Various: “10 Years Of Finger Lickin’” (Finger Lickin’ Records)

  Genre(s): (Nu-Skool) Breaks/ Electro-House

Bron: 3-CD

Rubriek: 1/2009

  In 2008 bestond het geprezen Finger Lickin’ label alweer tien jaar. Zoals ieder zichzelf respecterend label werd daar een compilatie aan gewijd. In dit geval een 3-CD box waarbij iedere schijf een eigen thema bevat. CD1 met de subtitel ‘the vinyl vaults’ bevat muziek die het geluid van het Finger Lickin’ label definieert. Oftewel een mash-up van elementen uit genres als funk, hip-hop, house, breakbeat en electro, zoals het label haar muzikale output zelf graag omschrijft. Een omschrijving die klopt van A tot Z! CD2 bevat een selectie aan ‘classic cuts’, waar CD3 het huidige geluid vertegenwoordigt – ‘future funk’ genaamd. Voordat we verder over de muziek zullen uitweiden is een groot compliment voor het artwork van Jem Panufnik (tevens producer) op zijn plaats. Alle CD’s van deze compilatie zijn vakkundig in elkaar gedraaid door Soul Of Man (oftewel Jem Panufnik en Justin Rushmore). Op CD1 hoor je waarom Finger Lickin’ van onschatbare waarde is geweest in de ontwikkeling van de nu-skool breaks sound. Het is dan ook niet vreemd dat het label met haar eerste twintig releases wereldwijd al rond de 100.000 exemplaren van eigenaar zag wisselen. Wat heerlijke muziek! Artiesten als Plump DJs, Drummatic Twins, Slyde, Stereo 8, Lee Coombs en Soul Of Man bepaalden vanaf 1998 het gezicht en het succes van het label. En dat is wat je te horen krijgt op de eerste twee disks. Een greep uit het materiaal dat zich reeds bewezen heeft en die iedere liefhebber van elektronische muziek goed zal doen. Op CD1 schiet vooral de bekende track “Feelin’ Kinda Strange” van Drummatic Twins er bovenuit. Sublieme productie! CD2 is weliswaar goed, maar bruist toch niet zo als CD1. Wel is het nog steeds een genot op de D. Ramirez remix voor Plump DJs “Electric Disco” te horen, ook al is dit pure electro-house. Tenslotte, CD3 laat horen dat we ook in de toekomst nog veel kunnen gaan genieten van dit altijd betrouwbare label, dat niet voor niets diverse prijzen in de wacht sleepte – drie maal op rij werd Finger Lickin’ uitgeroepen tot beste label bij de International Breakspoll Awards. And the story continues! Dat is zeker. Kijk op www.fingerlickin.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 8,5

Various: “Café Paradiso - Luxury Chilled Grooves” (Park Lane Recordings)

  Genre(s): Elektronica/ Minimal/ Downtempo/ World Lounge

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

  “Café Paradiso - Luxury Chilled Grooves” is een 2-CD samengesteld en gemixt door Shisha Sound System. Naar aanleiding van het artwork op de voorzijde zal de gemiddelde muziekliefhebber direct denken aan de “Buddha Bar” reeks, maar wat betreft muzikale invulling er een duidelijk verschil. Op “Café Paradiso - Luxury Chilled Grooves” vinden we naast behaaglijke downtempo, loungemuziek (met invloeden vanuit alle windstreken) en chill-out thema’s (zo nu en dan richting trip-hop en popmuziek) ook prettige elektronica en aangrenzende minimal impulsen. Het materiaal op CD1 is grotendeels vocaal, waar CD2 meer instrumentale stukken bevat. Bekenden als Trentemøller, Martina Topley Bird en Cinematic Orchestra zijn een aantal aansprekende namen op een compilatie die duidelijk door een stel liefhebbers is samengesteld. Uitschieters zijn het mysterieuze Oosterse “Puerta” van Atlantean feat. Natacha Atlas, maar ook een uiterst gevoelige ”Phoenix” van Martina Topley Bird is fantastisch! Kijk op www.parklanerecordings.com voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Kaskade: “Strobelite Seduction” (Ultra Records/ Cloud 9 Dance)

  Genre(s): House/ Downtempo/ Pop

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

  Kaskade kennen we van zijn vele uitstekende releases op het uit San Francisco afkomstige Om Records. Echter, de laatste jaren is de carrière van Kaskade voorman Ryan Raddon in een stroomversnelling geraakt. Zo remixte hij materiaal van popiconen als Nelly Furtado, Britney Spears en Justin Timberlake. Op “Strobelite Seduction” heeft de oorspronkelijke housesound van Kaskade vrijwel volledig plaats gemaakt voor een meer toegankelijk geluid, in sommige gevallen zelfs geschikt voor airplay op hitzenders als Radio 538. Toegankelijk? Ja, een mix van zweverige, commercieel klinkende house met hier en daar een scheut electro en trance. Vooral de vaak ‘cheesy’ vocale inbreng speelt hierbij een belangrijke rol. Noemenswaardige gast op het album is Joel Zimmerman aka Deadmau5. Met hem levert Kaskade onder andere het herkenbare “I Remember” af dat zo de ether in geslingerd kan worden, prima track met mooie synthesizer akkoorden! “Strobelite Seduction” bevat in totaal tien kortere tracks, waardoor de totale speelduur slechts veertig minuten bedraagt. Dat zal voor de vele liefhebbers van ‘extended versions’ een tegenvaller zijn. In de breedte is “Strobelite Seduction” best leuk om te beluisteren, maar het is geen album dat we volgende maand nog in onze CD speler hebben zitten.

Beoordeling: 7  

Various: “Disco Heaven 2008” (Hed Kandi)

  Genre(s): (Disco) House/ Grooves

Bron: CD

Rubriek: 1/2009  

‘A glittering selection of the sexiest Disco House’, belooft de verpakking ons. Die belofte lost deze 2-CD compilatie met volledige 12” versies van in totaal 23 tracks zeker in. Hed Kandi’s jaarlijkse “Disco Heaven” verzamelaar is ook in 2008 (einde van het jaar verschenen) weer de moeite waard met bijdragen van bekenden als Joey Negro, Moby (geremixt door Freemasons), Hott 22 (van het Gossip label, met twee remixen voor respectievelijk Laurent Wolf feat. Soni Dee en Kid Massive feat. Robert Owens) en soul & discodiva Donna Summer (geremixt door Solitaire). Het zijn (uiteraard) disco, funk en soulinvloeden die de boventoon voeren op deze betrouwbare verzamelreeks – veelal vocaal aangekleed. “Disco Heaven 2008” is een gezellig overzicht geworden van materiaal dat verre van vernieuwend klinkt, maar toch overtuigd. Let vooral ook op de versie voor “Show Me Love” (origineel van Robin S). Kijk op www.hedkandi.com voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Reel People: "Seven Ways To Wonder - The Remixes" (Papa Records)  

Genre(s): (Deep) House/ Broken Beats

Bron: CD

Rubriek: 1/2009  

  Het komt zelden voor dat ik een digitale release bespreek op deze pagina, maar voor Reel People - de formatie rondom Oli Lazarus aka The Realm - maak ik deze maand graag een uitzondering. Papa Records heeft namelijk rondom Reel People's laatste album "Seven Ways To Wonder" een selectie van remixen verzameld. Was het originele "Seven Ways To Wonder" album al enorm de moeite waard (zowel instrumentaal als vocaal), dit remix overzicht is ook weer een vol schot in de roos. Participerende producers/formaties als 4hero, Rasmus Faber, Bugz In The Attic, Kyoto Jazz Massive, Jon Cutler, The Realm, Orto, Domu en Karizma (allemaal favorieten van Oli Lazarus zelf, die de remixers persoonlijk strikte voor hun participatie) stelen de show en maken het bronmateriaal klaar voor de intieme dansvloer. Wat kun je verwachten op "Seven Ways To Wonder - The Remixes"? Tropische house (met onder andere verwijzingen naar Brazilië - bossa beats), oorstrelende 'soul drenched' deep-house en swingende broken beats. Deze digitale release geldt als een handige opsomming van remixen afkomstig van de diverse recente singles van Reel People - vrijwel uitsluitend via Papa Records verschenen, maar ook een speciale release via Especial Records(Japan). Kijk op www.reelpeoplemusic.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Azymuth: “Butterfly” (Far Out Recordings)

  Genre(s): Brazilian Jazz/ Samba/ Fusion

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

  De muziek van Azymuth wordt wel eens afgeschilderd als bejaardensamba, maar daarmee doe je de aantrekkelijke fusion sound van het trio veel te kort. Grote eigentijdse artiesten als 4hero en Jazzanova (en dat is een kleine greep) lopen al jaren weg met hun geluid. Sterker nog: op Jazzanova’s pas verschenen tweede album is een duet met Azymuth te horen, het fabuleuze “Gafiera”. Azymuth staat voor fusion jazz met een Braziliaanse ondertoon en samba invloeden. Het is een geluid waarmee het trio al jarenlang de show steelt, ook live. Een aantal jaren geleden zag ik het trio optreden in Rotterdam en was destijds enorm onder de indruk van hun muzikaliteit en beheersing van instrumenten. Met virtuoos spel, zijn alle drie de leden zijn simpelweg onderscheidend goed binnen hun discipline. De grondleggers van de Samba Doido (crazy samba) leveren andermaal een prachtige langspeler af voor het Far Out label, dat sinds medio jaren 90 werkt met Azymuth. “Butterfly” is met zijn tien dragen wederom een indrukwekkend werkje te noemen. Dat José Roberto Bertrami (keys), Alex Malheiros (bas/ akoestische gitaar) en Ivan (Mamão) Conti (drums/ percussie) – die al sinds de vroege jaren 70 samenwerken – bij het Far Out label hun tweede jeugd beleven is al langer bekend, maar dat ze zichzelf nog steeds weten te ontwikkelen en verbeteren is uiterst knap. Opener en titeltrack “Butterfly” – dat een beetje doet denken aan de track “Brazymuth” – zet direct de toon met schitterende strijkers, blazers en dito toetsen, maar blijkt geheel volgens verwachting lang niet het enige hoogtepunt van het album. Alle tracks vallen als een warme deken over je schouders. Het is een positief geluid dat je doet verlangen naar de zomerperiode. We verheugen ons ook alweer op de remixen die naar aanleiding van dit album zullen verschijnen. Kijk op www.myspace.com/azymuth voor meer informatie.

Beoordeling: 8,5

Gotan Project: “Live” (¡Ya Basta! Records)

  Genre(s): Tango/ Dub/ Downtempo/ House

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

  Aan het begin van het nieuwe millennium was daar ineens Gotan Project – een trio dat tango, dub en downtempo invloeden vermengde in een luchtige eigentijdse verpakking. Het bleek een gouden greep, zo blijkt achteraf. Gotan Project, bestaande uit Philippe Cohen Solal, Christoph H. Müller en Eduardo Makaroff, werd rond 2001 in één klap bekend aan de hand van hun debuutalbum “La Revancha Del Tango”. Van dat album gingen onverwachts meer dan één miljoen exemplaren over de toonbank. In 2006 volgde het prima vervolg in de vorm van “Lunático”. Rondom beide albums heeft het duo een uitgebreide tour rond de wereld gedaan. Hiervan is nu een 2-CD document op de markt gebracht met een audio opname van zowel de “La Revancha Del Tango” tour als de “Lunático” tour. Nuttig voor fans en liefhebbers, maar volgens de band ook een afsluiting van een bepaalde periode in hun carrière. Bij het beluisteren van de eerste disk is het een wederhoren van prachtige muziek, die nog altijd staat als een huis. De eigentijdse kijk op de tango, combineert traditionele elementen – de bandoneon in de hoofdrol – met moderne downtempo en midtempo breakbeats, dub effecten en zo nu en dan zelfs een voorzichtige housebeat, zoals tijdens het prijsnummer “Tríptico”. En zo is de live opname van de “Lunático” tour ook erg de moeite waard, met onder andere het bekende “Época” (afkomstig van het “La Revancha Del Tango” album) op de tracklist, dat vandaag de dag nog in een bekende reclamespot op televisie voorbij komt. Op de tweede schijf eist zangeres Cristina Vilallonga overigens een meer prominente rol op. “Live” is dus een ‘document’ te noemen van bijna tien jaar Gotan Project muziek, live vertolkt. Een aanrader! Kijk op www.gotanproject.com voor meer informatie.

