Various: “Sunrise At Cala Benirrás (Ibiza)” (Plastic City)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010 

Deze door Sin Plomo (Dieter Als) geselecteerde en gemixte bloemlezing van kakelverse deep- en tech-house is weinig verrassend, maar tegelijkertijd bijzonder fijn. De meeste houseliefhebbers zullen hem kennen van zijn werk voor KM5, waarvoor hij onder andere de eerste zes compilaties verzorgde. Vorig jaar verscheen via Plastic City, van zijn hand, de prima compilatie “Sunrise At Es Cavallet (Ibiza)”. Een vervolg kon niet uitblijven, met “Sunrise At Cala Benirrás” als resultaat. Plastic City is een label dat al jarenlang min of meer dezelfde koers vaart en nimmer van het succesvolle pad wijkt. Sin Plomo’s sessie sluit naadloos aan op het gevoel en de muzikale afbakeningen van het label. De mix bevat twaalf bijdragen, waarbij onder andere Stryke, DJ Yellow, Tigerstripes en Gorge in stelling gebracht worden. Muziek met een zonnig karakter en een prettige flow, dat is wat je kunt verwachten van deze mixcompilatie. Compliment ook voor het prachtige artwork.

Score: 3/5

Various: “Defected In The House - Ibiza ‘10” (ITH Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010

 Nu de zonnestralen ook Nederland bereikt hebben, bieden de compilaties van labels als Defected en Hed Kandi extra vertier. Die vertegenwoordigen het geluid van de zomer en met name party eiland Ibiza. Deze 2-CD compilatie, gemixt door Defected labelbaas Simon Dunmore, is wederom een vol schot in de roos. Gedurende de twee sessies horen we zonovergoten tracks van The Shapeshifters, ATFC, MK (de classic “Burning” geremixt door Fanatix), DJ Gregory & Gregor Salto, Copyright en ga zo maar door. Helemaal niets mis mee, maar tegelijkertijd ook weinig vernieuwend of verfrissend. Voordeel is dat dit soort zomerse housemuziek bijna onbeperkt te nuttigen is. Wil je een Defected In The House clubavond op Ibiza meemaken? Dan kun je je gedurende de zomerperiode op de zaterdagen melden bij de Pacha op het magische eiland. Check de site van Hed Kandi voor data en informatie.

Score: 3/5

Various: “Beach House 2010” (Hed Kandi)

Bron: 3-CD

Rubriek: 7/2010

 Hed Kandi, dat sinds 2006 onder de vlag van Ministry Of Sound opereert, blijft de wereld bekogelen met smaakvolle, toegankelijke CD compilaties. De honderdste release op het nog altijd immens populaire label is de 2010 editie uit de “Beach House” reeks – een compilatieserie die al sinds medio 2000 loopt. Ditmaal een 3-CD box, waarbij één schijfje slim is gereserveerd voor een ‘sunshine classics mix’, maar uiteraard ook de tegenwoordige tijd aan bod komt – ‘sunrise’ en ‘sunset’ disk. Wij hebben vooral van de fraaie classics sessie genoten, al biedt deze schijf weinig nieuws onder de zon. Materiaal van Miguel Migs, Fred Falke, Nick Holder (het onvergetelijke “Summer Daze”, met sample van Pat Metheny), Octave One feat. Ann Saunderson, Julien Jabre en Hardsoul feat. Ron Carroll. Genoeg om van te genieten dus. Let op: deze release is deels gemixt, deels ongemixt.

Score: 3/5

Various: “World Series: Tokyo” (Hed Kandi)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010

 Andermaal een degelijk 2-CD concept vanuit de befaamde Hed Kandi stal. “World Series: Tokyo” komt voort uit de befaamde feesten die Hed Kandi organiseerde in de Warehouse702 Club (in Tokyo). Men heeft getracht de muzikale vibe van deze events en het wereldse karakter van housemuziek proberen te vangen op deze gemixte 2-CD. Tijdens de sessies komen tracks voorbij van Steve Angello, David Guetta feat. Estelle (geremixt door Chocolate Puma), Simian Mobile Disco (geremixt door DJ Pierre), Hardrive (geremixt door Harry ‘Choo Choo’ Romero), Riva Starr, Laidback Luke & Gregor Salto en Michel Cleis. Het is de bekende mix van groovy house en electro – het type muziek waarop ook Defected zijn/haar pijlen voornamelijk richt. “World Series: Tokyo” is geen misser, maar ook geen precisiewerk.

