|
|
CD recensies
Augustus/September 2011
 |
|
Various:
“House Masters - Spen & Karizma” (ITH Records/ Defected) Rubriek: 9/2011 Op
deze dertiende “House Masters” bundel staan de DJ’s/producers Spen
(Sean
Spencer) en Karizma (Kris
Klayton) centraal. Producers die beide sinds medio jaren 90 op de radar
van ‘planeet house’ verschenen als solo artiest. Daarvoor waren ze
al betrokken bij het house/garage project The Basement Boys. Spen is
daarnaast onder andere verantwoordelijk voor de klassieker “A Feelin’”
(uit 1995) onder de noemer Jasper Street Company – een gospel-house
project. Zowel DJ Spen als Karizma, die niet geheel ontoevallig met
regelmaat samenwerk(t)en, worden gezien als leiders van de housescene in
Baltimore (USA). Bij beluistering van de 2-CD bundel met ongemixte
tracks staat de US house/garage sound uiteraard centraal. Veelal vocaal
(invloeden uit soul/gospel), maar soms ook instrumentaal. We kunnen kort
zijn ons oordeel. Ook deze Spen & Karizma editie uit de “House
Masters” reeks is weer een geschenk. Op de tracklist staat materiaal
uit de periode 1995 tot en met het hier en nu. Daarin horen we groei,
bloei en ontwikkeling, maar ook een ontembare liefde voor soulful
dansmuziek. Mooie bundel andermaal, waarbij CD1 veruit de meest in het
oog springende tracks bevat. Score: 4/5 |
 |
|
Nobody
Beats The Drum: “Currents” (Basserk Records) Rubriek:
9/2011 Score: 4/5 |
 |
|
Jill
Scott: “The Original Jill Scott From The Vault Vol. 1 (Deluxe Edition)”
(Hidden Beach Recordings) Rubriek:
9/2011 Na
drie uiterst succesvolle albums voor Hidden Beach, bracht Jill Scott
recentelijk haar nieuwste album via Warner Bros. Records uit. De exacte
reden is ons onbekend, maar vrijwel gelijktijdig met die album release
reageerde Hidden Beach met een conceptalbum. “The Original Jill Scott
From The Vault Vol. 1” biedt je een stapel essentieel onuitgebracht
werk, dat het label vermoedelijk nog op de plank had liggen. Bij
beluistering van dit conceptalbum wordt al snel duidelijk dat ook de
overgebleven kliekjes van Jill Scott uitstekend smaken. Nou ja, kliekjes
is in deze context wellicht een wat negatieve omschrijving. Noem het een
selectie aan smaakvolle hoofdgerechten in een toprestaurant die nooit de
keuken verlaten hebben. We blijven het roepen: wat ons betreft is Jill
Scott met afstand de beste soulzangeres ter wereld. Dat heeft ze al
veelvuldig bewezen en ook dit conceptalbum houdt die status met gemak in
stand. Voor iedere liefhebbers van Jill Scott’s eerdere werk en
nu-soul in het algemeen is dit een niet te missen titel. “The Original
Jill Scott From The Vault Vol. 1” is verschenen in een ‘standaard’
en ‘Deluxe Edition’, waarbij we uiteraard de laatste aanbevelen (met
een tweetal live opnamen die additioneel zijn toegevoegd). Met het
waanzinnige hoogtepunt “Wondering Why? (You Don’t Talk To Me)”,
dat soepele hip-hop beats met nu-soul verbindt en je spontaan laat
meeveren – onmogelijk om stil bij te blijven staan. Score: 4/5 |
 |
|
Biosphere:
“N-Plants” (Touch) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 De
Noorse producer Geir Jenssen is de man achter het befaamde ambient
project Biosphere. Sinds begin jaren 90 bracht Jenssen een hele rits aan
(vaak essentiële) albums uit en scoorde onder andere een clubhit met de
track “Novelty Waves” uit 1995. Op “N-Plants” horen we weliswaar
Biosphere’s kenmerkende ambient klanken, maar het lijkt erop alsof
zijn vizier niet op scherp staat. De producties op “N-Plants” zijn
niet zo zeer slecht, maar barsten simpelweg niet van de originaliteit,
creativiteit en het onderscheidende vermogen. Het klinkt meer alsof hij
op de automatische piloot navigeert. Het is dus ook niet zo dat er
tracks op het album staan die je spontaan kippenvel bezorgen. Da’s
jammer en ook een beetje onbegrijpelijk. Van Biosphere, een begrip in de
elektronische muziek, hadden we veel meer verwacht. Een voldoende scoort
het album absoluut nog wel, maar ga dit album eerst voorbeluisteren is
ons advies. Geen titel om blind aan te schaffen. Score: 3/5 |
 |
|
Walls:
“Coracle” (Kompakt) Rubriek:
9/2011 Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“Pure Salinas Vol. 3 - By Bruno From Ibiza” (Clubstar) Rubriek:
9/2011 Voor
een zomerse mixsessie kun je altijd blind op Bruno From Ibiza
vertrouwen. Hij was niet voor niets acht jaar lang de resident DJ van
Café del Mar op Ibiza. Daarnaast draaide hij zo’n beetje in alle
belangrijke spots op het eiland: Space, Pacha en Privilege. Tegenwoordig
is Bruno From Ibiza als DJ te vinden bij de meer exclusieve locaties op
het eiland, zols Atzaro, Ocean Drive en Blue Marlin. Kortom, weinig
reden om te twijfelen aan de kwaliteit van deze derde “Pure Salinas”
verzamelaar. Daarvoor selecteerde Bruno From Ibiza weer een hele reeks
muzikale parels. Zijn geluid varieert van lounge, nu-disco en broken
beats tot deep-house en tech-house. Klinkt standaard en de muziek is ook
verre van vernieuwend, maar ondanks dat uitermate lekker om te
luisteren. Wat wil je ook met materiaal van bijvoorbeeld Phreek Plus One
feat. Mr. White,
Harold Heath, Lovebirds, Blaze, Aeroplane en Bruno From Ibiza zelf op de
tracklist. Wat mij betreft mogen ze Bruno From Ibiza wel vaker in
het jaar een compilatie laten samenstellen, want hij is één van de
weinige DJ’s/producers die het woord compilatie (gerelateerd aan Ibiza)
geen vieze bijsmaak geeft. Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“Pathaan’s Playlist - Ibiza” (i-Label!) Rubriek:
9/2011 Score: 4/5 |
 |
|
Karlmarx:
“The Karlmarx Project” (Melting Pot Music) Rubriek:
9/2011 Score: 4/5 |
 |
|
Deepchord:
“Hash-Bar Loops” (Soma Records) Rubriek:
9/2011 Deepchord,
tegenwoordig een éénmansproject, is terug met een nieuw album. Rod
Modell, eveneens betrokken bij het Echospace project, heeft met
“Hash-Bar Loops” andermaal een dijk van een album afgeleverd. Een
album waarop de dub-techno centraal staat, uiteraard gecombineerd met
ambient kleuren en een stukje field recording. “Hash-Bar Loops”
hadden we overigens niet zo snel op het Schotse technolabel Soma Records
verwacht. Niet dat het ook maar iets uitmaakt overigens. Deepchord is al
jaren een begrip in de wereld van de dub-techno (en dus techno).
“Hash-Bar Loops” is opgenomen in Amsterdam, waardoor het kan
gebeuren dat er een track op het album staat die “Oude Kerk” heet.
De langgerekte soundscapes van Deepchord gaan nergens vervelen en dat
komt zonder twijfel door de (altijd) avontuurlijke insteek en de
ongeremde creativiteit van Rod Modell. We kunnen verder kort zijn over
dit album. Wat een fijne spaceplaat! Deepchord bewijst nog maar eens dat
dub-techno absoluut geen stoffig begrip is. Fans van Maurizio/Basic
Channel kunnen hun hart ophalen. Score: 4/5 |
 |
|
System
7: “Up” (A-Wave) Rubriek:
9/2011 Voor
de betere tech-house/techno met een vaak epische of ambient doorklank
kun je nog altijd aankloppen bij het duo System 7 (Steve Hillage en
Miquette Giraudy). Al sinds begin jaren 90 is het duo actief en heeft,
zoals dat heet, zijn/haar stempel gedrukt op de (ambient) technoscene.
