit Ierland afkomstig gezelschap, richt zich muzikaal gezien vooral op electro-pop/synth-pop – denk aan voorbeelden als New Order, Joy Division enzovoorts. 80’s klanken dus, maar dan vermengd met eigentijdse touch. Denk daarbij aan (zo nu en dan) pulserende disco baslijnen en housebeats. Op dit moment bestaat Dark Room Notes uit het trio Ronan Gaughan, Ruairi Ferrie en Arran Murphy. "Dark Room Notes" is de simpele albumtitel van de tweede langspeler van het gezelschap. Een album dat slechts acht tracks telt en ons eigenlijk geen enkel moment echt overtuigd. Het is niet zo dat de muziek van Dark Room Notes niet goed in elkaar steekt, maar we missen simpelweg een gebrek aan persoonlijke affiniteit met dit geluid. In de kleine veertig minuten speelduur doet Dark Room Notes’ muziek ons nog het meest denken aan een kruising tussen (grofweg) GusGus, WhoMadeWho, Empire Of The Sun en genoemde (of gelieerde) 80’s referenties. Wat ons betreft qua thema’s een prima album, vocaal gezien net wat minder. Zeker geen onaardig eindresultaat.

Score: 3/5

Git: “Imagination” (BBE Records/ Yoruba Records)  

Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

Dit album van Git (from New York), met opvallend artwork, valt wat lastig te typeren/omschrijven. De basis is uiteraard wel herkenbaar. Git staat primair voor (instrumentale) hip-hop van het experimentele soort. In de persbijlage lezen we treffend: "one of the goals of this album is to fill the void that pop music has left. This album will remind us that talent and emotion can still be found in music today and one not always needs a million dollar budget to make good music. If you like music that is raw, pure and speaks from the heart then you will love this project". Op "Imagination" etaleert Git een breed palet van muzikale kleuren en subtinten, waarbij hij zich geen moment in het experiment verliest. "Imagination" biedt grotendeels gedreven, underground hip-hop tracks, waarbinnen van alles te ontdekken valt. Verwacht echter geen beats in het verlengde van labelgenoot Julien Dyne, maar experimentele hip-hop met een breed blikveld (veelal instrumentaal), die soms doet denken aan DJ Cam. “Imagination” biedt overigens ook een uitstapje naar broken beats – getuige het prima “Higher” (feat. Big Brooklyn Red). Conclusie: geen topalbum, wel prettig in het gehoor liggend.

Score: 3/5

Fred Falke: “Part IV” (Work It Baby)

 Bron: Digital

Rubriek: 3/2012

 Eind vorig jaar al verschenen, maar alsnog het vermelden waard: Fred Falke's debuutalbum "Part IV". Fred Falke (voluit Frédérick Falke) kennen we vooral van zijn werk met Alan Braxe. Met name het uit 2005 stammende conceptalbum "The Uppercuts", onder de noemer Alan Braxe & Friends, was en is indrukwekkend. Op "Part IV" horen we een vrijwel identiek geluid: kortweg een mix van de Daft Punk en Mylo sound - een pakkende mengvorm van house, disco en electro. Fred Falke weet met "Part IV" indruk te maken. Een album dat een fiks aantal positieve uitschieters bevat. De beste tracks van het album bevatten allemaal onweerstaanbare melodielijnen en/of loops. Soms eenvoudig, doch treffend, maar soms ook meer tot in detail uitgewerkt. Beide manieren van aanpak werken uitstekend op "Part IV". Zonder alle hoogtepunten bij naam te noemen kunnen we wel stellen dat minimaal één derde van het albummateriaal ver boven de middelmaat uitstijgt. Knappe prestatie dus. Vernieuwend is deze sound niet, maar van dit soort albums zijn er nooit teveel.

Score: 4/5

Marc Houle: “Undercover” (Items & Things)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Marc Houle kennen we vooral van zijn werk voor het Minus (M_nus) label, waarvoor hij onder andere een aantal albums maakte. Houle's nieuwste werkstuk "Undercover" verschijnt echter via zijn eigen Items & Things label, dat hij ooit samen met Magda en Troy Pierce opzette. "Undercover" heeft, tegen de verwachtingen in, eigenlijk maar weinig met minimal techno te maken. Het zijn meer de jaren 80 die floreren op dit album. 80's disco en vooral 80's house om precies te zijn. Op "Undercover" vermengt Marc Houle kenmerken van de 80's Chicago house met 80's Detroit techno en (bijna onmisbaar) enige acid invloeden. Vergelijkingen met legendarische artiesten als Frankie Knuckles, Robert Owens en dito labels als Trax Records zijn dus 'spot on'. Ondanks de eigentijdse productie en 'touch' biedt "Undercover" geen materiaal waarvan we wild enthousiast raken. De specifieke jaren 80 synthesizers/ string pads, 'robot vocals' en drummachines (denk aan de Roland TR-808) doen hun werk, maar klinken te herkenbaar en daardoor voorspelbaar. De soms 'spooky' synthesizer pads – check de albumtrack "Very Bad" – trekken zo nu en dan je attentie, maar spannender wordt het ook niet. "Undercover" is een degelijk album geworden dat me nog het meest doet denken aan het uit 2009 stammende album "House Music" van Kikumoto Allstars (verschenen via International Deejay Gigolo Records).