Score: 3/5

Various: “Reso In Da Mix” (Z Audio)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 De cover van deze release verklapt al dat we met een mixtape concept te maken hebben. Reso (Alex Melia voor intimi) is een naam die me persoonlijk nog niet eerder was opgevallen. Des te verrassend is deze spetterende, ‘high energy’ dubstep mix en wel van het kaliber grommende, rauw zagende dubstep. Het type dubstep dat je hoorde op het (mix)album van bijvoorbeeld Bar 9. De mix bestaat uit liefst 33 bijdragen, dus Reso houdt de vaart er flink in. Resultaat is dat het voornamelijk korte soundbits van tracks zijn die je te horen krijgt – gemiddeld rond de 2 minuten ieder. Op de tracklist vinden we klinkende namen als Nero, Hektagon en de onvermijdelijke Bar 9, aangevuld met (ons) minder bekende dubsteppers als Riskotheque, Synkro en Reso zelf. Deze mix biedt weliswaar veel van hetzelfde type dubstep, maar dat mag de pret absoluut niet drukken. De hoge energiewaardes en strakke beats zorgen voor genoeg vertier! Heb je genoten van de albums van Bassnectar, Caspa en Bar 9, dan is deze mixtape absoluut de moeite waard.

Score: 4/5

Roel Funcken: “Vade” (Ad Noiseam)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 “Vade” is het debuutalbum van Roel Funcken, die overigens onder vele aliassen actief is. Het album combineert dubstep en techno elementen met elektronica/IDM en ambient ingrediënten. Lekker breed geluid dus. Als je daarbij optelt dat Roel Funcken ook nog eens een man van details is, dan weet je dat het bijna niet meer fout kan gaan. En dat gaat het ook niet. Dit zijn van die albums die met de luisterbeurt groeien. Albums waarbij je steeds nieuwe details, nieuwe lagen en nieuwe wendingen ontdekt. Roel Funcken heeft overeenkomsten met de elektronica/IDM van bijvoorbeeld Kettel, Plaid, Clark en Autechre, maar put ook uit de meer experimentele dubstep van bijvoorbeeld Shackleton. Als dat geen aanbeveling waard is? Helemaal goed dit album, dat in totaal zestien bijdragen telt.

Score: 4/5

Various: “Sick Music 2” (Hospital Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010

 Als je liefhebbers van drum & bass naar hun favoriete labels vraagt, zal een groot gedeelte London Elektricity’s Hospital Records noemen. Het label, dat medio jaren 90 de eerste releases uitbracht, is inmiddels een begrip en een solide basis voor de betere drum & bass. Op deze tweede “Sick Music” compilatie staan in totaal 22 ongemixte tracks, verspreid over twee schijfjes. Hoofdrolspelers zijn onder andere Jonny L, Nu:Tone, Reso, Camo & Krooked, Logistics en uiteraard London Elektricity. Ze leveren drum & bass van (grotendeels) gemiddelde kracht/felheid af, waarbij helaas ook pijnlijk duidelijk wordt dat het label niet bepaald innoveert, maar zich puur richt op zijn sterke punten en vertrouwde geluid. De bijdrage van Enei (op CD1) vormt hierop een uitzondering en vermengd drum & bass, dub en elektronica. Toch blijven we sympathie houden van deze muziekstroming en zeker voor de variant die Hospital op de markt brengt. In de breedte: deze release is zo ‘sick’ nog niet.

Score: 4/5

Breakage: “Foundation” (Digital Soundboy Recordings Co.)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010 

Breakage (James Boyle) richtte zich in de begindagen van zijn producercarrière voornamelijk op het creëren van drum & bass. Echter, vandaag de dag is hij een multi-talent die zich niet laat vangen binnen één enkel hokje. Breakage steelt de aandacht met een album vol kwalitatief hoogstaande dubstep, grime en drum & bass. Dat hij al even meedraait, blijkt wel uit gastrollen op het album. Breakage wist namelijk grootheden als Burial (co-productie) en Roots Manuva (vocale bijdrage) te strikken op “Foundation”. Kort door de bocht: dit is een gevarieerd album waarbij de belangrijkste UK underground stromingen (lees: dubstep, grime en drum & bass) allen een rol van betekenis spelen. Lekkerste tracks: (hoe kan het ook anders) het met Burial geproduceerde “Vial”, maar ook “Over” (met zangeres Zarif) en het hyperactieve drum & bass vs. dubmoment “If” (met Threshold) mogen er zijn.

Score: 3/5

Moonbeam: “Around The World” (Black Hole Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010 

Moonbeam, de Russische broers Pavel en Vitaliy Khvaleyev, hebben sinds 2005 een indrukwekkende catalogus met zo’n 50 singles uitgebracht! Ze deden dit voor uiteenlopende labels: van Traum Schallplatten tot High Contrast Recordings en van Proton tot Black Hole Recordings. Hun geluid begeeft zich normaliter ergens tussen de progressive house, electro, trance, tech-house en mengvormen hiervan. “Around The World” is de nieuwste langspeler van het duo, dat verschijnt via Tiësto’s Black Hole Recordings. Gekoppeld aan dit label horen we (hoe verrassend?) de meer trance georiënteerde kant van de broers. Op “Around The World” wordt er ook een aantal keer gewerkt met vocalen, wat niet zo goed uitwerkt. Waarom niet? De vocale kwaliteiten laten simpelweg te wensen over en dat is jammer. Wanneer Moonbeam zich puur richt op instrumentale tracks, is het voor trancefans goed vertoeven tijdens beluistering van “Around The World”.