Het is één van de weinige techno acts die gebruik maken van de (live)
gitaar als instrument. Op “Up” horen wie die gitaar weer veelvuldig
aan het muzikale woord. “Up” bevat een tweetal tracks met A Guy
Called Gerald, maar ook de remix die System 7 maakte voor Josh Wink’s
“Dolphin Smack” staat op de tracklist. “Up” is een nieuwe
showcase van System 7’s tech-house/techno sounds, welke uitermate
geschikt zijn voor live vertolking. Dit is het type crossover muziek dat
ook op poppodia (of op festivals) overeind blijft. Zonder
noemenswaardige uitschieters is “Up” een soort van System 7 business
as usual album geworden. Aardig en bovengemiddeld goed, maar meer ook
niet. Score: 3/5 |
 |
|
Osunlade:
“Pyrography” (Yoruba Records) Rubriek:
9/2011 "Pyrography",
vertaald 'schilderen met vuur', is de werktitel van Osunlade's nieuwste
album. Een album dat overigens al een paar maanden uit is en de opvolger
van het uit 2009 stammende "Rebirth" betekend. Op "Pyrography"
zet deze (deep) housegrootheid andermaal zijn beste beentje voor. Dat
levert zowel organische als elektronische hoogstandjes op. Tracks die
bol staan van de ijzersterke vocalen en zo nu en dan de kenmerkende
tribal/percussie (vaak Afrikaans van oorsprong) invloeden bevatten. Op
"Pyrography" horen we geen noemenswaardige veranderingen in de
Osunlade sound, wel een verdere verdieping. Het is eigenlijk meer een
geval van 'meer van hetzelfde' of een doorontwikkelde variant. En in het
geval van Osunlade is dat geen enkel probleem. De beste man acteert al
jaren op een torenhoog niveau en behoort nog altijd tot de mondiale top
in de housescene. Als je van luchtige, toegankelijke en vooral muzikale
deep-house houdt, ben je bij Osunlade aan het juiste adres. Score: 4/5 |
 |
|
Phaeleh:
“The Cold In You” (Afterglo) Rubriek:
9/2011 Phaeleh
(spreek uit als 'fellah') is de alias van de uit Bristol (UK) afkomstige
Matt Preston. "The Cold In You" geldt niet als het debuutalbum
van Phaeleh; dat verscheen vorig jaar al met de titel "Fallen Light".
Productieve klant dus die Matt Preston. "The Cold In You"
verscheen recentelijk als EP-variant (dubbele 12"), maar na het
toevoegen van een aantal additionele tracks verschijnt de titel als
volwaardig album op CD. "The Cold In You" biedt louter dubstep/bass
music van rond de 140 BPM. Echter, we kunnen zijn geluid niet zo 1,2,3
vergelijken met een andere artiest, groep of producer uit het 'trendy'
genre. Phaeleh's sound is niet te vergelijken met de rauwe, ongepolijste
powertunes van Skream of Benga, de soepele, melodische dubstep/bass van
Martyn, Burial of 2562 en ook niet met het experimentele geluid van
Shackleton. Phaeleh is meer van de chill-out achtige begeleidingen onder
zijn dubby breakbeats, met zo nu en dan ook ruimte voor vocalen (en
vocale samples). Je zou Phaeleh’s muziek een beetje de lounge variant
van de dubstep/bass kunnen noemen. Conclusie: aantrekkelijk album,
boordevol luistermuziek. Score: 4/5 |
 |
|
Arcadion:
“More Petrol” (DC Recordings) Rubriek:
9/2011 Arcadion
aka Hungryghost is een alias van Alan Dobson. Als Arcadion bracht hij al
een tweetal singles uit via DC Recordings (in 2008 en 2009), het label
van Depth Charge (J. Saul Kane) dat ook aansprekende namen als Kelpe en
The Emperor Machine op de loonlijst heeft staan. Op "More
Petrol" draait het om (rauwe) electro-funk met strak
geprogrammeerde breaks/beats en stuwende baslijnen. Daarbij worden de
jaren 80 treffend verbonden met het hier en nu. De muziek klinkt retro
en futuristisch tegelijkertijd en doet qua productie soms denken aan
materiaal van het duo Hexstatic (bekend van Ninja Tune). Arcadion heeft
met "More Petrol" een overtuigend album afgeleverd dat niet
onopgemerkt aan pers/publiek voorbij zal gaan. Daarvan ben ik overtuigd.
Uiteraard ontbreekt het gejaagde hoogtepunt "Ghostfeeder"
niet. Dat is een track die je gehoord moet hebben! Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“Live And Remastered - 20th Anniversary Box Set” (Ministry Of Sound) Rubriek:
9/2011 Deze
5-CD box verschijnt ter ere van het twintig jarig bestaan van Ministry
Of Sound (club en label). Als aanjager van het concept 'mixcompilatie',
hebben ze alle reden om hun feestje te vieren met een mixcompilatie.
Deze 5-CD box maakt deel uit van de 20:20 project. Creatief als altijd
heeft het label een rits aan live opnames (vanaf DAT) uit de oude doos
klaargestoomd voor het publiek. DJ's Larry Levan, David Morales, Todd
Terry, Kenny Carpenter en resident/mede-oprichter Justin Berkmann nemen
allen een disk voor hun rekening. Disks die boordevol essentiële
klassiekers staan die het housegeluid van eind jaren 80 en begin jaren
90 markeren. Een periode waarin de basis werd gelegd en pionierswerk
werd verricht voor het geluid van nu. Dat zul je wellicht niet
terughoren in de gedateerde sound, maar het is toch echt zo. Zonder deze
DJ's had de housescene en het clubklimaat er vandaag de dag wellicht
heel anders uit gezien. Enerzijds willen we deze jubileumbox omschrijven
als een erg leuk/nuttig initiatief voor liefhebbers van house classics,
anderzijds als een nuttige les in 'history of house music' voor de
jongere clubbers onder ons. Dit is de muziek die je veelal hoorde in de
legendarische radioshow For Those Who Like To Groove, gepresenteerd door
Robin Albers (Jaydee) in begin jaren 90. Score: 4/5 |
 |
|
Federico
Aubele: “Berlin 13” (ESL Music) Rubriek:
9/2011 De
Argentijnse singer-songwriter Federico Aubele is al jaren een vaste
waarde van het ESL Music label (afkorting voor Eighteenth Street Lounge
Music). Na het uit 2009 stammende en enigszins tegenvallende
“Amatoria” is “Berlin 13” Aubele’s vierde langspeler. Het
muzikale recept is vrijwel ongewijzigd. Verwacht lome downtempo beats
met veel ruimte voor ‘sinister dub atmospherics’ en latin invloeden.
Muziek die naadloos aansluit op het geluid van Thievery Corporation. Dat
is ook niet zo vreemd, want het duo was samen betrokken bij de productie
van Aubele’s debuutalbum en Eric Hilton (50% van Thievery Corporation)
bij het vervolg daarop. Sinds album nummer drie neemt Federico Aubele de
productie voor eigen rekening. Op “Berlin 13” is er wederom niets
mis met de avontuurlijke producties vol wereldse kruiden (het
instrumentale deel). Echter, we vallen wel over de vocalen van Federico
Aubele. Deze schieten simpelweg te kort. Waarom? Zijn stemgeluid is naar
onze mening saai en zeurend. Daar kunnen de klinkende gastvocalen van,
eveneens labelgenoot, Natalia Clavier niets aan veranderen. “Berlin
13” zouden ze ook als instrumentaal album (bijvoorbeeld met dub
versies, zonder een nadruk op vocalen) moeten uitbrengen is ons gevoel
na beluistering van dit album. Score: 3/5 |
 |
|
Agnès
presents Cavalier: “A Million Horses” (Drumpoet Community) Rubriek:
9/2011 Agnès
of Cavalier, het zijn beide aliassen van de Zwitser Ray Valioso.