Beoordeling: 8,5

Various: “Stereo Sushi Version 14” (Stereo Sushi/ Hed Kandi)

  Genre(s): House

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009  

Het aan Hed Kandi gelieerde Stereo Sushi label blijft de wereld bestoken met heerlijke compilaties, die de eigen naam dragen. Inmiddels zijn we aanbeland bij editie #14. Usual suspects als DJ Spen, Richard Earnshaw, Joey Negro, Mood II Swing, Grant Nelson, Reel People en Studio Apartment ontbreken niet, maar zij zijn lang niet de enige namen die weten te scoren op “Stereo Sushi Version 14”. Het zijn allemaal prettig in het gehoor liggende, niet al te krachtige housetracks, die geschikt zijn voor de intieme dansvloer. Soulful, funky, jazzy muziek met geregeld disco invloeden, dat is waar de stijlvolle – veelal vocale – housemuziek op “Stereo Sushi Version 14” om draait. Vernieuwend is het niet, kwaliteit is het wel! Kortom: meer van hetzelfde binnen een altijd betrouwbare reeks. Let op: alle tracks staan full-length in ongemixte vorm op deze 2-CD! Kijk op www.hedkandi.com/stereosushi voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Plump DJs: “Headtrash” (Finger Lickin’ Records)

  Genre(s): (Nu-Skool) Breaks

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

  Lee Rous en Andy Gardner aka Plump DJs domineren als jaren de dansvloeren als het draait om de zogehete (nu-skool) breaks. Sinds eind jaren 90 hebben ze een indrukwekkende catalogus opgebouwd (met voornamelijk releases voor Finger Lickin’), waaronder het album “Eargasm” uit 2003 – hun debuut als we de conceptplaat “A Plump Night Out” uit 2000 niet meerekenen. In 2005 bracht het duo het mixalbum “Saturday Night Lotion” uit, dat naast veel eigen producties en remixen ook enkele bijdragen van derden telde. “Headtrash” is dus hun tweede echte langspeler. En wat voor één?! Het muzikale pad dat de Plump DJs op “Headtrash” bewandelen is nogal divers; van rauwe, grommende bassline driven tracks, tot bijdragen met ouderwetse rave, funk/ disco (met een verwijzing naar Daft Punk, getuige het fabuleuze “Beat Myself Up”) en soulelementen. Geheel volgens de mode is er eveneens een prominente rol weggelegd voor (rauwe) electro. Bij de track “He Got Beef” bemerken we zelfs een flirt met de pop/ rock, zonder dat de ziel van de Plump DJs sound verloren gaat. Echter, de ware breakbeat liefhebber zal zijn zinnen zetten op de dansvloertracks van het album, en die zijn er genoeg. De beste voorbeelden hiervan zijn het ruige “System Addict” (met onder andere een melodielijn gelijkend aan de sound van The Prodigy begin jaren 90), het energieke “Rocket Soul” met zijn rollende thema, het moddervette “Snake Eyes” dat loopt op een simpele rave synthesizer en het sfeerrijke “Disco Unusual”. Ook het tempo verschilt geregeld op “Headtrash”, wat de variatie nog maar eens onderstreept. Samenvattend is dit album een must have voor alle breakbeat liefhebbers. Enige opmerking: jammer dat de track “Mad Cow” (eind 2006) niet op het menu is gezet. Let op: van de album track “Shifting Gears” is een aantrekkelijke Stanton Warriors beschikbaar – onder andere te horen op de laatste “Stanton Sessions” CD (deel 3). Kijk op www.plumpdjs.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Various: “Jamie Lewis In The Mix” (Clubstar)  

Genre(s): House

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

  Cem Berter aka Jamie Lewis heeft al heel wat compilaties voor Clubstar verzorgd, waaronder ieder jaar een “Jamie Lewis In The Mix” editie. Deze in Zwitserland residerende DJ/ producer heeft een discografie waar een paard de hik van krijgt – zo uitgebreid. Je krijgt een muisvinger van het scrollen door zijn lijst met releases, remixes en overige vermeldingen op de Discogs site. Terug naar deze nieuwe compilatie: op CD1 vinden we een reeks ‘clubby’ tracks, die je een beetje in het straatje van Hed Kandi en Defected kunt zoeken. Deze eerste disk, met als subtitel ‘in the club’, bevat bijdragen van onder andere Grant Nelson, Knee Deep, Bobby D’Ambrosio en natuurlijk Jamie Lewis zelf (zowel eigen tracks als remixen). Check op CD1 vooral de schuddende US housesounds van Kemal – we zouden dit ook garage kunnen noemen. Kemal’s “Keep It Moving” zorgt er zonder twijfel voor dat ‘het’ in beweging blijft! Op CD2 – ‘in the morning’ genaamd – gaat Jamie Lewis hier en daar wat meer de  diepte in met lichtvoetige deep-house, zo nu en dan ingekleurd met een partij trommels. Het beste wordt voor het laatste bewaard. We praten dan over Jimpster’s “Dangly Panther” (uitgebracht op zijn eigen Freerange label) en Âme’s kraker “Mifune” (uit 2004 alweer).

Beoordeling: 7

Various: “Tranceworld Volume 5 - By Robert Nickson” (Armada)

 Genre(s): Trance

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

  Deze betrouwbare serie uit de omvangrijke Armada stal is hard op weg om een prominent plaatsje in compilatieland (op trancegebied) te bemachtigen. “Tranceworld” is namelijk na vier uitstekende releases uitgegroeid tot een gewilde prooi voor iedere doorgewinterde tranceliefhebber. Na uitstekende mixen van Signum, Aly & Fila, Sean Tyas en John O’Callaghan, is het nu Robert Nickson die zijn favorieten van het moment op je afvuurt. Nickson, die sinds 2004 al flink wat releases via het A State Of Trance label uitbracht, woont weliswaar in Nederland, maar is de zoon van een Engelse vader en een Noorse moeder. Vanuit Nederland is Nickson echter hard op weg om steeds meer (wereldwijde) faam te winnen door zijn uitstekende producties en DJ sets. “Tranceworld 5” is dan ook een plezierige showcase van zijn geluid als DJ – een mixsessie die uiteraard ook enkele eigen producties en remixen (al dan niet met derden) bevat. Toch missen we de ‘bite’ van de voorgaande edities gedurende deze 2-CD mixsessie. CD2 maakt nog een hoop goed met sterke bijdragen van Wippenberg en Signum, maar het materiaal op CD1 vind ik toch wel wat tegenvallen. Meer kan ik er helaas niet van maken.

Beoordeling: 7,5

Various: “Latin Village #5” (Digidance)

  Genre(s): Salsa/ Latin-House/ Baltimore Groove

Bron: 3-CD

Rubriek: 1/2009

  De compilaties rondom de “Latin Village” festivals steken binnen de Digidance stal met kop en schouders boven de gemiddelde compilatie uit. Ook deze 3-CD, de vijfde editie inmiddels, is weer prima te pruimen. CD1 is gereserveerd voor salsa (gemixt door DJ Mauri), CD2 bevat latin-house (gemixt door Leroy Styles) en CD3 bevat modieuze Baltimore Grooves, een verzamelterm van diverse stromingen (gemixt door Estaw en Elroy Vanderley). De selectie van salsa op CD1 is zoals altijd dik in orde, maar voor de meeste mensen zal deze release toch draaien om de latin-house en Baltimore grooves mixen. Leroy Styles selecteerde voor zijn mix naast diverse eigen tracks ook meer internationaal georiënteerde bijdragen van Masters At Work, Quentin Harris, Logic, Groove Armada (hier geremixt door Muthafunkaz) en Black Magic’s “Freedom (Make It Funky)” – vaak classics. Vooral die laatste track is een verrassing, een bonus track in dit geval. “Freedom (Make It Funky)” stamt al van halverwege jaren 90 en is nog altijd een meeslepende vocale, soulful en funky housekraker (geproduceerd door Lil’ Louis). Tussendoor krijg je niet alleen latin injecties, maar ook de gebruikelijke electro invloeden (en bijbehorende meuk). Op CD3 zijn het overwegen de typerende Baltimore breakbeats in combinatie met housebeats die de boventoon voeren, maar ook een naam als Boys Noize (hier geremixt door A-Trak) komt voorbij. Estaw & Elroy blijken ook verdienstelijke producers, getuige hun remixen en uitstekende eigen producties (ook als duo). Opvallende track op CD3 is Seymour Bits (aka Bastian) met “You Must Be The Bass”, die inmiddels alweer een aantal jaartjes oud is en waarbij P-funk en electro elkaar kruisen. Kortom: ook editie #5 uit de “Latin Village” reeks is de moeite, zonder echt op te vallen.

Beoordeling: 7

Bigga Bush: “13 Faces Of Lightning Head” (Lion Head Recordings)

  Genre(s): Afro-Beat/ (Afro) Funk/ Dub/ Reggae/ Jazz/ World Music

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

  Glyn “Bigga” Bush kennen we van zijn rol binnen de formatie Rockers Hi-Fi, maar ook solo – voornamelijk als Lightning Head en Bigga Bush – bracht hij diverse uitstekende platen uit. “Studio Don” – zijn eerste album onder de Lightning Head alias – kwam in 2002 uit via Sonar Kollektiv’s sublabel Best Seven en kon op uitstekende kritieken vanuit de persmatige hoek rekenen. In 2004 volgde een eveneens prima album onder de alias Bigga Bush op Stereo Deluxe – “Bigga Bush Free” genaamd. De fusie tussen diverse invloeden uit de afro, funk, dub, reggae, jazz en allerhande wereldmuziek is verder doorontwikkeld op dit nieuwe album. Zelf heeft Glyn Bush allerlei termen hiervoor bedacht als dub poetry, 21C reggae (21C is 21st Century), afrojazz, fela-electronics en ga zo maar door. Klinkt spannend allemaal en dat is de muziek ook! Wie houdt van soepele muziek op de heupen op te wiegen, is bij Bigga Bush aan het juiste adres. Onze favoriet is het heerlijke rollende “Abyssinia Rising” – ook qua keys prachtig! “13 Faces Of Lightning Head” is een traktatie voor iedere avontuurlijk ingestelde DJ en afro, dub en reggae liefhebber. Kijk op www.biggabush.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Various: “FabricLive.44 - By Commix” (Fabric Records)

  Genre(s): Drum & Bass

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

  Het uit Cambridge (UK) afkomstige drum & bass duo Commix – waarachter George Levings en Guy Brewer schuil gaan – ken je wellicht van hun releases op labels als Good Looking, Hospital en Metalheadz. Niet de bepaald de minste labels om je platen op uit te brengen dus! Op deel #44 uit de langlopende “FabricLive” reeks – gekoppeld aan de Friday clubnights in de Fabric, Londen – doet het duo haar ‘rolling thing’. In de persinformatie verklaard het duo: ‘­to be honest, a lot of the drum &­ bass scene depresses us at the moment;­ the whole state of the large majority of the scene is quite depressing.­ In fact, we'd like to say it's almost completely removed from what we do. Listening to this mix, we hear what drum &­ bass was when it started out – we hope to enlighten people about where it came from.’ Met deze quotes doelt het duo op de rauwe, bassline drum & bass sound die tegenwoordig de standaard lijkt. De mix van Commix is dan ook van een rustiger karakter in vergelijking met de gejaagde mix die Noisia (de internationaal geprezen drum & bass en breaksformatie uit Nederland) een half jaar geleden voor Fabric verzorgde – deel #40 uit de “FabricLive” reeks om precies te zijn (zie de review voor die titel elders op deze site). Commix etaleert met haar materiaalkeuze een ‘soulful’ drum & bass geluid, met verwijzingen naar grote namen als Adam F, Roni Size, Goldie, LTJ Bukem enzovoorts. Een geluid met een ongegeneerd dikke knipoog naar het verleden dus. Wat kun je dan verwachten? Tamelijk bescheiden beats, afwisselend melodische en ‘bassline driven’ tracks, maar dus vooral muziek die je doet terugdenken aan de mooie periode waarin genoemde namen als Adam F, Roni Size en Goldie prachtalbums uitbrachten die de populariteit van de drum & bass scene destijds (tussen pak ‘m beet 1995 en 1998) enorm deed opdrijven. Levings en Brewer hebben in ieder geval een uiterst overtuigende en vermakelijke mix weten af te leveren, waar ik maar weinig kan aanmerken. De mixsessie voelt niet als een stap terug, maar als een prettig tussendoortje tussen alle spierballenproducties van tegenwoordig.