Score: 3/5

Subes: “Contra Bossa” (339 Records/ Painted Dog)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

Dit album is een prettige verrassing voor ons. Subes bestaat uit het trio Gregor Wilmot, Aram Wilmot en Pieter Ubbels – een Nederlands productieteam. “Contra Bossa” is de eerste release op 339 Records en direct een voltreffer. Waarom? Subes zorgt simpelweg voor een zomerse soundtrack die samba, bossa nova, funk, jazz en Afrikaanse ritmes fuseert. Het is zeker geen vernieuwend muzikaal pad waarvoor gekozen is, maar het trio brengt simpelweg een uiterst prettig geluid. Een geluid dat kan fungeren als muziek in een lounge, op een bounty strand, in een beachclub of thuis tijdens een etentje. Wie ooit wegliep met de releases op het Italiaanse Schema label rond 2000 (denk aan Soulstance), zal ook genieten van dit prettige album. Proberen dus.

Score: 4/5

Boohgaloo Zoo: “Boohgaloo Zoo” (Lovemonk)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Boohgaloo Zoo is een samenwerkingsverband tussen K’bonus en U-Gene. Laatstgenoemde ‘soul voice’ ken je onder andere van zijn werk met Liquid Spirits, Kraak & Smaak en Rednose Distrikt. Boohgaloo Zoo bracht reeds twee singles uit via de uit Madrid (Spanje) afkomstige smaakmaker Lovemonk – “No Joke” en “Testify” om precies te zijn. Op “Boohgaloo Zoo”, het titelloze debuutalbum van het duo, horen we vlagen (nu) disco, funk, soul, hip-hop en house. Dit alles prettig vermengt en verpakt tot een eigen geluid. De beide, genoemde singles maken ook onderdeel uit van het negental bijdragen op de tracklist. “Boohgaloo Zoo” biedt muziek die 100% aansluit op de eclectische aanpak die feestorganisaties als Supernatural ooit nastreefde. Dit is weliswaar geen album dat ons vermoedelijk nog maanden zal bezighouden, maar een lekker tussendoortje is het zeker. De vergelijkingen met Arthur Russell, Chromeo, Amp Fiddler en George Clinton (op het artwork van de promo vermeld) blijken achteraf zo gek nog niet.

Score: 3/5

Deadmau5: “At Play Vol. 3” (Play Records)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Joel Zimmerman aka Deadmau5 is alweer toe aan zijn derde “At Play” conceptplaat. Het Canadese Play Records bracht bakladingen aan releases van de getalenteerde house, ‘tech’ en electro producer uit en somt, nu Deadmau5 ongekend populair is, zijn ‘early works’ uit de periode 2006-2007 op. Voordeel van deze release is andermaal dat de tracks in ongemixte variant gepresenteerd worden. Het overzicht levert helaas geen noemenswaardige hoogtepunten of positieve incidenten op. Het is allemaal nogal middelmatig wat we op “At Play Vol. 3” te horen krijgen. De producties lijken ook in de verste verte niet op zijn succesvolste clubhits. Lichtpuntje op “At Play Vol. 3” is het dromerige startschot “Cyclic Redundancy”. Een krappe 3/5 (of 60/100) score is het beste wat we ervan kunnen maken.

Score: 3/5

Various: “Sixteen F**king Years Of G-Stone Recordings” (G-Stone Recordings)

Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010

 Dit is een interessante verzamelaar vanuit de Weense stal van G-Stone Recordings – het label van downtempo helden Peter Kruder en Richard Dorfmeister (aka Kruder & Dorfmeister, of K&D). Op “Sixteen F**king Years Of G-Stone Recordings” wordt er stilgestaan bij het verleden (een selectie classics op CD2), maar gelukkig wordt ook het hier en nu belicht (op CD1). Op de eerste disk staan een dertiental nieuwe tracks van uiteenlopende, maar gekende namen als Tosca (Richard Dorfmeister en Rupert Huber), DJ DSL, Rodney Hunter, Marsmobil, Makossa & Megablast, Peace Orchestra (Peter Kruder solo), Christian Prommers Drumlesson (hij bewerkte de K&D classic “High Noon”) en Kruder & Dorfmeister zelf. De sessie biedt niet de lome muziek waarmee het label bekend werd, maar meer op de dansvloer geënte beats – waaronder zelfs dubstep. Op CD2 wordt je al downtempo liefhebber op je wenken bediend. Met veel gedraaide klassiekers van onder andere Tosca, Peace Orchestra, Voom:Voom (het supertrio Christian Prommer, Peter Kruder en Roland Appel) en Marsmobil is dit een niet te missen toetje. Prima concept!