Drumpoet Community, gelieerd aan het befaamde Compost Records, bracht in
mei 2011 al de “A Million Horses EP” uit, wat gold als voorproefje
voor dit gelijknamige album. “A Million Horses” is opgenomen tussen
2008 en 2011 en draait enkel en alleen om stijlvolle deep-house. Het
type house dat retro (early 90’s house/garage) en modern
tegelijkertijd klinkt. Het type dat als een warme deken over je
schouders valt. Het type deep-house met een flinke vleug dub dat altijd
subtiel klinkt en 100% geschikt is als ‘late night groove’. En zo
kunnen we nog wel even doorgaan. “A Million Horses” kent geen slappe
momenten, maar vooral kwaliteitsmuziek, waarbinnen voortdurend ruimte is
voor spaced-out soundscapes en jazzy Fender Rhodes toetsen. Dit album
had net zo goed via Jamie Odell’s Freerange label kunnen verschijnen. Mooi
werk. Score: 4/5 |
 |
|
Andy
Vaz: “Straight Vacationing” (Yore Records) Rubriek:
9/2011 Het
Yore label uit Keulen (Duitsland) is nu een jaar of vier bezig en heeft
een fijne catalogus opgebouwd. Andy Vaz, medeoprichter van Yore Records,
is ook muzikaal gezien één van de dragende krachten. Met uitstekende
releases door US house heroes als Rick Wade (Chicago regio) en Alton
Miller (Detroit), maar ook de verrassende Kez YM en Orlando B. wordt het
label voorzien van extra kleur. "Straight Vacationing" is Andy
Vaz's eerste langspeler op Yore Records, maar niet zijn debuut. We
vroegen Andy wat het muzikale idee achter "Straight Vacationing"
is: "I wanted to create an album that is based around house music.
The loose term house music holds the whole thing together as a rough
genre definition, but the plan was to not create one cliche house sound,
but show the genre in all is various range within my very own language".
En in die opzet is Andy Vaz zeker geslaagd. Hij vermengt US house
sounds met acid en een veelvoud aan subtinten. Zo biedt het jazzy
“Stubnitz” een fraaie saxofoonsolo door Andreas Paternack. Op
"Straight Vacationing" is er echter ook plaats voor wat
Detroit invloeden, 80’s (retro) house/techno, een flinke lik disco en
zelfs electro breakbeats. De producties klinken zonder uitzondering warm
en goed doordacht. Knap staaltje werk. Score: 4/5 |
 |
|
AM
& Shawn Lee: “Celestial Electric” (ESL Music) Rubriek:
9/2011 Score:
5/5 |
 |
|
Sven
Van Hees: “Heatwave” (Your Lips) Rubriek:
9/2011 (Voormalig)
downtempo/loungeheld Sven van Hees brengt met “Heatwave” zijn
zevende artiestenalbum uit. Het album volgt zo’n twee jaar na het
uitstekende “Maverick”. Op dat album flirtte Sven van Hees al
opzichtig met deep-house. Denk daarbij aan deep-house van het meest
luchtige soort – min of meer gelijkend aan het werk vanuit de Naked
Music stal. Op “Heatwave” pakt Sven van Hees dus door op de aanpak
van het vorige album. De lounge invloeden klinken nog wel door in de
muziek van Sven van Hees, maar de lichtvoetige 4/4 housebeats eisen de
hoofdrol op. Het is overigens niet zo dat er geen chill-out momenten op
“Heatwave” staan. “Heatwave” gaat simpelweg door waar
“Maverick” stopte. De deep-house wordt vermengd met muzikale
invloeden van over de hele wereld (onder andere Latijns Amerika).
“Heatwave” klinkt spannend, opwindend en broeierig tegelijkertijd.
Het onderstreept het vakmanschap van deze sympathieke Belg. Zonder
noemenswaardige uitschieters kun je dit album ‘in the blind’
aanschaffen. Klasse.
Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“Copyright In The House - Hong Kong ‘11” (ITH Records/ Defected) Rubriek:
9/2011 Het
duo Copyright, bestaande uit Gavin Mills en Sam Holt, hebben in de
afgelopen jaren naam en faam verworven op dansvloeren over de gehele
wereld. Hun producties zijn vrijwel altijd essentieel en gelden dan ook
als hoogstaand binnen het house genre. In 2010 bracht Defected volledig
terecht een “House Masters” editie rondom Copyright uit. Een
compilatiereeks die alleen aandacht schenkt aan de echte sterren binnen
het house genre. Copyright mixt hier de nieuwste ‘In The House’
compilatie, gekoppeld aan het thema Hong Kong. Mills en Holt hebben een
hele fijne neus voor de betere clubmuziek, zo laten ze horen op deze
2-CD. Soepele housebeats met genoeg geur en kleur is hun handelsmerk.
Iets wat je ook altijd in hun producties terughoort. Eigen producties
ontbreken uiteraard niet op deze mixcompilatie, maar de Copyright tracks
zijn zeker niet de enige highlights. Zo horen we Bas Amro’s weergaloze
“Soundkilla” (vermengd met een accapella in dit geval), maar ook Âme’s
remix voor Osunlade’s “Envision”. Dit is één van de fijnste
‘In The House’ verzamelaars die we in lange tijd gehoord hebben.
Check it out! Defected zal overigens ook op het ADE (Amsterdam Dance
Event) vertegenwoordigd zijn en een feest organiseren op de vrijdagavond
(21 oktober 2011). Meer details zijn op www.defected.com
te vinden. Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“Soma Records 20 Years” (Soma Records) Rubriek:
9/2011 Deze
3-CD bundel is een release waar veel house, tech-house en
technoliefhebbers naar hebben uitgekeken. Het uit Glasgow (Schotland)
afkomstige label bestaat 20 jaar en dat moet gevierd worden. Volgens
veelgebruikt recept hoort daar een compilatie bij. “Soma Records 20
Years” bestaat uit één disk met ongemixte tracks, aangevuld met twee
DJ mixen door respectievelijk Slam (mede oprichters van het label) en
Silicone Soul. Op CD1 valt vooral het nooit uitgebrachte “Drive” van
Daft Punk op. Het blijkt een demo vanuit de periode dat het Franse duo
nog onbekend was en zich in de startfase van hun muzikale carrière
bevonden. Leuk voor de liefhebber en gelijk een goede reden om deze box
te kopen. Die redenen worden later op CD1 nog verder aangevuld. Dan
doelen we vooral op het emotionele “Cost II” van The Black Dog,
Slam’s “Azure (Part 1)” en Funk D’Void’s “Diabla” in de
befaamde Heavenly mix. CD2 biedt de mix van Slam. Een mix waarbij
materiaal oud en nieuwer materiaal in bewerkte vorm voorbij komt.
Remixers als Pan-Pot, Joash, Oxia, Nick Curly, Zero T, Adam Beyer &
Jesper Dahlback, Christian Smith & Wehbba en Joash komen daarbij aan
bod. Het levert een vermakelijke en vooral kwalitatief hoogstaande mix
op. Ook met Silicone Soul’s mix is niets mis, maar daarop vinden we
een aantal te voor de hand liggende tracks. Dat is echter een kleine
kanttekening, want deze 3-CD box is een traktatie voor de liefhebber. Score: 4/5 |
 |
|
Plaid: “Scintilli” (Warp Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 "Scintilli"
is het eerste Plaid studioalbum sinds acht jaar! Kortom, het vervolg op
het bejubelde "Spokes" - een torenhoge favoriet van uw
recensent. In de tussenliggende periode heeft Plaid (het duo Ed Handley
en Andy Turner) zich gericht op diverse muzikale projecten. Zo hebben ze
indrukwekkende soundtracks gemaakt voor de Michael Arias films Heaven's
Door en Tekkonkinkreet. Daarnaast werkte het duo samen met de
(visuele)artiest Bob Jaroc voor een audiovisueel project, "Greedy
Baby" genaamd. "Scintilli" biedt de doorgewinterde Plaid
liefhebber geen noemenswaardige
stijlbreuk, maar gevoelsmatig een mix van Plaid's diversiteit van de
afgelopen 15 jaar. Als altijd staan er weer een hele rits fijne tracks
op deze nieuwe langspeler. Tracks die ver boven de middelmaat binnen het
elektronica/IDM genre uitstijgen. Echter, het beste werk van Plaid's
albums "Not For Threes" (1997), "Double Figure"
(2001) en "Spokes" (2003) wordt nergens geevenaard. Da's
jammer, maar geen schande. "Scintilli" is een verdraaid lekker
album geworden, zoveel is duidelijk! Let op: 1 oktober 2011 zal Plaid
optreden in de Amsterdamse Melkweg, als Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“House Masters - Chocolate Puma” (ITH Records/ Defected) Bron:
3-CD Rubriek:
9/2011 Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“Masterpiece: Created By Gilles Peterson” (Ministry Of Sound) Rubriek:
9/2011 Score: 4/5 |
 |
|
Cosmin
TRG: “Simulat” (50 Weapons) Rubriek: 9/2011 Cosmic
TRG (aka TRG) is al jaren een graag gezien gast in bassland en zijn
debuutalbum “Simulat” vormt een nieuw hoogtepunt in zijn carrière.