Score: 3/5

Basement Jaxx vs. Metropole Orkest: “Basement Jaxx vs. Metropole Orkest” (Atlantic Jaxx)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Tikkeltje vreemde combi, maar waarom ook niet? Mainstream houseact Basement Jaxx teamt met het Nederlandse Metropole Orkest – onder leiding van Jules Buckley. Zoals op de Soundcloud pagina van Basement Jaxx te lezen is: “the project features a full sixty piece orchestra along with a twenty voice choir and sees the Metropole Orkest perform classical and contemporary orchestral versions of the legendary Basement Jaxx back catalogue.” En meer of minder is het ook niet. De thema’s van Basement Jaxx’s clubhits zijn herkenbaar uit duizenden en de orkestrale remakes daardoor ook. De resultaten zijn zonder uitzondering vermakelijk en prachtig, maar het moet wel je kopje thee zijn. Ik kan me voorstellen dat de Basement Jaxx fan deze release niet zag aankomen en er misschien ook niet op zat te wachten – onder het mom schoenmaker blijf bij je leest. Voor de open minded luisteraar is dit een leuk project en leuke release om te proberen.

Score: 4/5

X-Press 2: “The House Of X-Press 2” (Skint Records)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 X-Press 2 is een begrip in de mondiale housescene. Het trio Ashley Beedle, Darren Price en Darren Rock draait al twintig jaar mee! Een prestatie op zich! X-Press 2 staat nog altijd voor pure house, met hier een daar een flirt naar progressive en tech-house. Het trio verplaatst het werkterrein ook geregeld naar de house van eind jaren 80 en begin jaren 90. Het geeft de muziek een wat gedateerde klank, maar anno 2012 sla je absoluut geen pleefiguur met dit geluid. Op dit nieuwe album, dat een opvallend retro artwork heeft, is ruimte voor zowel vocaal als instrumentaal werk. “The Blast” (feat. Rob Harvey) biedt weer zo’n kenmerkende, donkere en dreigende basslijn, die X-Press 2 al eerder toepaste in hun klassieker “Smoke Machine”. Echter, de briljante uitschieters blijven uit. “The House Of X-Press 2” is meer een album van het constante niveau en biedt materiaal dat simpelweg voer voor de (mondiale) dansvloeren betekend. Deze muziek past ook uitstekend in het straatje van bijvoorbeeld het Defected label. “The House Of X-Press 2” is geen hoogvlieger, maar ook zeker geen zwak album. X-Press 2 is een trio dat altijd vakmanschap aan de dag brengt en dat is ook hier het geval. Voor de X-Press 2 fan een niet te missen titel. Van tijd tot tijd is “The House Of X-Press 2” lekker ouderwetsch clubby en groovy. Het materiaal op dit album zal zeker aanslaan tijdens de komende zomerperiode op houseminnend Ibiza. Met gastrollen voor Roland Clark, Alison Limerick, Tim Deluxe en Analog People In A Digital World.

Score: 3/5

Souleance: “La Belle Vie” (First Word Records)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Souleance is een formatie bestaande uit Fulgeance (Melting Pot Music) en DJ Soulist. Daarmee komen de muzikale werelden van beats creator (Fulgeance aka Pierre Troel) en ‘French Funky President’ DJ Soulist – een van de mannen achter de legendarische “What The Funk?” party’s in Parijs. In de aanloop naar dit album bracht het duo al enkele smakelijke singles (EP’s) uit via het First Word label. Via datzelfde label verschijnt nu ook Souleance debuut longplayer. “La Belle Vie” is een bundel van oud en nieuw werk, waarbij het plezier duidelijk doorklinkt in de producties. Op “La Belle Vie” zijn gastrollen ingeruimd voor Rashaan Ahman (hip-hop MC, bekent van Crown City Rockers) en Shawn Lee (recentelijk nog succesvol als duo met AM voor ESL Music). Souleance laat op “La Belle Vie” een breed geluid horen waarbij soul, (70’s en 80’s) funk en hip-hop de basis bestanddelen zijn en veelvuldig vermengd worden. Juist die cocktail van smaakvolle bestanddelen maakt dit album de moeite waard. Verwacht dus geen beats (als Fulgeance), maar verfijnde breakbeats waarvan de creativiteit afspat. Conclusie: “La Belle Vie” is een behoorlijk aantrekkelijk album geworden en tevens een sterk debuut met liefst negentien (kortere) tracks op het menu.