Score: 3/5

Boemklatsch: “Spontaneous Combustion” (Jammm)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010

Het Utrechtse gezelschap Boemklatsch bracht eerder enkele succesvolle mixcompilaties uit, die allebei binnen ‘no time’ uitverkocht waren. Niet zo vreemd ook, want het enthousiasme spat van deze act af. Ze plukken de fijnste kruiden uit muziekstromingen als hip-hop, electro, house, breakbeats en allerhande randverschijnselen. Hun eerste studioalbum heet “Spontaneous Combustion” en sluit naadloos aan op de verwachtingen die ontstaan zijn naar aanleiding van de mixcompilaties. Het album staat bol van de spannende electro-house, met gastrol voor onder andere Princess Superstar. Het is niet continu raak op “Spontaneous Combustion”, maar een voldoende haalt het album zeker. En met de speelduur zit het ook wel snor, want naast het album is er ook een bonus disk bijgevoegd. CD2 biedt je een kijkje in de keuken van het BMKLTSCH label, waarbij namen als Malente, Baskerville, C-Mon & Kypski en Nobody Beats The Drum een rol van betekenis opeisen. Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van de electro en gelieerde stromingen, maar Boemklatsch walst in één keer alle vooroordelen weg. Knap staaltje werk!

Score: 3/5

Various: “Live At Robert Johnson Volume 6 - Arto Mwambe” (Live At Robert Johnson)

Bron: CD

Rubriek: 7/2010 

Arto Mwambe (het duo Christian Beißwenger en Phillip Lauer) geven je als luisteraar een (wijze) les in melodieuze disco en (retro) house. We leerden het duo vooral kennen door hun fabuleuze remixen voor Roland Appel, Lars Bartkuhn, Osborne en Manuel Tur. Op “Live At Robert Johnson Volume 6” bestaat de volledige tracklist uit eigen werk van Arto Mwambe. Goed nieuws dus! De sessie is gevuld met retro invloeden vanuit de disco en house (of mengvormen). Noem het moderne disco en classic deep-house in een eigentijds jasje. Alle elf de bijdragen houden de aandacht voortdurend vast, wat betekend dat het niveau simpelweg torenhoog ligt en daarnaast consistent is. Kortom, deel zes uit de reeks is er één om in tweevoud aan te schaffen: 1x om in te lijsten en 1x om grijs te draaien. Eigenlijk is deze release niets meer of minder dan een Arto Mwambe live album van eigen producties. Let op: deze release zal medio augustus pas in de (digitale) muziekrekken liggen.

Score: 4/5

Mount Kimbie: “Crooks & Lovers” (Hotflush Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Mount Kimbie (Dominic Maker en Kai Campos) hebben direct vanaf hun debuut release “Maybes EP” (op Hotflush, begin 2009) de aandacht op zich weten te vestigen. Hun tegendraadse ‘post dubstep’ geluid is eigenlijk niet te vergelijken met andere producers in het veld. Mount Kimbie combineert dubstep met (ambient) elektronica/IDM, abstracte hip-hop (beats) en techno, waarmee het duo eerder aan een act als Flying Lotus doet denken dan aan bijvoorbeeld Hotflush labelbaas Scuba. Na nog een fabuleuze single (“Sketch On Glass EP” van augustus 2009) en meer recentelijk twee singles gevuld met remixen (door derden als James Blake, FaltyDL en SCB aka Scuba), bleek de tijd rijp voor Mount Kimbie’s debuutalbum. “Crooks & Lovers” bevat een elftal kortere bijdragen, wat in totaal een speelduur van slechts 35 minuten oplevert. Binnen die 35 minuten wordt je echter meegenomen op een experimentele reis die alle genoemde stijlen met elkaar verbindt en een diepe indruk maakt. Dit moet één van de beste dubstep/elektronica releases van deze zomer zijn/worden.

Score: 4/5

Various: “KM5 Ibiza Volumen 10” (N.E.W.S.)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010

 Jubileumrelease van de lounge gelegenheid KM5 op Ibiza. Deze 2010 release is tegelijkertijd de tiende editie uit de reeks. Aan het concept is eigenlijk al jaren helemaal niets veranderd. ‘Never change a winning concept’ zullen we maar zeggen. Op CD1 horen we een prima bij elkaar gezochte selectie van downtempo, funky breakbeats, disco, deep-house en ga zo maar door. Muzikaal gezien betekend dit bijdragen van Jazzanova feat. Paul Randolph, Kinny feat. Souldrop, Peven Everett, George Levin feat. Clara Hill enzovoort. Op CD2 wordt voorzichtig de dansvloer opgezocht, zonder het gevoel van CD1 te verliezen. Je wordt gedurende deze housesessie aan de hand genomen door namen als Sebo K, Will Graff & Tuccillo, Yam Who?, JT Donaldson & Fred Everything feat. Mr. White en Llorca. Kortom muziek die zich bevindt in de marge tussen deep-house en tech-house. Fijne jubileumrelease.