De uit Boekarest (Roemenië) afkomstige Cosmin TRG (Cosmin
Nicolae voor intimi) heeft de hele ontwikkeling van de dubstep/bass als
producer meegemaakt. In het verleden bracht hij werk uit via
respectabele (met uitroepteken) labels als Hotflush, Hessle Audio,
Tempa, Hemlock Recordings en Rush Hour. “Simulat” klinkt dan ook
doordacht en volwassen. Het album draait voornamelijk om 4/4 techno en
housebeats, maar wel met een dubstep/bass gevoel. Een combinatie en
crossover die veel voorkomt dus. Cosmin TRG weet echter een hele warme
deken over deze dansvloerbeats heen te leggen. Warme geluiden,
spetterende akkoorden en creatieve productietechnische tricks.
“Simulat” is alleen al daarom een geslaagd debuutalbum. En daarnaast
kunnen DJ’s diverse bijdragen op het album zo in hun sets toepassen.
Conclusie: wat een vette plaat! Alsof Flying Lotus techno is gaan
produceren. Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“Shapes 11:01” (Tru Thoughts) Rubriek:
9/2011 Op
deze compilatie zaten we al even te wachten. De Tru Thought compilaties
onder de noemer “Shapes” doen al jaren ter zake en bieden je een
gouden greep uit de omvangrijke catalogus van het label. Niet alleen
recent materiaal, maar ook kersvers en exclusief materiaal wordt je niet
onthouden. Deze “Shapes 11:01” dubbel CD onderstreept de
onnavolgbare diversiteit van het label nog maar eens. Op de 2-CD vinden
we uiteenlopende namen als Lanu, Nostalgia 77, Benji Boko, Quantic
(onder diverse projectnamen) en Belleruche enerzijds en Zed Bias/Maddslinky
(beide Dave Jones), Hint, Beta Hector, Mark de Clive-Lowe (nieuwste
aanwinst) en Hidden Orchestra anderzijds. Vooral de wat meer op de
dansvloer toegespitste producties vallen wat mij betreft positief op,
maar ook de luisterparels binnen de marge nu-jazz, nu-soul, funk en
latin zijn bijzonder waardevol. Kortom, verwacht essentiële tracks van
de albums die het laatste jaar via Tru Thoughts verschenen, maar ook
enkele remixen die toegevoegde waarde vertegenwoordigen en zoals gezegd
de nodige exclusieve, niet eerder uitgebrachte tracks. Highlights: de op
beats gebaseerde Kidkanevil remix voor Belleruche’s “Backyard”, de
diverse bijdragen waarbij Hint betrokken is en de veelgezochte
Maddslinky remix voor Hidden Orchestra’s “The Windfall”. We
verheugen ons nu al op het nieuwe album van Mark de Clive-Lowe, met wie
Tru Thoughts recentelijk kon proosten op een samenwerking. Als
voorproefje staat er op deze compilatie een track van dat album,
“Push” genaamd, met vocalen van Bembé Segué en Nia Andrews. Score: 4/5 |
 |
|
Douglas
Greed: “KRL” (Freude Am Tanzen Recordings) Rubriek:
9/2011 Mario
Willms is de producer die achter werknaam Douglas Greed schuil gaat. Als
we een kijkje in zijn catalogus nemen, puilt die uit van de singles.
Singles die sinds 2005 verschenen via labels als Combination Records,
Infiné en Freude Am Tanzen. “KRL”, Douglas Greed’s debuutalbum,
verschijnt via het laatstgenoemde label. Willms laat op “KRL” horen
een veelzijdige producer te zijn. Hij vermengt house, techno, minimal en
een flinke vleug elektronica (soms Plaid-alike) met popinvloeden.
Geslaagd willen deze mixture niet noemen, maar teleurstellend is het
resultaat nou ook weer niet. Het hangt er een beetje tussenin. Met name
de vocale momenten doen afbreuk aan het luisterplezier. Instrumentaal
gezien is er weinig mis met Willms’ producties. Op dat vlak kan hij
mee met de betere producers uit elektronische sector. Kortom, een
debuutplaat waaraan we gemengde gevoelens overhouden. Een krappe
voldoende tot gevolg. Score: 3/5 |
 |
|
Thievery
Corporation: “Live At The 9:30 Club” (ESL Music) Rubriek:
9/2011 Fans
van Thievery Corporation worden deze periode, zoals dat heet, op hun
wenken bediend. Zo bracht het uit Washington DC afkomstige duo hun
kersverse album "Culture Of Fear" uit – een regelrechte
voltreffer (lees de recensie hieronder). "Live At The 9:30
Club" is de eerste officiële registratie van een Thievery
Corporation liveshow op DVD. De DVD bevat beeldmateriaal vanaf vijf
uitverkochte liveshows in Washington DC's 9:30 Club. "Live
At The 9:30 Club" geeft een goed beeld van Thievery Corporation's
live lineup. Tijdens de registratie horen we veel bekend en
bewezen materiaal van het duo. De oorspronkelijke producties worden
herkenbaar als basis genomen en live aangekleed door muzikanten en
effecten (elektronische invloeden). Zo is er onder andere een prominente
rol voor de (live) sitar, maar ook de participerende vocalisten vallen
op. Tussendoor komen het duo en de muzikanten aan het woord. Deze DVD is
gevoelsmatig een visueel vervolg op het vorig jaar verschenen "I
Takes A Thief (The Very Best Of Thievery Corporation)", een 'best
of' (so far) compilatie van Thievery Corporation. Met bekende Thievery
Corporation klassiekers als "Lebanese Blonde", "Until The
Morning (Rewound)" en "Liberation Front" (veel gedraaid
op Arrow Jazz FM destijds). Score: NVT |
 |
|
Thievery
Corporation: “Culture Of Fear” (ESL Music) Rubriek:
9/2011 Zuiver
geteld is “Culture Of Fear” het zesde Thievery Corporation
studioalbum, de diverse conceptalbums niet meegeteld. Het album volgt
bijna drie jaar na het geprezen “Radio Retaliation” (van september
2008) en de vorig jaar verschenen ‘best of’ (so far) bundel “It
Takes A Thief” – laatstgenoemde is een fijne opsomming van bijna
vijftien jaar Thievery Corporation. Zonder dat
er maar in de verste verte sprake is van een stijlbreuk leveren Rob
Garza en Eric Hilton andermaal een fantastisch album af. Een album dat
de doorgewinterde downtempo liefhebber goed zal doen. Als altijd kneedt
het uit Washington DC afkomstige duo een reeks smaakvolle gerechten
(gangen) met smaken vanuit downtempo/lounge, dub/reggae, funk en
wereldmuziek (soms met hip-hop alike beats) in elkaar. “Culture Of
Fear” verwijst qua thematiek naar de ‘bange’ maatschappij van
vandaag de dag (getuige de beveiligingscamera als artwork). Muzikaal
gezien flirt dit album zo nu en dan met het geluid van Thievery
Corporation vanuit hun beginperiode (medio jaren 90). Met een afgemeten
mix van lome beats, melodieën die gelijk binnenkomen, uitstekende
vocalen en die typische Thievery Corporation aanpak kunnen we niet om
dit album heen. Van het Thievery Corporation geluid kunnen we maar geen
genoeg krijgen. Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“Coming Home - Jazzanova” (Stereo Deluxe) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Score: 4/5 |
 |
|
Ben
Westbeech: “There’s More To Life Than This” (Strictly Rhythm) Rubriek:
9/2011 In
2007 verraste Ben Westbeech de elektronische muziekscene met zijn alom
bejubelde debuutalbum “Welcome To The Best Days Of Your Life”. Een
indrukwekkend werkstuk welke verscheen via Gilles Peterson’s
invloedrijke Browswood Recordings. Op die plaat leek het erop alsof Ben
Westbeech wilde bewijzen dat hij met vele genres/stromingen uit de
voeten kon. Daarvoor slaagde hij destijds met vlag en wimpel.