Score: 4/5

Karsten Pflum: “No Noia My Love” (Hymen Records)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Aphex Twin opgelet! Dit nieuwe album van Karsten Pflum grijpt onder andere terug naar de uptempo drum & bass-alike elektronica/IDM producties van meester Aphex Twin. Op “No Noia My Love” krijg je vijf kwartier ratelende breakbeats op je oren, waarbinnen van alles gebeurt. Muziek met een ultra-energiek karakter, maar naast de pure kracht toont Karsten Pflum ook zijn muzikaliteit. Pflum strooit zoals gezegd rijkelijk met uptempo drum & bass breaks, maar acteert ook spectaculair goed op midtempo met breakbeats en zagende dubstep. Alles met veel overtuiging gebracht en zo nu en dan behoorlijk industrieel klinkend. “No Noia My Love” is daarom een tamelijk gevarieerd album geworden dat in eerste instantie vooral goed zal vallen bij (dark) IDM/elektronica fans en dubstep liefhebbers (denk Skrillex, Nero, Benga, Skream enzovoorts). Vooral de eerste drie tracks springen er wat ons betreft positief uit. Aanrader voor fans van de Warp catalogus.

Score: 3/5

Ensemble Du Verre: “The Contemporary Cowboy” (Batterie)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012  

"The Contemporary Cowboy" is het sterke vijfde album van het Ensemble Du Verre (rondom 'leider' Sönke Düwer). Een album met een boodschap, zo lezen we in de persinformatie. Op "The Contemporary Cowboy" pint Ensemble Du Verre zichzelf niet vast op één specifieke stijl, maar richt het zich op 'het doen van hun eigen ding' (net als een cowboy). Slimme invalshoek, want Ensemble Du Verre's muziek klinkt inderdaad als een kruisbestuiving van vele stijlen, variërend van jazz en downtempo tot trip-hop (summier overigens) en pop met melodieuze diversiteit. Een goed voorbeeld op dit album is "Seven Miles Down", een track met een uiterst pakkend thema, waarbij een vergelijking met de muziek van bijvoorbeeld Strange Attractor (of het Music For Speakers label in het algemeen) niet nat gaat. Het album heeft verder krakers als "Short Story About Walt" en "Emilys Poem" te bieden. Die laatste track moet je ook eens opzoeken in de Rupert & Mennert Snowbound Remix - onder andere te vinden op de "Batterie Kollektion 2011" compilatie (een labelcompilatie). Net als het eerder genoemde Music For Speakers label, blijft Batterie scoren op het vlak van stijlvolle en onderscheidende jazzy downtempomuziek. Kijk op
www.batterie-records.com voor meer informatie.

Score: 4/5

Various: “Batterie Kollektion 2011” (Batterie)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Met “Batterie Kollektion 2011” wordt teruggeblikt op de ‘beste’ en ‘mooiste’ bijdragen vanuit de Batterie stal. Onder leiding van Sönke Düwer zijn het vooral ‘s mans bekende outfits Energie Du Verre en Ensemble Du Verre die in de spotlights staan. De bundel, bestaande uit elf tracks, biedt enkele uitstekende remixen door Rupert & Mennert en A Green Meadow (ook alweer een alias van Sönke Düwer). Batterie is wellicht geen label met grote naamsbekendheid, maar het is niet voor niets dat Michael Reinboth van Compost Records diverse Batterie tracks selecteerde voor de nieuwste “Future Sounds Of Jazz” compilatie (deel twaalf, net uit). Met twee ‘previously unreleased’ tracks wordt ook de exclusiviteit opgewaardeerd. Conclusie: “Batterie Kollektion 2011” biedt je een leuke en vermakelijke bundel met jazzy (downtempo) tracks. Niet te zwaar op de maag, smaakvol en kwalitatief dik in orde. Ons advies: check vooral ook het nieuwe Ensemble Du Verre album – lees meer daarover elders in deze maandrubriek.