Score: 3/5

Pendulum: “Immersion” (Warner Music)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Pendulum is eigenlijk niets meer of minder dan het ruigere broertje van The Prodigy.  Het gezelschap mag je min of meer inschalen als het muzikale evenbeeld van Nederlands drum & bass trots Noisia, maar dan met een meer alternatief gevoel – richting de pop/rock/punk sector. Met andere woorden: muziek die zich uitstekend leent voor op de festivalpodia voor een groot/breed publiek. Op “Immersion” is het niet alleen drum & bass dat de klok slaat, maar het tempo gaat hier en daar tijdelijk omlaag om midtempo (break)beats en dubstep invloeden de kans te gunnen en te verpakken in het typische Pendulum jasje. Pendulum blijft nog altijd een onnavolgbare band wie ruige en ongepolijste herrie combineert met meer geraffineerde geluiden en zang. De verklaring van hun populariteit is dan ook logisch. Ook “Immersion”, dat onder andere een gastrol voor The Prodigy’s Liam Howlett bevat, zal als zoete broodjes over de (digitale) toonbank gaan is onze inschatting. Liefhebbers van The Prodigy’s laatste werk zullen in de handen wrijven.

Score: 3/5

Various: “KaRavan - Soul Liberation” (Clubstar) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010

Vorig jaar verraste Pierre Ravan vriend en vijand met de de vierde “KaRavan” compilatie, voluit ”KaRavan - Unity”. Het bleek één van de fijnste, met soul doordrenkte deep-house verzamelaars van zomer 2009. Medio 2010 is Pierre Ravan terug met het vijfde deel uit de reeks – “KaRavan - Soul Liberation” getiteld. Ook nu hebben we te maken met een bovengemiddeld sterke deep-house compilatie, maar het euforische gevoel van de laatste editie wordt niet geëvenaard. Waarom niet? De opdeling in een ‘soulful’ en ‘soultek’ sessie speelt slim in op de heersende trends in clubland, maar gedurende de 2-CD kan Pierre Ravan niet continue de spanning behouden. Op de één of andere manier voegen niet alle tracks binnen het totaal. Ondanks deze constatering is “KaRavan - Soul Liberation” gewoon een prima 2-CD geworden met uitstekende bijdragen van namen als Scope, Spiritcatcher, Steve Lawler, Yannah Valdevit (geremixt door Atjazz & Domu) en DJ Spen. Compliment ook voor het fraaie artwork.

Score: 3/5

Various: “Soma Coma Vol. 4” (Soma Recordings)

Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Op “Soma Coma Vol. 4” laten door de wol geverfde techno artiesten – uitsluitend uit de stal van Soma Recordings – horen ook prima uit de voeten te kunnen met sfeervolle ambient, elektronica collages en andere, regelmatig beatloze geluidstapijten. Deze compilatie sluit dan ook feilloos aan op het nieuwste album van The Black Dog. Uiteraard staat dit herboren trio ook meerdere malen op de tracklist. Naast The Black Dog vinden we op “Soma Coma Vol. 4” bijdragen van Slam, Silicone Soul, Alex Smoke, Funk D’Void, Vector Lovers, Let’s Go Outside en Pablo. Alle genoemde namen komen meerdere malen aan het muzikale woord en maken indruk met (korte) producties die nogal afwijken van het bekende technopad van het uit Glasgow afkomstige label. Kortom, deze release zou je dan ook eerder link aan een label als Warp, maar dat is eigenlijk complete bijzaak! Helemaal goed deze verzameling.

Score: 4/5

Diesler: “Tie Breakers” (Social Beats/ Unique)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Diesler is de werknaam van Jonathan Radford, een producer die we vooral van zijn geweldige albums voor Tru Thoughts kennen. Vooral het uit 2006 stammende “Keepie Uppies” is nog altijd een aanbeveling waard. Na zijn Tru Thoughts periode verscheen via het Freestyle label de langspeler “The Rhythm Station” (van najaar 2007), een plaat die we eerlijk gezegd gemist hebben. “Tie Breakers” is een nieuw stekje in de altijd swingende kruidentuin van Diesler, wie altijd garant staat voor funky beats en breaks met kruiden (grotendeels) vanuit Zuid-Amerika. Op “Tie Breakers” doet Diesler een beroep op de vocale kwaliteiten van oudgediende Laura Vane, Stee Downes (bekend van het Sonar Kollektiv label), Linda Bloemhard (bekend van AIFF en The Jazzinvaders) en Caroline Ekstöm. De resultaten zijn zonder uitzondering goed, maar soms missen we de gepeperde werking van Diesler’s eerdere werk. Samenvattend: “Tie Breakers” biedt een kleine 40 minuten aan tropische funk vibes binnen wisselende ritmes. Helemaal niets mis mee dus!

Score: 3/5

Tiësto: “Magikal Journey: The Hits Collection 1998-2008” (Black Hole Recordings) 

Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010

 Dit is een slimme release van Black Hole Recordings, waarbij enkel de relevante (radio) hits van Tiësto de revue passeren. Op CD1 horen we louter herkenbaar werk (en edits) zoals onvermijdelijke bijdragen als “Flight 643”, “Suburban Train”, “Love Comes Again” (met BT) en “Traffic”. Niets nieuws dus, alleen een nuttige selectie voor mensen die nooit de moeite hebben genomen Tiësto’s eerdere werk aan te schaffen. Voor de ‘fans’ gaat het om CD2, waarop een elftal – hoe toepasselijk in deze tijd – remixen te vinden is voor Tiësto’s bekende krakers. Naast de meester zelf (meerdere reworks) nemen ook Hardwell, Airbase, Richard Durand (voorheen G-Spott), Bart Claessen, Sean Tyas en Laidback Luke een Tiësto ‘hit’ onder handen. De beste resultaten worden geboekt door Sean Tyas en Bart Claessen (voorheen Barthezz) die “Suburban Train” en “Love Comes Again” op tamelijk originele wijze nieuw leven inblazen.