Succesvolle team-ups met Kraak & Smaak en Jazzanova volgden in de
periode daarna. Met name het met Kraak & Smaak vervaardigde
“Squeeze Me” gooide hoge ogen en bereikte zelfs de hitparades en de
high rotation op mainstream radiostations als Radio 538 en 3FM.
“There’s More To Life Than This” is het tweede album van de uit
Bristol (UK) afkomstige Ben Westbeech. Westbeech is wat je noemt een
multi-talent. Hij is muzikant, producer en vocalist tegelijkertijd. Met
name zijn soulful stemgeluid is herkenbaar uit duizenden. Op album
nummer twee, dat verrassenderwijs via Strictly Rhythm verschijnt, horen
we geen nadruk op diversiteit meer, maar een meer op de dansvloer
toegespitst geluid met housebeats als primair uitgangspunt. Op
“There’s More To Life Than This” kiest Westbeech de samenwerking
met een indrukwekkende gastencast. Denk aan Georg Levin, Chocolate Puma,
Lovebirds, Motor City Drum Ensemble, Henrik Schwarz en Rasmus Faber.
Niets de minste mensen om mee te teamen. De resultaten zijn dan ook
bovengemiddeld tot uitstekend te noemen. Binnen de grotendeels op
housebeats gebaseerde tracks is er ruimte voor subtinten uit de soul,
jazz, funk en disco. Het zorgt voor een heerlijke ontspannen sfeer en de
tracks zijn dan ook uitermate geschikt voor de meer intiemere
dansvloeren. De verwachtingen bij zo’n tweede album zijn vaak
hooggespannen, maar Ben Westbeech lost ze grotendeels in. Een prima
vervolg op ’s mans bliksemstart (wat betreft zijn muzikale carrière)
in 2007. Ga deze
plaat checken is ons advies. Score: 4/5 |
 |
|
Various:
“The Sound Of Dubstep 3” (Ministry Of Sound) Rubriek:
9/2011 Ministry
Of Sound heeft slim ingespeeld op de heersende dubstep/bass trend, die
een tijd geleden ontstaan is. “The Sound Of Dubstep” is een
compilatiereeks die zich richt op de dubstep/bass in de breedste zin van
het woord, maar vooral op de wat ruigere geluiden. Denk aan de zaagtand
sound van mensen als Nero, Caspa en consorten. Op deel drie uit de reeks
wordt er ook rijkelijk gestrooid met vocalen. Zo horen we Sian Evans’
(voorheen Kosheen) herkenbare vocalen gedurende het met DJ Fresh gecreëerde
“Louder” (hier in geremixte vorm overigens). “The Sound Of Dubstep
3” is geen hoogstaande release voor de fijnproever, maar biedt een
verantwoorde kijk op de huidige stand van zaken binnen het dubstep/bass
genre. En dan met name de ongepolijste nichemarkt binnen het brede
genre. Met bekenden als Mount Kimbie (geremixt door James Blake), Benga,
Skream, Breakage, Pinch en Nero op de tracklist. Score: 3/5 |
 |
|
Various:
“Most Rated Ibiza 2011” (ITH Records/ Defected) Bron:
3-CD Rubriek:
9/2011 Score: 3/5 |
 |
|
Gui
Boratto: “III” (Kompakt) Rubriek: 9/2011 De
Braziliaanse techno/houseproducer Gui Boratto (voluit Guilherme
Boratto) is toe aan album nummer drie. Kenners weten dat Boratto met
zijn debuutalbum “Chromophobia” (2007) een instant classic
afleverde. “Chromophobia” volgde op een lange reeks aan singles en
waarmee Boratto ervaring tankte. “Chromophobia” verscheen voor hem
dus op het juiste moment. Het vervolg daarop, “Take My Breath Away”
uit 2009, geldt eveneens als een ware traktatie. De man heeft dus een
zware last op de schouders bij het verschijnen van “III”. Echter,
Gui Boratto hoeft zich nergens zorgen over te maken. “III” is een
heerlijk album geworden dat bol staat van de variatie. Het is niet zo
dat Boratto de techno vaarwel heeft gezegd. Absoluut niet. Boratto laat
horen een veelzijdige producer te zijn binnen de marges techno, house en
elektronica. Hij verrast zelfs met downtempo breakbeats – luister eens
naar het beklemmende “Trap”. Over het algemeen staan de warme,
sferische klanken centraal, die perfect passen bij de soepele, doch
gevarieerde beats van Gui Boratto. Een goed voorbeeld daarvan is het
spektakelstuk “The Third”, dat niet geldt als peak time
dansvloerkraker, maar toch indruk maakt door de schoonheid. Ook het
eigenwijze “Striker” is een absoluut hoogtepunt op “III”. Score: 4/5 |
 |
|
Si
Tew: “When The Clouds Ran Away” (Atjazz Record Company) Rubriek:
9/2011 "When
The Clouds Ran Away" is het debuutalbum van nieuwkomer Si Tew
(songwriter, producer & performer). Simon Tew, zoals hij voluit
heet, kreeg het vertrouwen van icoon Atjazz (Martin Iveson) en diens
Atjazz Record Company en lost die ook grotendeels in. Atjazz en Si Tew
werkten al eens samen onder de noemer Mist Works. Si Tew laat op "When
The Clouds Ran Away" horen een gevarieerde smaak te hebben, wat
zich uiteraard vertaald heeft in de producties. Solide hip-hop/beats,
soulful tinten, sfeervolle collages en allerhande elektronica gaan hand
in hand. Niet geheel verwonderlijk bemerken we af en toe een flirt naar
de muziek van Atjazz – bijvoorbeeld op diens laatste album "Full
Circle" (uit 2008). Gedurende het elf tracks tellende album vallen
vooral de samenwerkingen met Pete Simpson (bekend van zijn door Domu
geproduceerde album) en Dwayne Hayden & Jack Da Lad positief op. We
verheugen ons overigens op de aanstaande remixbundel/ compilatie van
Atjazz. Volgens de laatste berichten zal deze in het najaar van 2011 op
de markt verschijnen. Score: 3/5
|
 |
|
Quantic:
“The Best Of Quantic” (Tru Thoughts) Bron:
2-CD Rubriek:
9 /2011 Quantic
(Will Holland) is zonder twijfel de meest productieve kracht uit de Tru
Thoughts stal. In 2001 maakte deze multi-instrumentalist, producer, DJ,
remixer en bandleider meteen indruk met het album "The 5th Exotic".
Het bleek het begin van een vruchtbare samenwerking tussen Will Holland
en Tru Thoughts. Sindsdien heeft Will Holland een karrevracht met
essentiële albums en singles uitgebracht onder vele aliassen.