Beoordeling: 8

C-Mon & Kypski: “The Rock Compilation” (Penoze)

  Genre(s): Breakbeats/ Elektronica/ Pop/ Rock

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

  Wederom een conceptplaat van de hand van het immer muzikaal experimenterende duo C-Mon & Kypski – oftewel de Nederlanders Simon Akkermans en Thomas Elbers (je weet wel, die zesvoudig Nederlands turntable champion). Na “The Complete Jazz Compilation” – zie elders in deze rubriek – dat recentelijk verscheen, is er nu ook “The Rock Compilation”. Het album omvat tien bijdragen, waarbij materiaal van hun eerdere albums (behalve van hun debuut “Vinyl Voodoo”) en de live DVD (opgenomen in de Melkweg) gekozen is, aangevuld met een nieuwe versie van “The Evil Needle” (met zZz), een track van de “Dutch Rare Food” compilatie (het vrolijke Zuid-Amerikaans aandoende “Rock Di Mexicano”, in dit geval) en een exclusieve live opname (tijdens VPRO’s 50 Jaar Nederpop Quiz opgenomen). De CD bevat live opnamen, speciale uitvoeringen en ga zo maar door. Ondanks de diverse rockvertalingen, blijft de trademark C-Mon & Kypski sound behouden en dat maakt deze release zonder twijfel de moeite waard. Echter, het is hoofdzakelijk een ‘hebbedingetje’ voor de fans en een tussendoortje in de aanloop naar hun vierde album. Kijk op www.myspace.com/cmonandkypski voor meer informatie.

Beoordeling: 8

C-Mon & Kypski: “The Complete Jazz Compilation” (Penoze)

  Genre(s): Jazz/ (Experimental) Elektronica/ Breakbeats/ Hip-Hop/ Pop/ Rock

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

  Deze maand bespraken we al “The Rock Compilation” van het duo C-Mon & Kypski – Nederlands creatieve trots. Eveneens kort geleden verscheen “The Complete Jazz Compilation”, met daarop enkele reworks, materiaal van hun diverse albums en twee tracks van C-Mon’s soloalbum “Cereal” – onder andere het met Benny Sings opgenomen “Beggars For Sun”. Voor mensen die C-Mon & Kypski nog niet zo lang volgen biedt dit conceptalbum je vele tracks van hun bijna vergeten eerste album – “Vinyl Voodoo” uit 2002, verschenen via Supertracks. Die tracks, nu ruim zes jaar oud, zijn nog steeds de moeite waard. Neem nou het met Stefan Smidt (Zuco 103) opgenomen ”Ode To Rhodes”, dat is toch puur genieten? Ook kun je rekenen op enkele reworks: zo namen C-Mon & Kypski samen met Wouter Hamel (DOX Records) een nieuwe versie van “Make My Day” op, waarbij de hip-hop lyrics van Pete Philly plaats hebben gemaakt voor de geliefde jazzstem van Wouter Hamel. We kunnen wel stellen: met zowel ”The Rock Compilation” als “The Complete Jazz Compilation” (wat mij betreft de beste van de twee) heb je fantastische muziek in handen, maar ga na het checken van deze albums toch ook zeker voor de drie complete artiestenalbums van het duo! We wachten met smart op nieuw werk.

Beoordeling: 8,5

DJ Fudge: “Live & Love” (KIF Records)

 Genre(s): House

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 DJ Fudge (Stéphane Juif voor intimi) is een Franse houseproducer die al een aantal jaartjes bezig is. De laatste periode komen we zijn naam steeds vaker tegen: onder andere door zijn track op de laatste Stereo Sushi compilatie (deel 14) en zijn single met Kiko Navarro voor het Duitse label Peppermint Jam. Fudge maakt het soort housemuziek dat zowel soulful, funky, tamelijk diep, maar tegelijkertijd ook muzikaal en toegankelijk is – denk aan de muziek op diverse housecompilaties van Hed Kandi en Defected. Openingstrack “Rebellion” toont direct zijn bedoelingen: steady ritme (vanuit allerlei windstreken), overtuigende tribals, soulful thema (in dit specifieke geval tamelijk filmisch en retro) en gaan met die banaan. Gelukkig bevat “Live & Love” de (brood)nodige muzikale variatie – waaronder tracks met een knipoog naar de zogenaamde “Strings Of Life” sound. In een viertal gevallen werken er ook vocalisten mee aan Fudge’s tracks: Mani Hoffman (in drie gevallen) en Janice Leca. Voor liefhebbers van de muziek van bijvoorbeeld Joe Claussell en Osunlade is dit album van DJ Fudge echt een aanrader. Kijk op www.myspace.com/djfudge1 voor meer informatie.   

Beoordeling: 8

Sensuàl: “Salve” (Foreign Media Music)

 Genre(s): Brazilian Jazz/ Latin-Jazz/ Fusion

Bron: CD

Rubriek: 1/2009 

Sensuàl is een formatie rondom zangeres Eva Kieboom – in basis bestaande uit vijf bandleden. De formatie werd in 2003 opgericht om in 2004 hun debuutplaat “Acústico” de wereld in te slingeren. Het gezelschap brengt een jazz- en fusionsound dat veelal refereert naar invloeden uit Brazilië en andere Zuid-Amerikaanse landen (in mindere mate). Op het podium ontwikkelde Sensuàl zich afgelopen jaren toch een ware publiekslieveling. Het is dan ook niet vreemd dat Sensuàl kort geleden een Edison Award in de wacht sleepte. “Salve” – de tweede langspeler van Sensuàl – bevat gastbijdragen van Anton Goudsmit (gitarist van New Cool Collective), Eric Vloeimans en Rob van de Wouw (hou die naam dit jaar in de gaten!). Niet de minste namen om mee samen te werken dus. “Salve” bevat een elftal prima tracks, die je qua geluid niet echt kunt vergelijken met andere Nederlandse bands/namen als Zuco 103 of voorheen Electro Côco – bands die ook iets met Braziliaanse invloeden doen. Het geluid van Sensuàl is meer te vergelijken met de band Jazzinho (rondom zangeres Guida de Palma). Eva Kieboom heeft wat mij betreft overigens een veel mooiere, strelende stem in vergelijking met de zangeres van Jazzinho. Knap hoe een Nederlandse dame zo fraai in deze taal kan zingen. Terugkomend op Zuco 103: wat Sensuàl wel met Zuco 103 gemeen heeft is dat ze een toegankelijk, internationaal geluid uitdragen. Kortom: “Salve” is een aanrader voor mensen die van lieflijke, dansbare Braziliaanse jazz-fusion muziek houden. Mijn favoriete track op de CD is “Tique-Tim”, check ook de fabuleuze drums. Kijk op www.bandasensual.com voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Fatboy Slim: “You’ve Come A Long Way Baby - 10th Anniversary Commemorative Edition” (Skint)

 Genre(s): Big Beat/ Breakbeats

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Norman Cook bracht in 1998 het album “You’ve Come A Long Way Baby” uit onder zijn Fatboy Slim alias – niet zijn enige succesvolle alias overigens. De man die ook succesvol muziek uitbracht onder namen als Pizzaman en Mighty Dub Katz, bracht in 1996 zijn eerste langspeler onder de naam Fatboy Slim uit, “Better Living Through Chemistry om precies te zijn” – een album dat onder andere de bekende track “Everybody Needs A 303” bevat. Na baanbrekende singles als “The Rockafeller Skank”, “Gangster Tripping” en “Praise You” verscheen “You’ve Come A Long Way Baby”, met de bekende cover (de dikke man met op zijn t-shirt de humoristische tekst ‘I’m #1, so why try harder’). Het album bleek een instant classic en zo kan het gebeuren dat label Skint deze release na tien jaar in de herkansing gooit met een bonus disk vol met ‘rarities and exclusive tracks’. Fatboy Slim’s kenmerkende big beat (kort door de bocht een mengvorm van pop, rock en breakbeats) en breakbeatmuziek mag dan wel grijs gedraaid zijn, maar de producties zijn nog altijd relevant. Het vernuftige gebruik van samples, breakbeats en allerlei elementen uit pop en rock kaderen zijn unieke geluid af. Genoemde singles en overige bekende tracks als bijvoorbeeld “Right Here, Right Now” ontbreken niet, maar ook bijna vergeten tracks als “Love Island” en “Soul Surfing” doen nog steeds ter zake. De extra’s op CD2 zijn leuk, maar alleen al het originele album laat horen waarom Fatboy Slim van onschatbare waarde is geweest voor de ontwikkeling van de elektronische muziek. Hij heeft als het ware – samen met groepen als The Prodigy en The Chemical Brothers – de brug tussen dance en pop geslagen. Een brug die later nog veel bewandeld zou gaan worden. Kijk op www.skint.net of www.myspace.com/fatboyslim voor meer informatie. 

Beoordeling: 8

Forteba: “For Some Time Past” (Plastic City)

 Genre(s): Deep-House/ Tech-House

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Krisztián Dobrocsi aka Forteba is een Hongaarse deep-house en downtempo/lounge producer die sinds 2006 muziek uitbrengt via het altijd interessante Plastic City label uit Mannheim (Duitsland). “For Some Time Past” is alweer zijn tweede langspeler – de opvolger van het in 2007 verschenen “Space Between Us”. Op zijn tweede album laat Forteba een geluid horen dat zo mee kan in de DJ sessies van labelgenoot Terry Lee Brown Junior (oftewel Norman Feller) – diepe gelaagde dansmuziek op het snijvlak tussen deep-house en tech-house dus. Immer sfeervol, ruimtelijk van klank en prettig in het gehoor liggend. Groot voordeel is dat de twaalf tracks op “For Some Time Past” in ongemixte vorm aan je voorbij komen – interessant voor CD-DJ’s dus. Een greep uit de tracks: “Caliphone” doet me qua synths sterk denken aan een oude Exun release van Tobias Unger, terwijl “Snowfall” meer naar de dub-techno neigt. Al met al is dit een uitstekend album, dat schreeuwt om ontdekt te worden. Kijk op www.plasticcity.de voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

People Under The Stairs: “The Om Years” (Om Hip-Hop)

 Genre(s): Hip-Hop

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 People Under The Stairs werd in 1998 opgericht door Mike Turner (aka Double K) en Chris Portugal (aka Thes One) – ook bekend van hun werk voor Tres Records. Sinds die tijd bracht het duo geregeld muziek uit via Om Records, waaronder een aantal albums. Sinds 2003 bracht de hip-hop formatie geen release meer uit via het altijd relevante Om Records uit San Francisco, maar daar is nu verandering in gekomen. “The Om Years” is weliswaar een conceptplaat, waarop ‘favorites, rarities & B-sides’ verzameld zijn, maar dat maakt het product niet minder interessant. Fans zullen het meeste materiaal al bezitten, maar voor liefhebbers van hip-hop – in een brede zin van het woord – is dit overzicht een nuttige release. De 2-CD bevat creatieve hip-hop, afwisselend vocaal en instrumentaal (sporadisch), maar altijd fris en fruitig van klank met leuke thema’s, scratches, originele beats en met verwijzingen naar vele muzikale stromingen. Kortom: dit is hip-hop van hoge kwaliteit, maar uw recensent hoort nog liever het solomateriaal van Thes One. Check bijvoorbeeld eens het in 2007 verschenen “Lifestyle Marketing” (Tres Records release).