Score: 3/5

[re:jazz]: “Electrified” (INFRACom!)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 We hoeven je allang niet meer uit te leggen dat [re:jazz] een nu-jazz gezelschap is, gevormd rondom Matthias Vogt. Al jaren verschijnen er uitstekende (concept) albums rondom deze noemer. “Electrified” is volgens de INFRACom! site de tweede, door [re:jazz] gepresenteerde collectie van elektronische edits, aangevuld met de puike [re:jazz] bewerking van 4hero’s classic “Star Chasers” – op verzoek van 4hero zelf. Voor de duidelijkheid: de tracklist bestaat voornamelijk uit remixen door derden voor de reworks die [re:jazz] presenteerde op het “Nipponized” album van najaar 2008. Klinkt ingewikkeld, maar zie het gewoon als het herbewerken van een herbewerking. Op de tracklist komen we reworks tegen door Shur-I-Kan, Kiko Navarro, Swell Session en Atjazz. Alle tracks op “Electrified” hebben een hoog vermakelijkheidsgehalte, dat tot een verdraaid consistent niveau leidt. Beste track: de broken beats rework door Atjazz voor “Written In The Stars” – origineel van Motorcitysoul (eveneens een project van Matthias Vogt).

Score: 4/5

Various: “Unfold Presents Tru Thoughts Funk” (Tru Thoughts)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Als je de gemiddelde funk DJ vraagt van welk label hij veel materiaal draait, dat zal het overgrote deel de naam Tru Thoughts noemen. Niet zo vreemd ook, want het label, dat zich overigens niet specifiek op funk richt, brengt al jarenlang smaakvolle dansmuziek op de markt, waaronder zich vele (retro) funk en gelijksoortige parels bevonden en bevinden. Op “Tru Thoughts Funk” wordt er, hoe verrassend, specifiek ingespeeld op de behoefte van de funkliefhebber. De tracklist omvat achttien tracks van bekende Tru Thoughts namen als Nostalgia 77, The Quantic Soul Orchestra (één van de veel Quantic aliassen), The Bamboos, Kinny (met Diesler in dit geval), Natural Self en ga zo maar door. Op “Tru Thoughs Funk” staat weliswaar de retro en moderne funk centraal, welke hier en daar opgeleukt wordt met (retro) soul en jazzinvloeden. Kortom, dit is de muziek de je ook hoort op labels als Social Beats en Unique. “Tru Thoughts Funk” is geen hoogvlieger, maar biedt genoeg muzikaal vertier voor het funkdier.

Score: 3/5

The Ipanemas: “Que Beleza” (Far Out Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Tegenwoordig bespreken we relatief weinig Braziliaanse jazz fusion albums. Gelukkig bestaan er nog labels als Far Out Recordings die acts als Azymuth en The Ipanemas op de loonlijst hebben staan. “Que Beleza” is de nieuwste trots van laatstgenoemde formatie. The Ipanemas veranderde in de jaren 60 het gezicht van de Braziliaanse muziek met de kenmerkende Afro Samba sound. Op “Que Beleza” wordt dit specifieke geluid nog eens gedemonstreerd. Vocaal gezien zijn sommige tracks niet al te sterk, maar de sfeer, de toon en het warme, rijke geluid blijft simpel overeind op dit album. De meer avontuurlijke liefhebber van world music wordt op zijn/haar wenken bediend, maar de liefhebbers van jazz fusion moeten dit album even checken. Het klinkt namelijk weer compleet anders in vergelijking met Azymuth of andere acts binnen de Far Out stal. Dit album zal op 7 juni a.s. verschijnen.

Score: 3/5

Various: “Curle 25 - So Far (So Good)” (Curle Recordings)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010 

Curle is een relatief klein, maar daarom niet minder fijn label dat sinds haar eerste release in 2006 stukje bij beetje aan respect heeft gewonnen. Het Belgische label, dat onder de vlag van N.E.W.S. opereert, heeft ter ere van de eerste 25 releases een compilatie op de markt gezet die uit twee delen bestaat. Op de eerste disk horen we een twaalftal ongemixte bijdragen vanuit de catalogus, aangevuld met een MP3 schijf die drie verschillende mixen bevat – door Anthony Collins, Peter van Hoesen en Fader. Slim concept! En als dan ook nog de gemiddelde kwaliteit van de ‘tech’ tunes dik in orde blijkt, zoals hier het geval is, dan kunnen we concluderen dat dit een aantrekkelijke 2-CD is voor zowel de house als technoliefhebber. Met namen als Efdemin (eigen werk, maar ook geremixt door Martyn en John Beltran), CRC, Mark August, Anthony Collins, Thomas Brinkmann weet je min of meer wat je kunt verwachten. Mensen die het label al langer in de gaten houden, weten sowieso dat men bij Curle geen troep voorschotelt.