"Best Of Quantic" markeert een periode van tien jaar, waarin
Will Holland zich muzikaal gezien van zijn vele goede kanten heeft laten
zien. Met zijn indrukwekkende productietechnische skills en
onwaarschijnlijke kennis van muziek/genres, draait hij zijn hand niet om
voor funky soul, onvervalste latin (en vele subgenres/locale tinten),
(tropische) jazz, breakbeats en ga zo maar door. Op deze 2-CD worden
enkele highlights vanuit zijn omvangrijke catalogus (opnieuw) onder de
spotlights gebracht. Kenners weten al genoeg: dat wordt smullen
geblazen. Mensen die nog nooit van Quantic gehoord hebben, halen met
deze 2-CD een fantastische selectie in huis om kennis te maken met
Quantic's muzikale diversiteit. Op naar de volgende tien jaar.
Persoonlijke favoriet: moeilijk te kiezen, maar bij het wederhoren van
“Not So Blue” uit 2002 ontstond er spontaan een glimlach op het
gezicht van uw recensent. En zo zijn er nog vele wapenfeiten te horen op
deze dubbelaar. Score: 4/5 |
 |
|
Beta
Hector: “Sunbeam Insulin” (Tru Thoughts) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Beta
Hector, alias van de uit Brighton afkomstige Simon Hill, is een
aangename (nieuwe) verrassing binnen de Tru Thoughts stal. Vorig jaar
viel deze artiest/producer al op met een bijdrage op de "Unfold
presents Tru Thoughts Funk" compilatie. "Sunbeam Insulin"
is een debuut waarmee je, zoals dat zo mooi heet, thuis kunt komen. Beta
Hector biedt een combinatie van funk/soul, trip-hop en (funky)
breakbeats, aangelengd met een vleug jazz en (retro) pop. Een diverse
insteek dus. Op de promoverpakking wordt omschreven als
‘retro-futuristic space-age vibes seep into soulful, bittersweet songs
and instrumental soundtracks’. Het maakt de sound van Beta Hector
breed doch toegankelijk en tegelijkertijd ook onweerstaanbaar. Het
gebruik van trip-hop achtige en funky (break)beatstructuren in
combinatie met de productie skills van Beta Hector geven de tracks op
het album extra smoel. Ook de vocale bijdragen van UK soul koningin
Dionne Charles en US MC Shane Hunter dragen hier positief aan bij.
"Sunbeam Insulin" is zonder twijfel een waardevolle aanvulling
voor de collectie van iedere liefhebber van funk (plus funky
breakbeats), soul en moderne breakbeats. Kortom, (trouwe) volgers van
het label uit Brighton (UK) weten dat dit een rake release moet zijn.
Het album biedt dezelfde frisse aanpak als we recentelijk bij de
debuutplaat van de formatie Jaffa (op Unique/Social Beats) aantroffen.
Hoogtepunten: een aantal. Check bijvoorbeeld eens openingstrack “Hexagon”,
dat klinkt als een één-tweetje met Mark Pritchard als Harmonic 313. Score:
4/5
|
 |
|
Markus
Schulz presents Dakota: “Thoughts Become Things II” (Armada Music) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 'Superstar'
DJ Markus Schulz bracht in de zomer van 2009 zijn eerste album onder
alter ego Dakota uit. Deze langspeler liet een Markus Schulz horen die
er lustig op los experimenteerde. Dakota betekende geen 'recht toe recht
aan' trancemuziek, maar vooral doordachte progressive house en
progressive trance. Van dat album "Thoughts Become Things" is
nu, precies twee jaar later, een vervolg beschikbaar - Thoughts Become
Things II" genaamd. Deel twee omvat veertien nieuwe tracks, waarvan
het radiowaardige "Sinners" je (recentelijk) vast niet ontgaan
zal zijn. In de breedte is "Thoughts Become Things II" echter
een album geworden dat vooral diepgang bevat. Verwacht dan ook niet
voortdurend van die kenmerkende zweverige thema's met breed uitwaaiende
strings of soundpads, maar veelal stuwende beats met meer simplistische
thema's. Helemaal niets mis mee, want op tracks als "Tears"
(persoonlijk hoogtepunt van dit album)en "Apollo" kun je
helemaal los. Aan het eind van rit kunnen we concluderen dat het Dakota
project een mooi podium biedt aan Markus Schulz's meer experimenteel
ingestelde kant als producer. Score: 3/5 |
 |
|
Com
Truise: “Galactic Melt” (Ghostly International) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Lekker
tegendraads album is dit. Com Truise, alias van producer/designer Seth
Haley uit New York, heeft met “Galactic Melt” een langspeler in
elkaar gesleuteld waarbij stromingen als new-wave en electro elkaar
vinden. Deze basislagen worden aangevuld met experimentele beats en dito
additionele kruiden. De melodielijnen (synthesizer keys) zijn veelal
aantrekkelijk en klinken (met opzet) zo nu en dan alsof je je dronken
waant tijdens de beluistering van de muziek. Een dergelijke truc die
Ulrich Schnauss ooit ook al eens uithaalde. “Galactic Melt” betekend
een kleine drie kwartier vertier en zal voor goed vallen bij de
experimenteel/avontuurlijk ingestelde liefhebber van elektronische
muziek, new-wave en retro klinkende electro. Concluderend horen we veel
van hetzelfde qua toonsetting, maar daarnaast is de muziek ook weer
onvoorspelbaar en avontuurlijk. Score: 4/5 |
 |
|
DJ
Ghe: “Nekton” (Slope Music) Bron:
Digital Rubriek:
9/2011 Nu
het Sonar Kollektiv label van het Jazzanova collectief al een tijd lang
geen nieuwe releases meer uitgebracht heeft, enkele bundels buiten
beschouwing latend, ontstaan er langzamerhand alternatieven. Recentelijk
hebben we mogen genieten van Andre Zimma’s fabuleuze album “The
Calm In The Turbulence LP” op Swedish Brandy. Een album dat de
betere future jazz, broken beats en downtempo vertegenwoordigt. Op die
digitale release vonden we ook een remix door DJ Ghe voor de track “Aqua”,
een jazzy drum & bass ding met gevoel. De brug is gelegd. DJ Ghe (Gunar
Voigtländer) heeft via Slope Music een verdraaid lekker album gemaakt
– eveneens een digitale release. Op “Nekton” vinden we onder
andere jazzy hip-hop tracks, waarbij DJ Ghe in twee gevallen de hulp
inriep van oudgediende MC Capitol A (Antoine Green). “The Legacy” is
tegelijkertijd één van de hoogtepunten van het album. Een gefilterd
pianothema rolt soepel over Jazzanova-alike beats. Al eerder op de
tracklist horen we de poëtische Capitol A zijn ding doen op het zomerse
“Summertime Grin”. Het zijn de zwaartepunten van “Nekton”, dat
in de breedte leunt op hip-hop, (big band) jazz, soul, latin en
‘swing’ elementen. “Nekton” is niet zo goed als Andre
Zimma’s album, maar is desalniettemin de moeite waard om te gaan
beluisteren. Met name de bijdragen van Capitol A zijn spatzuiver! Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Berghain 05 - Marcel Fengler” (Ostgut Ton) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Marcel
Fengler is één van de locale resident DJ’s van de Berlijnse Berghain
club. Met een bescheiden discografie als producer, krijgt deze locale
held de kans zich internationaal te presenteren middels een mix CD. Deel
vijf uit de reeks, die sinds 2005 loopt, volgt op eerdere edities door
onder andere Ben Klock, Len Faki en Marcel Dettmann. Deze nieuwe mix
biedt een diverse kijk op de hedendaagse techno/housescene. Fengler
selecteerde en mixte gevarieerde bijdragen van onder andere Seiji, Ben
Sims, Claude Young & Takasi Nakajima, Secret Cinema en Gerd (geremixt
door Duplex). De mix klinkt, vooral in het eerste deel, alsof het een
‘trip to space’ betreft. Lees: veel gebruik van ruimtelijke,
sferische elementen. Het tweede deel bevat een wat steviger, directer
aanpak. Dit alles doet Fengler met materiaal dat valt te categoriseren
onder de noemers techno, house en elektronica (soms met een retro tint).