Beoordeling: 8

The Last Atlant: “Cloudburst Of Colours” (GU Music)

 Genre(s): Progressive House/ (Ambient) Chill-Out/ Elektronica

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 The Last Atlant is een project van de jonge, getalenteerde Franse producer Guillaume Sionis. Sinds 2005 verblijdt hij vele progressive fans met zijn epische klanken. “Colourburst Of Colours” is zijn debuutalbum en verschijnt direct via Global Underground’s sublabel GU Music – het label waarop Nederlanders als Pako & Frederik, Eelke Kleijn en Roland Klinkenberg al eens albums uitbrachten. Kortom: een droomdebuut voor iedere producer van elektronische muziek. “Colourburst Of Colours” opent met rustieke ambient chill-out en dito elektronica klanken (lees: muziek met schitterende, zweverige sfeerpaden) in de vorm van tracks als “Time And The Other”, “Randomly Yours” en “Everything Is Illuminated”. Epische hoogstandjes, die me doen terugdenken aan de tijd waarin Chicane opzien baarde. Vanaf track #5 horen we meer housebeats, maar het zweverige, futuristische, progressieve geluid blijft. The Last Atlant verwerkt zo nu en dan ook subtiel acid en electro invloeden in zijn ruimtelijk klinkende producties. Vrijwel alle tracks op “Cloudburst Of Colours” vallen als een warme deken over je heen en we kunnen dan ook onderschrijven dat de titel goed gekozen is – dit abum klinkt ook daadwerkelijk als wolkbreuk van muzikale kleuren! Kortom: Guillaume Sionis heeft een prachtige debuutplaat afgeleverd die ons zonder enkele twijfel overtuigd heeft! Check ook de single “I Can’t Live Without Chocolate”, dat ook een uitstekende remix door Zoo Brazil bevat. Kijk op www.globalunderground.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 8,5

Various: “Surfaces #1: Plastic - By Simon & Shaker” (Armada Music)

 Genre(s): Tech-House/ Progressive House/ Trance

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 “Surfaces #1: Plastic”, samengesteld en gemixt door Simon & Shaker, is een uitstekende 2-CD geworden met uitgebreide aandacht voor de betere tech-house, progressive en trance – her en der aangevuld met verwijzingen naar de minimal en electro (in mindere mate). Het is een mix die opvallend soepel doorrolt, zonder echte opvallende bijdragen. Simon & Shaker selecteerden voor deze mix veel eigen werk, maar ook prima tracks/remixen door Skylark (geremixt door respectievelijk Manuel Tur en Joris Voorn), King Unique, Bukaddor & Fishneck, Guy Gerber, Nathan Fake, Gregor Tresher (geremixt door Dubfire), Smith & Selway, Minilogue (geremixt door Roland M. Dill), DJ Remy & Roland Klinkenberg en Blake Jarrell. Waar CD1 vooral soepel doorrolt, wordt op CD2 het gaspedaal iets ingedrukt, zonder het rollende karakter te verliezen. De 2-CD wordt afgesloten met Gobbledygook van Dave Seaman in de indrukwekkende Jori Hulkkonen remix. Een uiterst fraai slotakkoord van een prima mixcompilatie, met CD2 als duidelijke winnaar. Kijk op www.armadamusic.com voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Leon Bolier: “Pictures” (2 Play/ Spinnin’ Records)

 Genre(s): Trance/ Chill-Out

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Leon Bolier is wat je noemt een rijzende ster op het gebied van de trancemuziek. Het begon allemaal met een remix voor Libra presents Taylor “Anomaly – Calling Your Name” in 2003, die ook op de vinyl release terecht kwam. Rond 2004/2005 bracht Leon zijn eerste eigen tracks uit – soms met broer Bart, in andere gevallen met Menno de Jong. Sinds 2006 is zijn carrière in een ware stroomversnelling geraakt met releases op grote labels als A State Of Trance (uit de Armada stal), High Contrast Recordings, Black Hole Recordings en 2 Play Records (onderdeel van Spinnin’ Records). Via datzelfde 2 Play Records verschijnt nu Bolier’s debuutalbum “Pictures” – gelijk een 2-CD album. En waarom ook niet? Als je zoveer fantastische tranceproducties op de plank hebt liggen, dan is het geen schande om dit met je publiek te delen. “XD” – wat mij betreft één van de allerbeste tranceplaten van 2008 – ontbreekt gelukkig niet op het album en datzelfde geldt voor het geprezen “Ocean Drive Boulevard”. Op CD2 vinden we ook nog eens samenwerkingsverbanden met Sied van Riel, DJ Astrid, Global Illumination (het waanzinnige “Portraits Of Spain”), Joop, Galen Behr, Jonas Steur en ga zo maar door. Leon Bolier toont zich op “Pictures” een veelzijdige tranceproducer. Het album bevat een uiterst breed, universeel trancegeluid met onder andere enkele ‘trancey’ chill-out thema’s. Kortom: Leon Bolier is iemand die in de nabije toekomst wel eens aansluiting zou kunnen gaan vinden bij de wereldtop – iets dat ook geldt voor collega Sied van Riel. “Pictures” kan ik aanbevelen aan alle liefhebbers van serieuze trancemuziek (lees: kwalitatief hoogstaand). Kijk op www.leonbolier.com voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Various: “Global Underground 2009” (Global Underground)

 Genre(s): (Progressive) House/ Tech-House/ Electro-House

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Zo tegen het einde van 2008 kwam Global Undergrond met deze bonte verzameling van allerhande clubmuziek. Het geldt als opwarmertje voor het nieuwe jaar, waarbij gekozen is om een wat ‘platter’ geluid te brengen – enkele uitzonderingen daargelaten. De 2-CD puilt werkelijk uit van de aansprekende namen. Een greep: Underworld (geremixt door Laidback Luke), Deadmau5, Laurent Garnier, John Dahlbäck (geremixt door Dirty South), Way Out West, Chris Lake, Seamus Haji, Evil Nine, Darren Emerson, Booka Shade, Steve Lawler, Sven Väth (geremixt door Eric Prydz), X-Press-2, Jody Wisternoff (geremixt door Tocadisco), Dave Seaman (geremixt door Jori Hulkkonen) en Dubfire vs. Oliver Huntemann. Kortom: een bont gezelschap die er overtuigend voor zorgt dat je 2009 begint met het beste materiaal uit de genres (progressive) house, tech-house, electro-house en aangrenzende stromingen. Een nuttige 2-CD! Mooiste bijdragen: de prachtige, gejaagde remix van Jori Hulkkonen voor Dave Seaman’s “Gobbledygook” en Laurent Garnier’s “Panoramix” (uitgebracht via Innervisions). Kijk op www.globalunderground.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Miwon: “A To B” (City Centre Offices)

 Genre(s): Elektronica/ IDM/ Ambient

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Miwon is een alias van de Duitser Hendrik Kröz. Deze producer, wiens eerste releases van het begin van dit millennium dateren, bracht begin 2006 zijn debuutalbum “Pale Glitter” uit via het City Centre Offices label – het label dat in het verleden onder andere materiaal van Move D en Ulrich Schnauss (zijn eerste twee albums) uitbracht. En daarmee hebben we ook een mooie vergelijking te pakken. Miwon’s muziek heeft wel wat weg van de broeierige klankentapijten van Ulrich Schnauss en Boards Of Canada (Warp Records). De rustgevende ambiances doen hun ding over de tamelijk ingetogen elektronische beats. Miwon’s sound is dus een mengelmoes van elektronica, IDM, ambient en (voorzichtige) dansbeats. In de titeltrack “A To B” zitten vocale fragmenten van Fleetwood Mac’s “Go Your Own Way”. Muzikaal is deze track dik in orde, maar vocaal gezien (Sibylle Fendt in dit geval) afgrijselijk, wat jammer is. Ook zangeres Maho Masuda blijft maar amper overeind tijdens het – vanuit instrumentaal opzicht bekeken – schitterende “Another Term For”. Bij beluistering van de track “Round And Round” hebben we wel te maken met een voltreffer. Dit uptempo experiment draait om een aanstekelijk orgelspelletje, kortom meer muzak dan muziek. Andere hoogtepunten zijn het futuristisch klinkende “Kisses To Cure”, met droge drumbeats, maar een prachtige harmonieuze background vol oorstrelende geluiden en ook “Lillilulalaby” is prachtig. Laatstgenoemde track doet met denken aan een song van Morcheeba’s laatste album – “Riverbed” met vocalen van Thomas Dybdahl om precies te zijn. Ten slotte verdient slotakkoord “Daylight Promise” nog onze aanbeveling, refererend naar het geprezen geluid van Plaid (eveneens Warp Records). Miwon’s muziek overtuigt weliswaar grotendeels op “A To B”, maar kan wat mij betreft in de breedte net niet de aansluiting vinden met het betere werk van gelijkgestemden als Ulrich Schnauss en Boards Of Canada. Kijk op www.miwon.be voor meer informatie.

Beoordeling: 8,5

Various: “Magic Island - Music For Balearic People” (Armada Music) 

Genre(s): Trance

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Roger P. Shah aka DJ Shah aka Sunlounger moet één van de hardst werkende personen binnen de trancesector zijn. Om de haverklap verschijnt er wel weer een nieuw project van hem, variërend van eigen albums (onder diverse namen) tot singles en compilaties. Deze compilatie, gekoppeld aan zijn Magic Island label, bevat een selectie van tracks die een uiterst zomers gevoel uitdragen. Dat is ook niet vreemd als de samensteller zich onder andere Sunlounger noemt. Magic Island is natuurlijk een benaming voor party-eiland Ibiza, vandaar de subtitel ‘Music For Balearic People’. De 2-CD staat boordevol met Balearic trance, vol zomerse gitaarklanken, soms vocaal, maar altijd met prachtige zweefgeluiden en soundpads. Kortom: de truc die Roger P. Shah perfect beheerst en ook hier weer aan het licht brengt. Noem de muziek op deze 2-CD pre-party muziek, die vooral voor middernacht gedraaid wordt ter opbouw van een feest. Na beluistering van beide disks kan ik vertellen dat het een genot is om naar de door DJ Shah geselecteerde muziek te luisteren, muziek die positiviteit en warmte uitstraalt. Liefhebbers van de klanken van bijvoorbeeld Chicane (zijn geprezen sound) en Solarstone kunnen veel plezier beleven aan deze compilatie. Kijk op www.armadamusic.com voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

John Dahlbäck: “Winners And Fools” (CR2 Records)

 Genre(s): (Electro) House

Bron: 3-CD

Rubriek: 1/2009 

Je zult denken: “Winners And Fools” van John Dahlbäck, da’s toch al een oudere titel? Klopt inderdaad, maar de oorspronkelijke uitgave is nu in 3-CD formaat opnieuw op de markt gebracht door CR2 Records. Deze editie van het album zou je dus de definitieve kunnen noemen. CD1 bevat het originele album dat in april 2008 via Pickadoll verscheen, aangevuld met enkele nieuwe tracks en radio edits. CD2 is een overzicht van de remixen die derden voor het materiaal van het oorspronkelijke album maakten + een exclusieve nieuwe track “Do You Remember”. Meest bekende remix op CD2 is natuurlijk die van Dirty South voor het chartsucces “Pyramid”, een track die je zo nu en dan ook op Radio 538 voorbij hoort komen. Overige remixen komen van uiteenlopende namen als D.O.N.S. (twee verschillende remixen), Harry ‘Choo Choo’ Romero (Subliminal label), Pig & Dan en Francesco Diaz & Young Rebels. Pig & Dan leveren de meest effectieve en smaakvolle remix van CD2 af – hun versie voor “World Of Love” om precies te zijn. CD3 is een bonus disk met een albummix door John Dahlbäck (voor wat het waard is) en de video’s van “Everywhere” en “Blink”. Uiteindelijk blijft voor mij persoonlijk de track “Balcony Dance” met grote afstand het hoogtepunt en die stond al op het originele album. Kijk op www.cr2records.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Various: “A State Of Trance - Collected Extended Versions Vol. 3” (Armada) 

Genre(s): Trance

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Armada biedt tranceliefhebbers al jaren nuttige overzichten op CD van labels als Armind, A State Of Trance en Captivating Sounds. Het is vooral back catalogue werk, waarbij vanaf iedere geselecteerde single één track gebruikt wordt. In dit geval gaat het om de derde editie binnen de “A State Of Trance - Collected Extended Versions”, waarbij releases #41 tot en met #58 aan bod komen (uitgebracht in de periode medio 2005 tot medio 2006). Dit levert bijna drie uur aan uitstekende muziek op van artiesten/formaties als Hemstock & Jennings, Leon Bolier, C-Quence, Robert Nickson, DJ Shah feat. Jan Johnston, Signum Signal (oftewel Signum), Fred Baker & Vincent Gorczak, Pulser en Clear & Present. Erg mooi is het breakbeat nummer “Endorphine” van C-Quence aan het einde van CD1, dat een brug slaat tussen het geluid van Chicane (in zijn gloriedagen) en de hedendaagse trance. In de breedte is vrijwel iedere track op deze 2-CD prettig om te beluisteren, al schieten de bijdragen van de eerder genoemde C-Quence (ook op CD2 staat een toptrack van zijn hand) en Kamil Polner er wat mij betreft bovenuit. Samenvattend: een leuke 2-CD, maar vooral om je collectie aan te vullen. Doorgewinterde tranceliefhebbers (en trouwe volgers van het label) zullen het meeste materiaal al kennen.