 Score: 4/5

Aly & Fila: “Rising Sun” (Armada Music)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010 

Het uit Egypte afkomstige duo Aly & Fila – Aly Amr Fathalla (Aly) en Fadi Wassef Naguib (Fila) – vond naar aanleiding van de muziek van onder andere Chicane en Paul van Dyk de inspiratie om zelf trance te gaan maken. Vooral de link met Paul van Dyk is nog goed hoorbaar in hun producties, die sinds 2003 verschenen via labels als Offshore Music, Discover en Soundpiercing (onderdeel van Armada Music). Wij kennen het duo vooral van hun uitstekende editie binnen de geprezen “Tranceworld” reeks (deel #2 uit 2008). Tel bij de vergelijking met Paul van Dyk en diens VANDIT stal de energieke UK trancesound van bijvoorbeeld Jon O’Bir’s Conspiracy label op en je hebt Aly & Fila’s geluid te pakken. Op “Rising Sun” staan in totaal vijftien aantrekkelijke tracks die bol staan van de energie en iedere trancevloer in vuur en vlam zullen zetten. Opvallend is alleen dat een flink aantal van de tracks een ietwat korte speelduur heeft – denk aan radio versies. Daarmee geven we ook direct een tweedeling aan. Enerzijds biedt het album materiaal (vaak vocaal) dat voor de radio bestemd lijkt, anderzijds extended clubversies. Wie het eerdere werk van Aly & Fila op waarde schat, kan dit album ‘in the blind’ aanschaffen.

Score: 4/5

Various: “Mezzanine De L’Alcazar Volume 9” (ITH Records/ Defected)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010 

De nieuwste editie uit deze oerdegelijke reeks biedt andermaal genoeg muzikaal vertier – zowel in de relaxmodus als op de dansvloer – om een aanschaf te verantwoorden. Als altijd is de compilatie opgedeeld in twee disks. De eerste disk biedt uiteenlopende, sfeervolle bijdragen van onder andere Jay Dee (met Dwele), Nightmares On Wax, Osunlade, 4hero (het fabuleuze “Sophia”), The Ballistic Brothers en ga zo maar door. Deze selectie, opgezet door Michel Besmond, geldt wat mij betreft als één van de beste uit de reeks en leunt op soulful en funky sounds, soms grenzend aan hip-hop. Op CD2 is het zoals altijd Michael Canitrot die je trakteert op een smaakvolle housemix, waarin namen als Dennis Ferrer, David Tort en Riva Starr het woord krijgen. Nogmaals: oerdegelijk, maar nice!

Score: 3/5

The Herbaliser: “Herbal Tonic (Best Of)” (Ninja Tune)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 The Herbaliser, het bekende hip-hop/funk duo Jake Wherry en Ollie Teeba, heeft sinds 1995 een waslijst aan singles en albums uitgebracht – vrijwel uitsluitend voor het experimentele Ninja Tune label. Tijd voor een ‘best of’ moet men gedacht hebben bij het uit Londen afkomstige label. “Herbal Tonic (Best Of)” speelt treffend in op die gedachte en geeft een showcase van het avontuurlijke geluid van The Herbaliser – kortweg een fusie van funk, jazz, hip-hop, latin en 60’s soundtracks. Op dit conceptalbum zijn er gastrollen voor Jean Grae (3x), Roots Manuva en MF Doom weggelegd. Gelukkig ontbreken klassiekers als “Something Wicked” (met Seaming To) en “The Sensual Woman” (ooit door Monte La Rue geselecteerd voor zijn eerste “Lounge Deluxe” compilatie uit 2000) niet, wat ook binnen deze selectie ware hoogvliegers blijken. Samenvattend: dit is een verdraaid lekkere plaat, maar is eigenlijk alleen echt interessant voor de mensen die zich nooit eerder in de muziek van The Herbaliser hebben verdiept.

Score: 4/5

Markus Schulz: “Do You Dream?” (Armada Music) 

Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Dat Markus Schulz (aka Dakota) tot de absolute DJ elite behoort, hoeven we je al lang niet meer te vertellen. Echter, zijn populariteit op Nederlandse bodem nam pas serieuze vormen aan na het verschijnen van de singles “The New World” en “Do You Dream”. Tracks die zelfs op Radio 538 compleet grijs gedraaid zijn. Op het nieuwste werkstuk van de Duitser, “Do You Dream?” getiteld, dat geldt als de opvolger van het uit 2007 stammende “Progression”, horen we nog een aantal tracks die gelijken aan het geluid van de radiohits – denk aan “Rain”. Echter Markus Schulz gaat met zijn melodieuze trancegeluid een stuk breder en maakt daarbij volop gebruik van vocale diensten door derden – onder andere aan Jennifer Rene, Sir Adrian, Susana en Justine Suissa. Hierdoor krijgt het album zo nu en dan een ‘poppy’ gevoel mee. Niets mis mee, want de muziek van Schulz staat als een huis en zal menig trancehart harder doen kloppen. Conclusie: overtuigend album die iedere tranceliefhebber in zijn CD- of platenkast/digitale bibliotheek wil hebben.