Score: 4/5

Various: “Boemklatsch Equalizer” (Bmkltsch Rcrds)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

Het Boemklatsch collectief (DJ/producer crew) is terug met een nieuwe mixcompilatie, hun derde inmiddels. En wat één?! “Boomklatsch Equalizer” is minimaal zo goed als het uit 2008 stammende “Boemklatsch presents Mixing In Action”. Boemklatsch bestaat tegenwoordig uit DJ/producer Mike Mago (Michiel Thomassen), DJ Illvester (Cas Boland), MC Atactic (Dharmen Nokhai), VJ Ramkraak (Mark Asies) en DJ/producer Sjammie the Money (Sjam Sjamsoedin). Het collectief heeft in de afgelopen drie jaren veel kilometers gemaakt. Met ruim 500 optredens op zak in binnen- en buitenland vonden de heren het afgelopen jaar tijd voor revisie. Ze besloten om alles zelf te gaan doen. Ze braken met hun management en gingen weer op zoek naar hun drijfveren in de muziek. Dit resulteerde in nieuwe muziek en een nieuwe show. “We waren behoorlijk burned-out na de ‘Spontaneous Combustion’ tour. Het was tijd om weer de studio in te duiken, nieuwe sounds te ontdekken en te werken aan ons nieuwe kindje, genaamd ‘Equalizer’. We zijn meer dan klaar voor dit nieuwe avontuur”, zegt DJ Illvester. De sound van Boemklatsch heeft zich continu ontwikkeld en in de DJ-sets werd en wordt altijd de breedte opgezocht. Op dit moment zijn het vooral Engelse producers die de trommelvliezen sneller doet laten kloppen. Daar waar voorheen de climax en ‘drop’ tot de belangrijkste karakteristieken behoorde van de met name op electro gebaseerde muziek, is er nu veel meer ruimte voor warmte en detail. Mike Mago hierover: ”Natuurlijk houden we het energie level hoog, maar we weten nu onze sets veel subtieler op te bouwen. Aan al onze fans: maak je niet druk, we geven je nog steeds diezelfde dak-eraf-garantie!” In de praktijk trakteert het collectief zijn/haar luisteraars op een energieke mix van (naar eigen zeggen) UK bass, post dubstep, future garage en future house (ook retro sounds van eigentijdse makelij). “Boomklatsch Equalizer” is een heerlijke mixsessie geworden, bestaande uit 21 tracks. Op ongeveer drie kwart van de mix wordt er diverse malen van tempo gewisseld. Eerst een tikkie terug (in BPM’s) met wat retro house sounds (jaren '80 en early '90's), waaronder wat acid invloeden, daarna een tandje erbij met uptempo power electronics. Naast aansprekende highlights als Machinedrums' (aka Travis Stewart) rework voor Roni Size's "New Forms" (klinkt als de muziek op Om Unit's laatste EP voor Civil Music) en Sinjin Hawke's verbluffend fraaie "Crystal Dust" (combi van sfeer en gepaste kracht), biedt deze mixcompilatie nog veel meer aansprekend werk. Dit is het type mixcompilatie dat je moeiteloos zou kunnen uitbrengen onder de Fabric-vlag. We hopen dan ook dat het bekende Engelse instituut (club en label) het Boemklatsch collectief op de radar heeft en/of krijgt (naar aanleiding van deze release). Na beluistering kunnen we de mixsessie typeren als creatief, lekker in het gehoor liggend en van torenhoge kwaliteit. Wat wil je nog meer? Release is 4 april 2012.

Score: 4/5

Ahnst Anders: “Home” (Ant-Zen)

 Bron: CD

Rubriek: 3/2012

 Ahnst Anders’ “Home” is zo’n typische en herkenbare Ant-Zen langspeler. In dit geval worden elementen uit elektronica/IDM, ambient en dubstep. Muziek met een scherp randje, maar ook met de nodige subtiliteit en veel gevoel (qua sfeer). Qua toonsetting is de muziek op “Home” soms behoorlijk zwaar, duister en industrieel, maar dat belemmert het luisterplezier eigenlijk geen enkel moment. Ondanks de harde drumbeats en snerpende geluiden blijft de muziek op ”Home” geschikt voor thuisbeluistering. Dat komt uiteraard door de verfijnde ambient invloeden, welke als een soort scheidsrechter middelt tussen de power beats/percussie en geluidseffecten. Na het uit 2009 stammende “Many Ways” is ook “Home” een prima langspeler geworden. Vergelijkbaar met divers ander materiaal uit de Ant-Zen catalogus.

Score: 3/5