Beoordeling: 7,5

Common: “Universal Mind Control” (Geffen Records/ Universal)

 Genre(s): Hip-Hop

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

De laatste twee albums van Lonnie Rashied Lynn Jr. aka Common – “Be” uit 2005 en “Finding Forever” uit 2007 – hebben grote indruk op ondergetekende gemaakt. De toegankelijke (lees: niet platte), maar altijd vernieuwende, frisse hip-hop sound van de uit Chicago afkomstige Common is al jaren geliefd bij een breed publiek. Zijn nieuwste creatie, “Universal Mind Control” getiteld, is geproduceerd met vooruitstrevende mensen als The Neptunes (Pharrell Williams wordt op de verpakking individueel als executive producer genoemd) en Kanye West. Als we de persmatige informatie rondom deze release moeten geloven geeft Common je op dit album een lezing over ‘the future of hip-hop’. Vaak zijn dit soort teksten verre van waar, maar Common lost die belofte grotendeels in. Met name de beats zijn zo nu en dan erg inventief te noemen. Kortom: Common, zijn productieteam en gasten zijn wederom goed op dreef gedurende “Universal Mind Control”. Zonder echte opvallende uitschieters – iets dat de vorige twee albums wel bracht – is dit album in de breedte weer een ware traktatie. En dat ondanks de kleine 40 minuten speelduur. Beste tracks: het zoete “Inhale” en het duet met Martina Topley-Bird dat “Everywhere” heet, een uptempo electro-breakbeat track.

Beoordeling: 8

Various: “Stanton Warriors - Sessions Volume III” (Punks Music)

 Genre(s): Breaks

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 De breakmaestro’s Dominic Butler en Mark Yardley aka Stanton Warriors brachten eind 2008 hun nieuwste mix uit de “Sessions” serie uit – deel drie alweer. Al jaren staat het duo hoog aangeschreven binnen de breaks sector en het leverde ze ooit zelfs een plek op het hoofdpodium van ID&T’s Innercity festijn op. “Sessions Volume III” laat horen hoe de ‘Stanton’ vlag er vandaag de dag bij hangt. Het duo kiest zoals altijd voor een overtuigende en krachtige aanpak, waarbij electro en oldschool house invloeden de meest prominente rol opeisen. De achttien (vaak samengestelde) tracks zijn vrijwel uitsluitend van eigen hand (zowel eigen producties als remixen), aangevuld met materiaal van namen als Digitalism (met het aanstekelijke “Zdar Light” uit 2005, aangevuld met additionele beats), Chemical Brothers, Basement Jaxx, Hysterix (geremixt door Sasha) en Boysnoize (geremixt door A-Trak). Het is een ‘streetwise’ mixsessie geworden die bol staat van de energie, spanning en prima tracks. De momenteel ‘hete’ track “Nightwatcher (Show Me)” van Alan Braxe feat. Killa Kela & Fallon ontbreekt niet, maar komt hier in aangepaste vorm voorbij – dat wil zeggen met additionele beats van Stanton Warriors zelf. Een truc die ze op meerdere gekozen tracks toepassen. Kortom: ook deze sessie is weer erg fijn en een ‘must have’ voor alle liefhebber van moderne breaks. Kijk op www.stantonwarriors.com voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Various: “Armind: The Collected Extended Versions Vol. 3” (Armada Music)

Genre(s): (Vocal) Trance

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Armind is een langlopend label van Armin van Buuren, dat haar eerste release al in 1999 uitbracht. In eerste instantie was het label onderdeel van de United Recordings ‘familie’, maar later verhuisde het label naar Armin’s eigen Armada stal. Deze derde 2-CD met extended versions, praat je bij over de gang van zaken op het label in de periode van medio 2007 tot en met eind 2008. De afsluitende track van Myon & Studio 54 feat. Carrie Skipper is namelijk pas net een maand uit (release #60 van het label). Op deze 2-CD vinden we naast veelvuldig gedraaide dansvloertracks ook enkele producties die het tot in de charts brachten – denk aan “Rush Hour”, “The Sound Of Goodbye” (in de versie van Simon & Shaker), ”Going Wrong” (met DJ Shah en Chris Jones) en “In And Out Of Love” (met Sharon den Adel van Within Temptation), allemaal producties van Armin van Buuren zoals je waarschijnlijk weet. Overige namen van betekenis onder andere Aly & Fila, Sied van Riel, José Amnesia, John O’Callaghan, Arnej en Agnelli & Nelson. Opvallend is dat een vrij groot gedeelte van het materiaal vocalen bevat, wat de trance producties toegankelijker maakt. Kortom: met deze compilatie kun je je Armind collectie in één klap up-to-date maken. Nadeel voor de echte fan blijft echter dat van iedere release – in dit geval Armind #41 t/m #60 – slechts één track per release geselecteerd is. Kijk op www.arminvanbuuren.com voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Various: “Dusk Till Dawn - 10 Years Of Drop Music” (Drop Music)

 Genre(s): (Deep) House/ Nouveau Disco

Bron: 3-CD

Rubriek: 1/2009

 Het uit de UK afkomstige Drop Music – het thuis van de formatie Inland Knights – bestaat 10 jaar, dus dat moet gevierd worden. Een fraaie compilatie – hoe kan het ook anders – is het gevolg. Slimme zet van Drop Music om gelijk met een 3-CD box te komen, waarbij ze twee CD’s hebben benut voor de plaatsing van ongemixte full-length versies (ideaal om je Drop Music collectie aan te vullen met essentieel materiaal). CD1 is een door Inland Knights (bestaande uit Laurence Richie en Andy Riley) verzorgde mix van zeventien tracks, waarbij namen als Johnny Fiasco, Crazy P, Miguel Migs en natuurlijk veel materiaal van Inland Nights zelf aan bod komen. Op CD2 gaat het om ‘new and remixed exclusives – unmixed’, op CD3 om ‘Inland Knight Drop classics – re-mastered & unmixed’. In alle gevallen overtuigd de muziek op deze jubileumcompilatie. Dit is sexy housemuziek, waarbij de US-sound vanuit San Francisco en Chicago duidelijk voelbaar is, aangevuld met wat moderne disco. Liefhebbers van de muziek op bijvoorbeeld Om Records, kunnen in de handen wrijven! En nu maar hopen dat Fabric London deze boys (lees: Inland Knights) eens vraagt een mixsessie op te nemen voor haar reguliere “Fabric” reeks. Kijk op www.dropmusic.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Mop Mop: “Kiss Of Kali” (INFRACom!) 

Genre(s): Nu-Jazz/ Latin-Jazz

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Het uit Italië afkomstige Mop Mop is een project van Andrea Benini (muzikant en producer). Deze nieuwe artiest/ formatie binnen de INFRACom! stal laat moderne jazz (met regelmatig latin invloeden) horen, met respect voor het verleden. Noem het cocktail jazz met een eclectisch clubgevoel. “Kiss Of Kali”, Mop Mop’s nieuwste album, bevat muziek die zo onder de vlag van het Italiaanse Schema label uitgebracht had kunnen worden. Dat weet je een beetje in welke hoek je deze Mop Mop-sound moet zoeken. Het is voornamelijk muziek voor in rokerige jazzclubs en/of moderne dansgelegenheden. “Kiss Of Kali” is samenvattend een prikkelende jazzplaat geworden met prima vocalen en een avontuurlijk karakter – van dansvloermateriaal tot gevoelige jazzbalades. Met de support van onder andere eclectic held Gilles Peterson en Michael Ruetten (Soulpatrol/ Soulsearching radioshows) hoeft Andrea Benini zich over de bekendheid van zijn muziek niet zoveel zorgen te maken. Kijk op www.infracom.de voor meer informatie.

Beoordeling: 8

The Hi-Fly Orchestra: “Mambo Atomico” (Ajabu!/ Tramp Records)

 Genre(s): Latin-Jazz/ Samba/ (60’s) Jazz

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 “Mambo Atomico” is het tweede album van The Hi-Fly Orchestra. De band bestaart uit Florian Riedl (saxophone, flute), Johannes Herrlich (trombone), Jo Junghanns (piano), Jerker Kluge (bass), Hajo von Hadln (drums) en Norbert Küpper (percussion). Sinds het in 2007 verschenen debuutalbum “Samboogaloo”, dat een mix van 60’s jazz, latin en samba liet horen, kan het gezelschap op steeds meer belangstelling rekenen. “Mambo Atomico” gaat door waar het debuutalbum ophield. Dat wil zeggen zomerse jazz met veel latin en samba invloeden, altijd dansbaar en stijlvol van karakter. Het groovy geluid van Hi-Fly Orchestra is daarnaast ook sexy, behaaglijk en ook uiterst muzikaal. Kortom: alle ingrediënten voor een topalbum zijn aanwezig. Echter, de individuele uitschieters zijn moeilijk te vinden op “Mambo Atomico”. Desalniettemin is dit muziek die niet zou misstaan op een label als Schema, het Italiaanse thuis van artiesten als Gerardo Frisina, The Dining Rooms, Soulstance en ga zo maar door. Het motto voor dit album lijkt: vrolijkheid kent geen tijd! En daar is niets mis mee. Persoonlijk vond ik het debuut beter. Kijk op www.thehiflyorchestra.de voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Richard Dinsdale: “U-Turn” (Toolroom Trax)

 Genre(s): (Electro) House/ Vocal House/ Downtempo

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Richard Dinsdale – niet te verwarren met Tom Dinsdale van de Audio Bullys – staat bekend om zijn uplifting (electro) house sound (soms vocaal), wat hem sinds 2005 releases (waaronder remixen) op labels als GU Music (uit de Global Underground stal), Kinky Vinyl, Renaissance en Om Records opleverde. Dinsdale’s debuutalbum “U-Turn” verschijnt via Toolroom Trax – sublabel van Toolroom Records. Een label waarop hij al eerder materiaal uitbracht overigens. “U-Turn” is een aardig album geworden met muziek die ik nou niet bepaald als enerverend wil bestempelen, maar meer als degelijk en tamelijk standaard. Dansbaar is het materiaal zeker wel, met het ‘sleazy’ “Up & Down” en het pompende “High School Dream” als beste voorbeelden. Echter, in de breedte gebeurt er niet zo gek veel op “U-Turn” en dat is simpelweg jammer.

Beoordeling: 7

Various: “Addicted To DJ Disciple & Baggi Begovic” (Sneakerz Music)

 Genre(s): (Soulful) House/ Electro-Grooves

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Addicted is het afgelopen jaar uitgegroeid tot de ‘diepere’ variant van de Sneakerz hype, waarbij residents Erick-E en Baggi Begovic voor elke editie een internationale held uit de housescene uitnodigen. Panama Amsterdam is de thuisbasis waar de mannen maandelijks prima uit de voeten kunnen met hun ‘volwassen clubsound’. Eerder verscheen er binnen deze reeks al een deel rondom DJ Erick-E. Nu zijn het DJ Disciple (aka David Banks uit New York) en Baggi Begovic die de muzikale invulling van het tweede deel van “Addicted” verzorgen – ieder een schijfje. DJ Disciple laat op CD1 een warm en soulful geluid horen, waarbij hij ook enkele eigen tracks selecteerde (in bijna alle gevallen met David Tort en DJ Ruff). “Deep Underground” is een goed voorbeeld DJ Disciple’s krachtige clubsound. Deze track is al wat ouder (uit 2006), maar heeft nog niets aan kracht en kwaliteit ingeboet. Wat een knaller! Helaas is een gedeelte van het overige gekozen materiaal veel lichter en meer standaard. We doelen op gekozen tracks van Jon Cutler, Copyright, Louie Vega feat. Jay ‘Sinister’ Sealee, Hardsoul en TJ Cases. Op CD2 wordt het niet bepaald spannender. Baggi Begovic weet weliswaar een vermakelijke mix af te leveren, maar vervalt te vaak in classic house sounds. Zijn mix is in de breedte overigens wel beduidend beter dan die van DJ Disciple. Kijk op www.addictedto.eu voor meer informatie.