Score: 3/5

The Black Dog: “Music For Real Airports” (Soma Recordings)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010 

Bij nieuw materiaal van The Black Dog spitsen we hier altijd de oren. “Music For Real Airports” pakt verrassend anders uit als de afgelopen twee albums “Radio Scarecrow” (2008) en “Further Vexations” (2009). Ditmaal is het de (donkere) ambient kant van het trio dat centraal staat. Andermaal pakt dit bijzonder goed uit. Het lijkt wel alsof het Ken Downie, Martin Dust en Richard Dust geen enkele moeite kost om zulke sfeerrijke geluidscollages af te leveren. Ondanks dat de zomer er snel aan komt is de muziek op “Music For Real Airports” diep, donker en zwaar van toon. Het is echter geen enkele straf om muziek van dit soort te beluisteren in de zomer, dat kan ieder moment van het jaar. Naast de diverse beatloze momenten, staan er gelukkig ook wat voorzichtige elektronicabeats op het menu. Luister bijvoorbeeld eens naar “Future Delay Thinking”, dat dubstep achtige beats bevat. Samengevat, “Music For Real Airports” biedt experimentele ambient die bij veel liefhebbers van elektronica, IDM en ambient goed zal vallen. We twijfelen dan ook of het technopubliek van het Soma label dit album zal appreciëren. Het album zit in ieder geval razend knap in elkaar en verdient een overtuigende duim omhoog.

Score: 4/5

Morcheeba: “Blood Like Lemonade” (Play It Again Sam)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010 

“Dive Deep” uit 2007 was Morcheeba’s laatste wapenfeit, waarop onder andere het schitterende “Blue Chair” te vinden was/is. Grote afwezige op “Dive Deep” (2007) en ook “The Antidote” (2005) was zangeres Skye, waarmee Morcheeba in de beginjaren als band een solide basis voor haar succes legde. Op “Blood Like Lemonade” is Skye terug van nooit weggeweest. Haar typerende, loepzuivere stemgeluid sluit nog altijd naadloos aan op de ‘trippy’ moods die Morcheeba brengt. “Blood Like Lemonade” is geen vernieuwende of opvallende plaat geworden, maar biedt plaats aan muziek die opgebouwd is uit elementen geraapt uit de trip-hop, downtempo en pop. Liefhebbers en fans weten wat ze kunnen verwachten en worden absoluut niet teleurgesteld. Echter, “Blood Like Lemonade” is zeker niet het beste werk dat Morcheeba de laatste jaren uitbracht. De beste bijdrage van het album wordt tot het laatste bewaard. “Beat Of The Drum”, de voorlaatste track op het album, is Morcheeba ten voeten uit en knipoogt subtiel met de sound van de eerste albums (eind jaren 90).

Score: 3/5

Various: “Steppas’ Delight 2” (Soul Jazz Records)

 Bron: 2-CD

Rubriek: 7/2010 

De tweede “Steppas’ Delight” is wederom een verrukkelijke 2-CD geworden. Met de subtitel ‘Dubstep Present to Future’ wordt de lading volledig gedekt. Echter, we zijn wat laat met de review voor deze release. Dus het woord ‘future’ is maar een relatief begrip. Net als op de eerste editie van “Steppas’ Delight”, die medio 2008 op de markt kwam, komen de geselecteerde tracks in ongemixte vorm aan je voorbij. Alle ‘masters of dubstep’ zijn met tracks/remixen vertegenwoordigd op de speellijst. Een greep: Martyn (remix voor Shed), Benga, Untold, Pangaea (met het prachtige “Router”), Joker & Ginz, King Midas Sound, James Blake, Ramadanman & Appleblim en ga zo maar door. “Steppas’ Delight 2” biedt ruim twee uur muzikaal vertier, waarbij de vele gezichten van de dubstep de aandacht krijgen. Er is zelf ruimte voor een aantal tracks met 4/4 beats. Uiteraard wel met de dubstep feel. Prima dubbel CD.

Score: 4/5

StoneBridge: “The Morning After” (Stoney Boy Music/ Armada)

 Bron: CD

Rubriek: 7/2010

 Wat is er gebeurt met deze geprezen Zweed, die vooral bekend werd door zijn beroemde remixen voor bijvoorbeeld Robin S. en Indo? Op het album “Can’t Get Enough” was de neerwaartse spiraal nog niet herkenbaar, maar als reactie op StoneBridge’s nieuwste werkstuk is een kritische noot onvermijdelijk. “The Morning After” is een tamelijk teleurstellend album geworden dat hoofdzakelijk gekenmerkt wordt door toegankelijke housemuziek met een popinslag. Dit levert soms tenenkrommende resultaten op, zoals het onwaarschijnlijk zwakke “Feel Good”. Gelukkig laat StoneBridge zich ook van een wat betere kant horen, getuige “The Morning After”. Verder een behoorlijk teleurstellend album!

Score: 2/5