En zo kunnen we kort zijn: ook deel vijf uit de reeks deugt. Score:
3/5
|
 |
|
Benny
Sings: “Art” (Dox Records) Bron: CD Rubriek: 9/2011 Album
nummer vier van (voorman) Tim
van Berkestijn aka Benny Sings is een feit. Na de succesvolle albums
“Champagne People”uit 2004, “I Love You” uit 2005 (live
opgenomen in het Bimhuis, Amsterdam), en “Benny… At Home” uit 2007
werd het relatief stil rondom de band. Een mooie periode met
albumreleases voor Jazzanova’s Sonar Kollektiv label lijkt ten einde.
Echter, Benny Sings gaat gewoon door waarmee hij op zijn laatste album
gestopt was. Goede muziek maken dus. De typerende producties en vocalen
van Benny Sings zijn van verre te herkennen en kunnen mij persoonlijk
nog altijd niet vervelen. “Art” is andermaal een prettige soulful
popplaat, met hier en daar Benny’s typerende hip-hop beats en hier en
daar een vleug funk/disco. Zo nu en dan doet de muziek me denken aan de
Phoenix of Daft Punk sound van rond 2000. Krullebos Benny Sings stelt
zijn publiek zeker niet teleur, maar ondanks een aantal hele fijne
tracks, haalt hij het niveau van zijn (tot nu toe) beste album “I Love
You” net niet. Bij de (recensie) CD zat een extra disk met twee
additionele tracks – “Big Brown Eyes EP” genaamd, met bonus track
“One II”. Score:
4/5
|
 |
|
Marsmobil:
“Black Album” (Compost Records) Bron:
Digital Rubriek: 9/2011 “Black
Album” is alweer Marsmobil’s vierde langspeler en volgt op het uit
2010 stammende “(Why Don't You Take) The Other Side?”. We
hebben het al eens vaker opgeschreven: Marsmobil, het project van
Roberto Di Gioia, heeft veel muzikale gelijkenissen met het Franse duo
AIR. Sterker nog, met “Black Album” weten ze het betere (soundtrack)
werk van AIR (van net voor en rond 2000) te evenaren. Je zou
Marsmobil’s geluid eigenlijk een doorontwikkelde versie van AIR’s
genoemde (soundtrack) werk kunnen noemen. Waar het Franse duo een iets
andere weg heeft gekozen vanaf ± 2000, blijft Marsmobil zich ongestoord
binnen de melancholische, filmische klanken bewegen. “Black Album”
is dan ook een must have voor iedere fan van de betere downtempo klanken
met een retro/filmische klank. Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Fabric 59 - Jamie Jones” (Fabric Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Jamie
Jones kennen we vooral van zijn album "Don't You Remember The
Future", dat in 2009 via Crosstown Rebels verscheen. Een album
waarvan uw recensent persoonlijk niet bepaald enthousiast raakte, maar
waarmee Jones zichzelf wel degelijk in de mondiale spotlights van de
dancescene manifesteerde. Recentelijk werd Jamie Jones gevraagd om een
mixsessie te doen voor Fabric London. Het resultaat is het beste te
omschrijven als vermakelijk. Jamie Jones aan het woord: "it's
important to have something people can identify with. Someone
said to me recently the good thing about mine, and the whole Hot Natured
style, is it appears to a wide age range, because the music is never too
hard. It's about having fun with music and never serious. We're about
enjoying quality music, having fun with your friends and living and
breathing the party and the music together." Jones pendelt
qua muziekstromingen veelvuldig tussen house, techno en electro
invloeden. Helaas op een manier waarvan je onrustig wordt. We missen een
beetje de orde en structuur. Ondanks diverse individuele, aantrekkelijke
tracks, mist deze mixsessie richting en visie is mijn oordeel. Kortom,
een luistersessie met veel variatie en weinig samenhang, maar die wel
het stempel vermakelijk verdient. Dat is ook wat waard. Met bijdragen
van onder andere Crazy P, Felix Da Housecat, Cajmere feat. Jamie
Principle en Sebastien Tellier (de wat flauwe Metronomy mix van "La
Ritournelle"). Score:
3/5
|
 |
|
Various:
“FabricLive.59 - Four Tet” (Fabric Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Na
zijn geprezen (en meest recente) album "There Is Love In You"
(begin 2010) en de bejubelde single met Burial, heeft Four Tet (Kieran
Hebden) voor Fabric een absurt lekkere mix in elkaar gesleuteld! Four
Tet blijkt als DJ een ware breakbeat fanaat. Hij mixt stijlen als
dubstep/bass, UK garage, allerhande breakbeats en wat elektronica/IDM en
house tot één geheel. Dit zijn het type (avontuurlijke) mixsessies dat
je te weinig hoort op de bekende (dance)festivals tijdens de
zomerperiode. Four
Tet legt uit: "this mix is not about my DJ'ing. It's about London,
Fabric, nights out and my take on all that. The memories and the
influences. I used old and new music, I used recordings of Fabric, and I
made new tracks of my own for it. I hope people play it fucking loud and
lose their minds in it and remember or imagine what it's all about."
Binnen de mixsessie is er ruimte voor namen als Floating Points,
Burial (met het recente "Street Halo"), Caribou, Ricardo
Villalobos, UK garage classics als "Cape Fear" van KMA
Productions en "Flav" van Big Bird (Urban Myths remix), maar
ook divers werk van Four Tet zelf. Prettig is niet alleen de muzikale
diversiteit en diepgang, maar ook het speelse gemak waarmee Four Tet
tracks vanuit jaren 90 verbindt met materiaal en invloeden vanuit het
hier en nu. Puntgave editie uit de "FabricLive" reeks.
Respect. Score:
4/5
|
 |
|
Natalie
Walker: “Spark” (Dorado Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 "Spark"
is het nieuwste album van Indiana-born, Colorado-based singer-songwriter
Natalie Walker. Een zangeres met een fijnbesnaarde stem en een subtiele
muzikale begeleiding (instrumentatie). Haar muziek bestaat naar eigen
zeggen uit 'electronic textures and intimate revelations'. Mooie
typering die 'spot on' is wat mij betreft. En eerlijk is eerlijk, na
haar vorige album "With You" uit 2007 zijn de verwachtingen
hooggespannen. "Spark" lost de verwachtingen moeiteloos in.
Met slechts een half uur aan muziek vertier, verpakt in acht tracks,
laat Natalie Walker geen misverstand over haar kwaliteiten bestaan. Dit
is het type fragiele popmuziek dat uiterst prettig in het gehoor ligt,
toegankelijk is en de juiste snaar raakt. "Uptight" en
"Cool Kids" (inclusief alternatieve versies) zijn inmiddels
als single verschenen, maar dat zijn slechts enkele voorbeelden van de
prachtige (breekbare) liedjes die Natalie Walker je als luisteraar
biedt. Score: 4/5 |
 |
|
Von
D: “Daydreaming” (Boka Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Von
D is de werknaam van Jérôme Meyer, een producer die sinds 2008 een
aardige catalogus met singles opgebouwd heeft. "Daydreaming"
is zijn debuutalbum, welke verschijn via het uit de UK afkomstige
dubstep label Boka Records. En wat voor één! "Daydreaming"
is een plaat die bol staat van de soulful klanken (en R&B-alike
vocalen), wat in combinatie met de dubstep elementen zo nu en dan doet
terugdenken aan de UK garage en broken beat scene van net na 2000. Niets
mis mee in dit geval! De vijftien tracks op "Daydreaming" zijn
stuk voor stuk van bovengemiddelde kwaliteit en bovendien toegankelijk
van klank. Dit is zo'n album waarmee dubstep vanuit de underground de
aansluiting met de mainstream kan vinden. Conclusie: "Daydreaming"
is een debuutalbum waarover je (zonder twijfel) naar huis kunt
schrijven. Met gasten als Simbad, Phephe en Alys Be op de tracklist. Score:
4/5
|
 |
|
Dreadzone:
“The Best Of Dreadzone: The Good The Bad And The Dread” (Dubwiser
Records) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Dreadzone
is één van die bands die sinds de vroege jaren 90 een belangrijke
stempel op de (mondiale) dancescene drukten. Het type band dat wegen
heeft geplaveid voor menige producers/formaties/bands anno nu. Min of
meer vergelijkbaar met bijvoorbeeld Chemical Brothers, Basement Jaxx en
Groove Armada. Dreadzone maakte en maakt geen pure house, geen pure
breakbeat en geen pure dub, maar een afgewogen mix daarvan, aangevuld
met world music en ragga kruiden. Een eigen geluid, een eigen
identiteit. De band bracht een fiks aantal albums en singles uit en werd
(bijna vanzelfsprekend) vele malen gecompileerd op (mix)verzamelaars.