Beoordeling: 7

Various: “Housequake Volume 2 - By Roog & Erick E” (Housequake Rec.) 

Genre(s): House/ (Electro) Grooves

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Roog en Erick E aka Housequake zijn direct na het drukbezette zomerseizoen van 2008 achter de schermen plannen gaan smeden voor een nieuwe compilatie. Een vervolg op de succesvolle eerste CD, waarvoor vooraf al veel belangstelling bestond. Die missie is nu volbracht, want Roog en Erick E klikken niet alleen ‘back 2 back’ in de DJ-booth; ook zij-aan-zij in de studio hebben ze de smaak te pakken. Kenmerkend voor “Housequake Volume 2” zijn wederom de eigen mash-ups en edits, waardoor ieder nummer van een flinke portie Housequake flavour wordt voorzien. Juweeltjes van Sébastien Léger, John Dahlbäck, Tom Novy en David Penn komen voorbij, platen die veelvuldig in Housequake sets te horen zijn geweest. Roog en Erick E streven er met deze schijf naar een meer volwassen, internationale house sound neer te zetten, zo wordt in de persinformatie vermeld. Kortom: een sound die je zou kunnen vergelijken met de muziek die op Addicted clubavonden wordt gebracht. Erick E over de nieuwe compilatie: "doordat we veel acapella's over de tracks zetten krijgen bepaalde nummers op de CD een hele speciale betekenis voor ons. Het lijkt soms net of die twee elementen voor elkaar bestemd waren, alsof het zo hoort te zijn. Dat maakt de typische Housequake sound, die je nergens anders hoort’. In diverse gevallen moeten we Erick E wel gelijk geven, maar de acapella van Justice & Simian’s “We Are Your Friends” is nogal beperkt (in vergelijking met de originele uitvoering). “Housequake Volume 2” bevat vele leuke tracks, maar er steken maar een paar individuele gevallen boven het maïsveld uit. Denk hierbij aan de door Baggi Begovic geproduceerde remix voor CeCe Peniston’s “Crank It Up” en de Karotte remix voor Luca & Paul’s “Dinamicro”. Al met al is “Housequake Volume 2” een vermakelijk en toegankelijk CD’tje, maar zeker niet meer dan dat. Kijk op www.housequake.nl voor meer informatie.

Beoordeling: 7

Various: “Sven Väth In The Mix - The Sound Of The Ninth Season” (Cocoon)

 Genre(s): Tech-House/ Minimal/ Techno/ Electro-Tech/ Progressive House

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009 

Deze bekende reeks uit de Cocoon stal is alweer toe aan haar negende seizoen (lees: jaargang). “Sven Väth In The Mix - The Sound Of The Ninth Season” – opgedeeld in twee schijfjes: disco (CD1) en invaders (CD2) – trapt af met het (Midden) Oosters klinkende “Symphony For The Apocalypse” van Mathew Jonson, een zorgvuldig opgebouwde technobom. Vanaf daar passeert materiaal vanuit stromingen als tech-house, progressive house, electro-tech en gelieerde geluiden van gekende namen als Sasha, Timo Maas, Smith & Selway (geremixt door Cirez D), Radio Slave (geremixt door Dubfire), Alex Flatner, Johnny D, Pigon, Robert Babicz (geremixt door Joris Voorn) en Reboot. De variatie (binnen gestelde grenzen) is reuze, maar echt spectaculair wordt het niet vaak – enkele specifieke tracks uitgezonderd. Met ruim 2½ uur speelduur is deze selectie weliswaar interessant voor volgers van het Cocoon label en Sven Väth, maar eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat deze editie uit de reeks me persoonlijk wat tegenvalt. Beste moment: de bekende remix die Joris Voorn voor Robert Babicz’s “Dark Flower” in elkaar draaide. Kijk op www.cocoon.net voor meer informatie.

Beoordeling: 7

Various: “Global Underground GU35: Lima - By Nick Warren” (Global Underground)

 Genre(s): (Tech) House/ Progressive House/ Techno

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Dat Nick Warren wereldwijd een graag geziene DJ is, mag geen geheim meer heten. Naast zijn indrukwekkende producercarrière – hij is bijvoorbeeld 50% van de formatie Way Out West, de breakbeat formatie die Nick Warren samen met Jody Wisternoff vormt – mixte Nick Warren voor Global Underground (kortweg GU) al meerdere delen uit de aan steden gekoppelde mixverzamelaars van GU – de serie waarmee het label ooit groot werd ten tijde van de opkomst van de tweede progressive golf rond 1999/2000. Zo werden binnen deze serie de laatste jaren onder andere zijn DJ sets in Parijs, Shanghai, Reykjavik, Amsterdam en Boedapest op zilveren schijfjes vastgelegd. Ook tijdens beluistering van deze aan Lima verbonden mixsessie is het genieten geblazen. Het leuke is dat er erg weinig bekende namen op de tracklist staan (in ieder geval geen namen die we vaak tegenkomen als recensent), terwijl de kwaliteit torenhoog blijft gedurende de gehele mixsessie. Nick Warren heeft dus wat je noemt een neusje voor de zalm. In totaal passeren er 25 tracks, waarbij een gezonde verhouding tussen progressive house, ‘tech’ sounds en electro specerijen is gevonden. Nick Warren blijft de luisteraar strelen met subtiele dansvloertracks, die geregeld overlopen van warme geluiden. Glide’s “Cassini” en Victoria R’s “Beauty Goes Blind” op CD1 zijn daar treffende voorbeelden van. Verder valt op dat Nick Warren ondanks een vrij gevarieerd geluid binnen de genoemde marges, een knappe samenhang heeft weten te creëren – kenmerkend voor een DJ die in staat is om langere DJ sets van kwaliteit af te leveren. Eén ding is zeker: vele doorgewinterde houseliefhebbers zullen van deze 2-CD smullen. Kijk op www.globalunderground.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Moby: “Last Night - Remixed” (Mute Records)

 Genre(s): Nouveau Disco/ House (Grooves)/ Electro-Tech

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Moby’s laatste album – “Last Night” genaamd – hebben we helemaal gemist. Waarschijnlijk ook door de verminderde interesse na het matige “Hotel” album uit 2005. Nu Moby min of meer van zijn ‘voetstuk’ gevallen is (lees: de perskritieken rondom zijn muziek waren de laatste jaren nogal negatief), is het des te interessanter om te constateren dat het remix album rondom “Last Night” erg goed is geworden. De CD, die volledig gemixt is, bevat bijdragen van vele grote namen als Tocadisco, The Shapeshifters, Freemasons, Seamus Haji, D. Ramirez, Mason, Style Of Eye en ga zo maar door. Alle betrokken remixers hebben een prima job gedaan, met respect voor het bronmateriaal. De typische Moby melodieën en invloeden hoor je zo nu en dan subtiel doorsijpelen in de producties. Het album kent een opbouw van moderne disco naar clubmuziek (lees: house, grooves en moderne electro-tech). Vooral fijn is de ‘handjes in de lucht’ remix van Freemasons voor de tracks “Disco Lies”. Kortom: echt een lekkere CD! Na het horen van deze CD ben ik erg geïnteresseerd in het originele album geraakt. Kijk op www.moby.com voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Energie Du Verre: “United Ancestors” (Batterie Records) 

Genre(s): Nu-Jazz/ Breakbeats

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Een paar maanden geleden bespraken we het album van Ensemble Du Verre – eveneens op Batterie. De link is dus snel gelegd: Energie Du Verre is eveneens een project van Sönke Düwer, “United Ancestors” het debuutalbum. Het geluid moet 100 jaren van jazzgeschiedenis bundelen met dansvloerbeats. Hoe komt dit dan tot uiting? Energie Du Verre maakt grotendeels gebruik van korte (verknipte) samples, jazzloops en moderne breakbeats. Vooral de cocktail van invloeden uit allerhande jazz (van retro-jazz en boogie tot gelieerde stromingen als latin, blues en ga zo maar door) in combinatie met moderne beats werkt nogal aanstekelijk. Openingstrack “The Golden Rag” zet de toon van dit gevarieerde album dan ook direct. De muziek op “United Ancestors” draagt een positieve vibe, bevat leuke melodiewendingen, sterke arrangementen en dito muzikanten, maar klinkt vooral ook heel eigenwijs en daardoor tegelijkertijd tamelijk vernieuwend. Kortom: Sönke Düwer en bandleden hebben wederom een erg lekkere plaat gemaakt, die je als liefhebber van moderne jazz echt eens een luisterbeurt moet gunnen. Een verrassende plaat! Kijk op www.batterie-records.com voor meer informatie.

Beoordeling: 8,5

Various: “Secretsundaze Volume 2” (Secretsundaze) 

Genre(s): (Deep) House/ Tech-House/ Nu-Disco

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009 

Na de uitstekende eerste DJ mixcompilatie op Secretsundaze (door Tobi Neumann), zijn het nu Giles Smith (van Two Armadillos) en James Priestly (bekend van zijn releases op Simple Records) die ieder afzonderlijk een schijf vullen ter gelegenheid van editie #2. De heren poseren dan ook trots in hun spencer op de cover van deze 2-CD release. CD1 – de mix van Giles Smith – begint uiterst broeierig, sfeerrijk en diep met bijdragen van Urban Force (geremixt door Mike Huckaby in dit geval) en Claro Intelecto. Daarna wordt je wakker geschud met het pakkende “Sometimes I Cry” in de Radio Slave versie, origineel van Mr G. Gedurende de mix horen we dat Giles Smith een liefhebber is. Hij schakelt soepel tussen house, deep-house en (sfeervolle) tech-house. Tijdens de mix komt onder andere het uit 1996 stammende “Enzio” van Motorbass voorbij – de formatie van Etienne de Crécy en Philippe ‘Zdar’ Cerbonesch iaka Cassius. Het tekent ’s mans smaak en dan vergeten we nog te vermelden dat ook zijn eigen producties – al dan niet onder de noemer Two Armadillos, project met Martin Dawson – dik in orde zijn. Luister het verfijnde ‘unreleased’ “Hawthorne’s Theme” en het spannende “Hamlin” (verschenen via Dessous) eens en je snapt exact waar we op doelen. CD1 wordt afgesloten met “The Morning Factory” van oudgedienden Ron Trent & Chez Damier – tevens te vinden op de eerste album sampler die rondom deze compilatie is verschenen. CD2 – de mix van James Priestly – begint met moderne disco van namen als James Pants (Stones Throw label), Holy Ghost Inc. en Lindbæk & Lindstrøm. Via diverse tribal-house bijdragen beweegt James Priestly zich gedurende zijn set uiteindelijk richting tech-house. De Playgroup dub voor The Rapture’s “I Need Your Love” hadden we nog niet eerder gehoord en is een aantrekkelijke kruising tussen tech-house en alternatieve pop geworden. James Priestly sluit zijn sessie af met de remix die hij samen met Dan Berkson maakte voor Robert Owens’ “Happy” (Compost release). Kortom: aan diversiteit geen gebrek op beide disks. Gedurende deze 2-CD gaat nergens de beuk erin. Je zult het moeten doen met smaakvolle housemuziek, die vooral lekker doorrolt en sfeer draagt. Dat is ook een kwaliteit! Kijk op www.secretsundaze.net voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Rex The Dog: “The Rex The Dog Show” (Hundehaus Records/ Cooperative Music)

 Genre(s): Electro-House/ Synth-Pop/ Electro-Boogie/ 80’s Disco

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Rex The Dog is het alter ego van Jake Williams, de producer die je wellicht kent als JX – de naam waaronder hij internationale hits scoorde met titels als “Son Of A Gun”, “You Belong To Me” en “There’s Nothing I Won’t Do”. Als Rex The Dog remixte hij de laatste tijd onder andere materiaal van The Knife, Depeche Mode, Mylo, The Prodigy en Soulwax. Geen kleine jongen dus die Jake Williams. Zijn op de 80’s gebaseerde geluid fuseert electro (boogie en clash), synth-pop en disco tot eigentijdse dansvloermuziek – noem het electro-house met 80’s invloeden, waaronder acid klanken. Op “The Rex The Dog Show” – eigenlijk een conceptalbum – vinden we naast eigen producties ook remixen voor The Sounds en The Knife. “Itchy Scratchy” zou je een compliment richting Nederlandse formaties als C-Mon & Kypski en Nobody Beats The Drum kunnen noemen – de vergelijkingen zijn zonder probleem te trekken. Wie houdt van 80’s invloeden en klanken van brakke synthesizers, is bij Rex The Dog aan het juiste adres. Hij laat al vanaf de eerste klanken horen wat zijn bedoelingen zijn en wijkt gedurende het album zelden van zijn pad – een trouwe hond dus. Beste track: “I Can See You; Can You See Me?”, dat ondanks het brakke ritme bruist van de spontaniteit (en acid). De track wordt gedragen door prachtige synthesizerklanken. Kijk op www.myspace.com/rexthedog1980 voor meer informatie.

Beoordeling: 7

Various: “Bedrock 10 - Past, Present, Future” (Bedrock Records)

 Genre(s): (Progressive) House/ Tech-House/ Progressive Breaks

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Bedrock zijn John Digweed en Nick Muir. Samen maken ze muziek onder die naam, maar leiden ze ook al jaren met groot succes Bedrock Records – een begrip binnen de progressive house scene. Vanaf eind jaren 90 trok het label vrijwel direct de aandacht met haar kwalitatief hoogstaande releases en mix CD’s. Nu het label tien jaar bestaat, verschijnt een fraaie 3-CD box met twee gemixte schijven door John Digweed en een derde schijf met ongemixt materiaal. De eerste CD vangt aan met de schitterende Estroe remix voor Fortunado & Montresor’s “Imagine” (laten ook ongemixt te horen op CD3). Een remix van Estroe voor Bedrock? Jazeker, nadat John Digweed haar track “Driven” op #1 in zijn jaarlijst van 2007 zette, werd de sympathieke Nederlandse gevraagd voor deze remix klus. Estroe’s schitterende remix – een breakbeat ‘driven’ sfeerkraker – vormt het perfecte startschot voor een wandeling door de indrukwekkende Bedrock catalogus, waarbij namen als Jim Rivers, Tom Mangan, Pole Folder (geremixt door Charlie May), Steve Lawler, Guy J, Guy Gerber en Christian Smith aan bod komen. Uiteraard komen er ook vele producties van John Digweed en Nick Muir voorbij, waaronder remixen voor hun klassiekers “Beautiful Strange” en “Heaven Scent”. Omdat we van deze release slechts een 1-CD promo kregen met 23 ‘fragmenten’, kan ik het totaalplaatje moeilijk beoordelen. Afgaande op wat men op de promo heeft geplaatst, is het een erg nuttige release, maar geen baanbrekende. Er wordt in ieder geval maar weer eens onderstreept hoe nauw de progressive house, progressive trance en technogeluiden tegenwoordig met elkaar verweven zijn. “Bedrock 10 - Past, Present, Future” levert dat bewijs in ieder geval. Kijk op www.bedrock.uk.net voor meer informatie.

   Beoordeling: 8

Sideshow: “Admit One” (AUS Music)

 Genre(s): Dub/ Reggae/ Dub-Techno/ Pop/ Rock

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Sideshow is een project van Fin Greenall aka Fink (Ninja Tune). Voor het AUS Music label (sublabel van Simple Records) bracht hij eind 2006 zijn titelloze debuut onder de naam Sideshow uit – een bundel met eigen producties, een remix voor Mike Monday en remixen door Lee Jones, Jesse Rose, John Tejada en Mathew Jonson voor Sideshow materiaal. Nu is er “Admit One”, een wat vreemde plaat. Fin Greenall legt uit: ‘most of the tracks are live versions, sometimes the 8th or 9th take of tracks, because that's real. Some of the tracks on this album are just straight up tracks, others are covers or versions of tracks I love’. Kortom, “Admit One” is wederom een conceptalbum. Met opener “Television”, waarop Cortney Tidwell (van Ever Records) de vocale hoofdrol opeist, worden we listig op het verkeerde been gezet. Dit is pure popmuziek (inclusief lichte dubby inslag) met een springerig karakter! Hierna volgt “Sequential Dub”, een dubby house herinterpretatie van Will Saul & Tam Cooper’s klapper “Sequential Circus” (begin 2007 verschenen). Prachtig uitgevoerd overigens! Pure dub slaat de klok tijdens het met Paul St. Hilaire (voorheen bekend als Tikiman, klinkt als Horace Andy van Massive Attack) opgenomen “If Alone” – een sterke productie met fraai kabbelende gitaren en de bekende dubby effecten. Prachtige strijkers maken van “African Cherry” – ooit als single verschenen – een ware traktatie. Het sfeertje doet me een beetje aan het onderhuidse geluid van Massive Attack (daar zijn ze weer) denken – luister qua gebruik van beats + baslijn ook eens naar “Strung Outro”, en welke band herkennen we hierin? En zo kabbelt deze CD rustig voort richting het einde met hoogstaande producties vol verfijning en details. Een schouderklopje voor Fin Greenall en zijn team. Kijk op www.ausmusic.co.uk voor meer informatie.

 Beoordeling: 8 

Various: “Karotte’s Kitchen Volume 3” (Alphabet City)

 Genre(s): Minimal/ Tech-House/ Techno

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Laat Peter Cornely aka Karotte maar koken voor zijn gasten. Deze gewaardeerde DJ/ producer is alweer toe aan de derde gang van zijn menu. Uit hoeveel gangen zijn menu uiteindelijk bestaat? Geen idee! Deel drie is meer van het hetzelfde. Verwacht dus geen wereldschokkende fratsen van deze man, maar gewoon een alleraardigste DJ mix die zich kan meten met de gemiddelde kwaliteitsstandaard in compilatieland. Karotte pendelt soepel tussen voor de hand liggende stromingen als tech-house, minimal en techno. Gedurende het eerste deel van de mix strooit hij rijkelijk met tribal invloeden, maar de boel komt nooit echt los. Daar komt verandering in wanneer de eerste klanken van Stimming’s remix voor Unders & Drrie’s “3 Days In Kazachstan” je bereiken. Helaas is dit een korte opleving, want daarna kakt de mix behoorlijk in. De funky housemuziek van Je Dávu (oftewel Melon) is weliswaar opgewekt, maar tegelijkertijd ook erg monotoon. Gelukkig valt er aan het einde van de mix nog te genieten van Karotte’s ‘techy’ remix voor Luca & Paul’s “Dinamicro”, compleet met ouderwetse synthesizer – een simpele, doeltreffende bijdrage. “Waiting For You Again” van Sven Visnadi is een sfeervol slotakkoord met een flirt naar Detroit. De rustieke strings in combinatie met de kabbelende geluidswolken maken deze track de perfecte afsluiter van deze wisselvallige mix. Kijk op www.djkarotte.de voor meer informatie.

Beoordeling: 7

Various: “Invol2ver - By Sasha” (Global Underground)

 Genre(s): Progressive House/ Tech-House/ Neo-Trance

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Alexander Paul Coe aka Sasha zou je één van de eerste DJ superstars kunnen noemen van internationale faam. Samen met John Digweed veroverende hij met zijn progressive house (en dito trance) de wereld. Hij bracht als producer – met in veel gevallen studiopartner Charlie May (50% van de formatie Spooky) aan zijn zijde – onder andere klassiekers als “Xpander” (1999) en “Scorchio” (2000, met Darren Emerson) uit, in 2002 gevolgd door het album “Airdrawndagger”. Een man met een indrukwekkende staat van dienst en een nog grotere fanbase! De mixcompilatie “Invol2ver” is het vervolg op het – je raad het al – in 2004 verschenen “Involver”. Hierop werd muziek van uiteenlopende namen als Ulrich Schnauss, UNKLE, Grand National, The Youngsters, Felix Da Housecat en Petter door Sasha geremixt of bewerkt en vervolgens in een spectaculaire mixsessie verpakt. Op “Invol2ver” vinden we andermaal dertien doordachte productie, die tot in de puntjes verzorgd zijn. Zonder het stempel krachtig te dragen, zijn de producties zonder twijfel gedreven genoeg om hun maximale werk te kunnen doen op de mondiale dansvloeren. Naast diverse remixen voor onder andere Ladytron, M83, Thom York en Home Video, staan er op “Invol2ver” ook enkele volledig verse Sasha producties (soms in samenwerking met derden), waardoor je deze mix CD een kruising tussen een remix- en artiestenalbum zou kunnen noemen. Onder de indruk raak ik van het hemelsmooie “Arcadia” van Apparat, dat door Sasha op verbluffende wijze geremixt is. Kortom: “Invol2ver” bevat stuk voor stuk meesterwerken, waarbij het oog voor detail indrukwekkend te noemen is. Een ‘spacey’ trip met muziek binnen de marge progressive house, tech-house en neo-trance – aangevuld met wat kruiden uit de tuin der electro en een knipoog naar de pop/rocksector. We kijken nu al uit naar het derde deel van dit prima concept!

Beoordeling: 8

Various: “Renaissance: The Master Series - Satoshi Tomiie” (Renaissance)

 Genre(s): (Tech) House

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Dat je Satoshi Tomiie – de man achter de klassieker “Tears” (met vocalen van Robert Owens) – wel een DJ klus kunt toevertrouwen is geen nieuws. Dat zijn nieuwste mix voor het Renaissance label wederom dik in orde is, mag dan ook geen verrassing heten. Hij pendelt tijdens zijn mix, verspreid over twee zilveren schijven, soepel tussen kwalitatief hoogstaande house, tech-house en gelieerde stromingen. Bijdragen van Jimpster, Shur-I-Kan, Franck Roger, Lars Behrenroth en Layo & Bushwacka! geven min of meer de koers aan die Satoshi Tomiie vaart op deze uitstekende 2-CD. Het is een diepe, smaakvolle selectie die geldt als voorbeeld voor een scene waarin veel te veel ondermaatse releases verschijnen. Tot zover de loftrompet voor Renaissance en Satoshi Tomiie. Renaissance doet er overigens alles aan om de recensent te plagen – uiteraard ter bescherming van het product zelf (of het vroeg uitlekken via het internet). Zo heeft men deze ‘unmastered’ promo voorzien van voice-overs, de geluidsstandaard is aangepast naar 128 kbps kwaliteit MP3’s (omgezet naar audio in dit geval), de CD’s zijn niet geïndexeerd (dus bestaat per schijf uit één track) en tevens is de CD niet afspeelbaar op de computer (tevens niet te uploaden). Kortom: na het bespreken van dit product kan hij direct naar het ronde archief! Jammer dus.

Beoordeling: 7,5

Various: “Sci-Fi Hi-Fi 5 - By Slam” (Soma Recordings)

 Genre(s): Tech-House/ Techno/ Minimal

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Slam – het befaamde duo Stuart McMillan en Orde Meikle – bracht deze uiterst diepe mix al halverwege 2008 op de markt, maar de CD bereikte ons pas aan het einde van het jaar – vandaar een verlate recensie. De negentien tracks op “Sci-Fi Hi-Fi 5” zijn ‘easy going’, maar nimmer saai. Wat wil je ook met gekozen materiaal van namen als Claro Intelecto, Loco Dice, Matthias Tanzmann, Claude Von Stroke, Tigerskin, Mauro Picotto en 2000 And One (remixt hier “Just So You Know” van D’Julz). “Sci-Fi Hi-Fi 5” is een mix geworden met uiterst diepe, doordachte platen, die vermoedelijk het beste tot hun recht komen in een DJ set vroeg in de morgen, wanneer feestgangers snakken naar adem na de peaktime beats. Slam overtuigt altijd en dat is hier niet anders. Echter, ze zijn niet in topvorm. Wat biedt “Sci-Fi Hi-Fi 5” verder? Onder andere Slam’s heerlijke eigen productie “What’s On Your Mind?”, dat me qua geluiden op de achtergrond doet denken aan DJ Disciple’s “Deeper Underground” (met David Tort en DJ Ruff geproduceerd). Danton Eeprom’s “Face Control” onderstreept het ‘vroege morgen’ gevoel nog eens door haar zwalkende melodielijn – dronkenheid kent geen tijd! Kijk op www.somarecords.com voor meer informatie.

Beoordeling: 7

Various: “Dub Be Good To Me” (Phazz-a-delic)

 Genre(s): Dub/ Reggae/ Downtempo/ House

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Dub invloeden worden al jaren in vele elektronische muziekgenres versmolten. De compilatie “Dub Be Good To Me” – verschenen via het Phazz-a-delic label van Pit Baumgartner (aka De-Phazz) – laat op treffende wijze de verschillende ‘moderne’ visies op de dub sound horen. Van traditioneel en eigentijds klinkende dub/reggae tot ‘dubby’ downtempo, house en techno (enkele genres waarin de invloeden van dub hun sporen op overtuigende manier hebben nalaten), allemaal komt het aan bod op deze zestien tracks tellende compilatie CD die samen is gesteld door Manuel Schürholz (96degrees) en Haluk Peters (Phazz-a-delic). Het diverse karakter van “Dub Be Good To Me” is direct ook de sterkte van het product. Zonder uitzonderlijk sterk individueel materiaal is deze compilatie toch uiterst prettig om te beluisteren. Wellicht is deze CD vanwege het lome karakter het meest geschikt voor het zomerseizoen, wanneer de zon stevig op je bolletje schijnt, wat overigens niet wil zeggen dat de CD voor andere seizoenen minder geschikt is. Kijk op www.forvert.com of www.phazzadelic.com voor meer informatie.

Beoordeling: 7,5

Various: “5 Years Of Great Stuff” (Great Stuff Recordings)

 Genre(s): Electro-House/ Electro-Tech

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Wat een feest! Great Stuff Recordings bestaat vijf jaar, en dat moet gevierd worden – met een compilatie wel te verstaan. Het hoofdlabel en haar sublabels staan al jaren bekend om de kwalitatief hoogstaande releases op het gebied van (Duitse) electro-house en de gelieerde electro-tech sound. Op CD1 hebben Tomcraft en Tobias Lützenkirchen een waanzinnige ‘megamix’ in elkaar geknutseld, waarop in totaal 28 (soms samengestelde) bijdragen de revue passeren. Dit betekent bijna 75 minuten aan heerlijke muziek van namen als Namito, Butch, Martin Eyerer, Mason, Jean Claude Ades, Gregor Tresher en materiaal van de ‘mixers’ zelf uiteraard. De sessie is uiterst vermakelijk, vanaf de eerste tot de laatste tel – met name door de vele bekende bijdragen uit het (recente) verleden. Op CD2 vinden we een twaalftal nieuwe remixen, speciaal gemaakt voor dit project. Kortom: mensen die de Duitse electro-house sound hoog hebben zitten, hebben hier een fabuleuze 2-CD voor het oprapen!

Beoordeling: 8

Various: “Steppas’ Delight - Dubstep Present To Future” (Soul Jazz Records)

 Genre(s): Dub-Step/ Grime

Bron: 2-CD

Rubriek: 1/2009

 Tegenwoordig is het dub-step geluid niet meer weg te denken uit de UK underground scene. De mengvorm van dub, 2-step, grime en techno is weliswaar aan een opmars bezig, maar zal (in haar huidige vorm) nooit mainstream worden (zoals electro-house tegenwoordig wel is). Ook vanuit ons eigen land breken diverse producers door met hun geheel eigen visie op de dub-step sound – denk aan Martyn en 2562. Soul Jazz Records, al een langere tijd betrokken bij ‘de scene’, bracht afgelopen jaar een heerlijke 2-CD compilatie uit waarop toonaangevende dub-step en grime (in mindere mate) tracks te horen zijn. Materiaal van gevierde namen uit de underground als Benga (Tempa), Shackleton, TRG, Kode 9 (Hyperdub) en (daar issie weer) onze eigen Martyn (3024) om precies te zijn. “Steppas’ Delight - Dubstep Present To Future” weerspiegelt simpelweg de huidige stand van zaken binnen deze boeiende scene, die zich hopelijk blijft ontwikkelen. Aan diversiteit op deze 2-CD in ieder geval geen gebrek. Beste tracks: TRG’s opzwepende “Broken Hearts”, dat meer neigt naar de oorspronkelijke bassline UK-Garage en Silkie’s “Dam 4”, een tamelijk speelse en energieke bijdrage. Martyn’s “Broken” geldt eveneens als aangenaam moment, qua dreigende sfeer lichtelijk te vergelijken met de Burial sound! We wachten met smart op Martyn’s album, dat voor de zomer op de markt moet gaat komen. Kijk op www.souljazzrecords.co.uk voor meer informatie.

Beoordeling: 8

Just Banks: “Under The Influence” (Etage Noir Recordings)

 Genre(s): (Abstract) Hip-Hop/ Broken Beats/ House/ Nu-Jazz/ Funk

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Just Banks is een project van hip-hop producer Joachim Koll. Ondanks het feit dat Koll al sinds 1994 actief is in de muzieksector, bracht hij pas in 2006 zijn eerste single uit via Etage Noir, het aanstekelijke “360 Degrees” met vocalen van Blaktroniks. Een jaar later gevolgd door de single “Bust A Move EP”. In mei 2008 verscheen vervolgens dit album “Under The Influence”, dat bol staat van (abstracte) hip-hop en moderne jazz, funk, broken beats en house (in mindere mate). Just Banks experimenteert er op zijn debuutalbum lustig op los, maar het levert helaas wisselvallige resultaten op. En dat ondanks diverse uitstekende gasten als Blaktroniks, BluRum13, Veda36 en Laine. Just Banks’ muziek is weliswaar vermakelijk, tamelijk avontuurlijk en doordacht geproduceerd, maar tijdens de beluistering van het album zitten we slechts zelden echt op het puntje van onze stoel. Dat is simpelweg jammer, want je hoort wel dat Just Banks talent heeft. Volgende keer beter zeg ik. Meest opvallende track: het jazzy minimal geluid van “Bin Reprise” (met Kuba Connect). Beste tracks: “Wildfire Winds (Streets Is Hot)” (met Blaktroniks) en “Jazz Break”. Kijk op www.justbanks.com voor meer informatie.

Beoordeling: 7

Blaktroniks: “Mechanized Soul” (Phazz-a-delic/ Rubaiyat)

 Genre(s): Nu-Soul/ (Abstract) Hip-Hop/ Elektronica/ Breakbeats

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 Hadden de mannen van Blaktroniks op Just Banks’ album nog een aantal gastrollen; zelf hebben ze in 2008 ook een nieuwe album uitgebracht via Pit Baumgartner’s Phazz-a-delic label (een titel die Phazz-a-delic overigens licenseerde van het Rubaiyat label). De uit Oakland (US) afkomstige formatie, bestaande uit Edd Dee Pee (aka Eddie Patrick Smith) en Badi Malik, is alweer toe aan haar vijfde studio album en die is top! Op “Mechanized Soul” vinden we muziek die soms maar lastig te omschrijven is. We horen liters soul (vooral vocaal gezien), (abstract) hip-hop, allerhande elektronica en een breed scala aan breakbeats, maar ook invloeden uit reggae/dub en soul zijn merkbaar. Waar de experimenten van Just Banks op diens debuutalbum net niet scoorden, schieten de heren van Blaktroniks veelvuldig met scherp. De vijftien tracks op “Mechanized Soul” zijn dan ook een lust voor het oor. Je moet de muziek van Recloose, Clyde, DJ Spinna en Spacek in de blender gooien en er een flinke scheut elektronica (ala Caural) doorheen mengen om het geluid van Blaktroniks enigszins te benaderen. Vocaal gezien is het vooral de soulstem van Edward Robinson die positief opvalt. Wat een soepele, prettige stem heeft die man! Een beetje te vergelijken met Dwele. Ook qua beats is de muziek op “Mechanized Soul” indrukwekkend te noemen. De schots en scheve beats bevinden zich soms ergens in het schemergebied tussen hip-hop en elektronica/ IDM. “Mechanized Soul” is een fantastische plaat geworden met vele verrassend sterke tracks. We kunnen liefhebbers van abstracte hip-hop en moderne soul echt aanraden deze CD te gaan checken. Kijk op www.myspace.com/blaktroniks voor meer informatie.

Beoordeling: 8,5

Various: “Little Mountain Rocks Volume One” (Little Mountain Recordings)

 Genre(s): (Tech) House/ Progressive House/ Minimal/ Electro-Tech

Bron: CD

Rubriek: 1/2009

 De vanuit Zwijndrecht opererende René Amesz is al jaren een graag geziene DJ op de feesten van bijvoorbeeld Extrema, maar ook als producer begint hij steeds meer succes te genereren. Sander Kleinenberg’s Little Mountain Recordings (kortweg LMR) boodt René Amesz de kans zijn ‘favoriete’ platen en enkele eigen producties te verpakking in één mix, die nu op de markt is gebracht onder de noemer “Little Mountain Rocks Volume One - René Amesz”. De mix bestaat in totaal uit dertien bijdragen, waaronder divers materiaal uit de LMR stal. René Amesz’s eigen productie “Totally Romantic” is een prima opener van de mix met een Braziliaans sambaritme, melodramatische klanken en scheve beats. Deze tracks maakt de compilatie vanaf het eerste moment veelbelovend. Echter, al na de sfeerrijke openingstrack gaat René Amesz meer de diepte in met materiaal van onder andere TG (Traum release), Andy Craze, Pezzner (Freerange release), Patch Park, D-Dub (Blu Fin release) en diverse eigen tracks. Over de eigen producties van René Amesz kunnen we kort zijn: die zijn erg lekker, maar vooral ook funky en speels. (Tou)petje af hoor! De mix zelf vind ik in totaliteit niet bijzonder spannend of onderscheidend goed. Dat komt omdat enkele gekozen tracks tenenkrommend slecht zijn, wat de ‘flow’ van de mix niet ten goede komt. Neem nou Paul Woolford’s zeurende “Surrender” – irritatieniveau 10, zeg ik! Nee, geef mij dan maar de producties van René Amesz zelf, zoals het US West-Coast geluid (qua ritme) tijdens (daar is hij weer) “Totally Romantic”, nu in de Rubbedub mix (track #4). Alleen de eigen productie “Ploert” slaat de plank volledig mis wat mij betreft, wat weer wordt gecompenseerd met twee prima remixen. “Little Mountain Rocks Volume One - René Amesz” gaat de CD-kast in als gemiddelde release.

Beoordeling: 7

The Timewriter: “Resensed Part Two” (Plastic City)

 Genre(s): (Deep) House/ Tech-House

Bron: CD

Rubriek: 1/2009 

Jean Frank Cochois aka The Timewriter loopt al heel wat jaartjes mee als producer van hoogwaardige clubmuziek op het snijvlak tussen deep-house en tech-house – min of meer vergelijkbaar met de sound van Terry Lee Brown Junior. “Resensed Part Two” is een nieuw remix album met een elftal aan – op papier – uitstekende remixers die aan de haal gaan met bronmateriaal van de afgelopen twaalf jaar (zo schrijf de Plastic City site)! Wat te denken van namen als Milton Jackson, labelgenoot Terry Lee Brown Junior, Sasse, Manuel Tur en Francois Dubois (aka Funk D’Void). Echter, de resultaten zijn in veel gevallen nogal middelmatig. De trademark deep-tech sound van het Plastic City label komt weer volop aan bod, maar op deze CD gaat de boel pas een beetje los vanaf de remix van Manuel Tur voor “Handsome Machine”, waarna nog enkele meer ‘spacey’ dansvloerkrakers volgen – bijvoorbeeld de Beat Pharmacy dub van “Travellers”, een dub-techno hoogstandje met uitgebreide trommelpartijen. Al met al stelt deze CD in de breedte een beetje teleur. Kijk op www.plasticcity.de voor meer informatie.

Beoordeling: 7