Dreadzone, bestaande uit Greg Dread (beats and electronics), Leo
Williams (bass), MC Spee (MC), Earl 16 (vocals), Chris Compton (guitar)
en Chris Oldfield (technology), heeft haar 'beste' werk verzameld op
één disk. Een mooi initiatief dat overigens minder interessant is voor
de doorgewinterde Dreadzone fan die alle albums in de kast heeft staan. Score:
3/5
|
 |
|
Zed
Bias: “Biasonic Hotsauce - Birth Of The Nanocloud” (Tru Thoughts) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Dave
Jones heeft het prima naar zijn zin bij het Britse Tru Thoughts label.
Onder zijn alias Maddslinky bracht hij in 2010 zijn tweede
artiestenalbum "Make A Change" uit, separaat en gelijktijdig
vergezeld door een heruitgave van zijn ijzersterke debuutalbum "Make
Your Peace" (van 2003). Jones is echter niet alleen bekend onder de
naam Maddslinky. Sterker nog, de meeste mensen zullen hem kennen als Zed
Bias. Een alias waarmee hij vanaf eind jaren 90 veel succes had binnen
de UK garage scene. Denk aan de klassieker "Neighbourhood". Na
'de val' van de UK garage – een genre dat nog altijd 'alive' is –
richtte Zed Bias zich meer en meer op dubstep, waarvan hij één van de
voortrekkers was/is. Zed Bias' nieuwste album biedt een combinatie van
UK Funky (ook 4/4 beats), dubstep/bass en breakbeats. Verwacht veel
invloeden vanuit de dancehall en reggaehoek, maar ook ongepolijste
dubstep met zaagtanden (de samenwerking met Skream). Na beluistering
kunnen we stellen dat de Maddslinky en Zed Bias sound elkaar hier
en daar overlapt, maar dat er toch wel degelijk nuanceverschillen tussen
beiden bestaan. Kort door de bocht: Maddslinky als broken beat/dubstep
artiest, Zed Bias als UK Funky specialist. "Biasonic Hotsauce -
Birth Of The Nanocloud" is gevoelsmatig niet zo sterk als het
tweede Maddslinky album, maar Dave Jones' vakmanschap staat nergens ter
discussie. Met gastbijdragen van Skream, Mark Pritchard, Falty DL, Jenna
G, Toddla T & MdCL en Dynamite MC. Minpuntje: op dit album staat een
‘nieuwe’ versie van “Neighbourhood”, maar die valt in het niet
bij het origineel of, nog beter, de remix van Steve Gurley destijds. Score:
4/5
|
 |
|
Marco
Bailey: “Dragon Man” (Bedrock Music) Bron:
2-CD Rubriek:
9/2011 Marco
Bailey op Bedrock: wie had dat gedacht? Deze gevierde technoproducer is
niet te stoppen. “Dragon Man” is volgens onze gegevens Bailey’s
eerste album sinds het uit 2004 stammende “Rudeboy”. Toen vielen
vooral de op (traditionele) electro breakbeats gedreven tracks op. Op
“Dragon Man” is de muzikale insteek nog een stuk breder. Vol vette
technobeats worden afgewisseld met funky + groovy loops en zelfs een
downtempo/elektronica moment. Uitschieters zijn wat mij betreft “Bill
The Trumpet Player”, dat stuwende beats combineert met een blazersolo,
maar ook opener “Dragon Man” is prachtig (een downtempo vs.
breakbeat vs. elektronica mashup). Het album bestaat overigens uit een
unmixed en mixed disk, wat de marktwaarde alleen nog maar verder
opdrijft. Aanrader! Score:
4/5
|
 |
|
Various:
“Greatest Ever! Drum & Bass (The Definitive Collection)” (Union
Square Music) Bron:
3-CD Rubriek:
9/2011 Normaliter
gaan bij het zien van of lezen over dit soort titels de haren je recht
overeind staan. Echter, deze 3-CD box met drum & bass klassiekers is
zonder twijfel een aanwinst voor je collectie. Waarom? Deze box valt
uiteen in drie thema’s, waarbinnen enkel ruimte is voor ongemixte full
lengths versies. De
thema’s: old skool classics, D&B upfront classics en vocal
classics. Kortom, doordracht concept, fantastische trackselectie
en je kans om slecht of moeilijk te vinden materiaal in één klap in
huis te halen. De eerste disk met old skool classics staat bol van de
fijne tracks binnen genres als oldskool breakbeats, jungle en early drum
& bass van voor (pak ‘m beet) 2000. Naast het overbekende
“Angel” van Goldie vinden we ook bijdragen van DJ Zinc, DJ Hype en
Ganja Kru op CD1. Op CD gaan er meer kooltjes op het vuur en horen we
wat krachtiger materiaal (van na 2000). Denk aan het subtiele “The
Basement Track” van High Contrast – een veel gedraaide traktatie.
CD3, tenslotte, biedt podium aan drum & bass, waarin ruimte is voor
de vocale kwaliteiten van bijvoorbeeld Robert Owens of Natalie Williams.
Concept: afgezaagd, maar wel een nuttige release. Wellicht had een
vierde disk met de rond 2003 heersende drum & bass meets Brazilian
music trend een aangename aanvulling geweest. Score:
3/5
|
 |
|
Various:
“Ministry of Sound Club: Residents - Michael Woods” (Ministry Of
Sound) Bron:
CD Rubriek:
9/2011 Michael
Anthony Woods (kortweg Michael Woods) kennen we vooral als gewaardeerd
remixer. Zijn bewerkingen van bijvoorbeeld Energy 52's "Café Del
Mar", Salt Tank's "Eugina" en Solar Stone's "Seven
Cities". Allemaal grote klassiekers! Allemaal gekoppeld aan de
trance en epic-house. Dat was vroeger. Op deze mix met louter eigen werk
en remixen voor derden, horen we een compleet andere Michael Woods. Zijn
werkterrein is opgeschoven naar de electro-house met hier en daar een
vleug progressive house. Denk aan een mix tussen Diplo en Deadmau5.
Deadmau5 komt overigens samen met Chris Lake voor op de tracklist van
deze DJ-mix, hetzij geremixt door Michael Woods. Met deze mixcompilatie
(of conceptalbum, net hoe je het wilt noemen) zal Michael Woods vooral
de electro-house generatie aanspreken en wellicht ook een deel van het
meer chartsgerichte publiek. Het is een toegankelijke mix met weinig
spectaculaire momenten, maar puur Score:
3/5
|
 |
|
Various:
“Armada Lounge Volume 4” (Armada Music) Bron:
2-CD Rubriek:
9/2011 Lounge
concepten zijn tegenwoordig eerder saai dan aantrekkelijk. De tijd van
sterke lounge compilaties lijkt dan ook ver achter ons te liggen. Toch
blijven labels de markt bestoken met compilatie gerelateerd aan ‘het
loungen’. Zo ook Armada Music. Armada Music richt zich met de
“Armada Lounge” reeks veelal op ‘gestripte’ versies van trance
producties en gerelateerd werk. Dat levert, eerlijk is eerlijk, absoluut
geen tenenkrommende bijdragen op. De nadruk ligt op vocale, zweverige
chill-out (met epische trance als basis), cinematisch materiaal en
orkestrale momenten. Niets mis mee. Toch zal de gemiddelde
muziekliefhebber de buik vol hebben van dit soort concepten. Met namen
als Way Out West, Ørjan Nilsen, Aly & Fila, Signum, Chris Reece,
ATB & Armin van Buuren, Josh Gabriel presents Winter Kills en John
O’Callaghan op de tracklist. Score:
3/5
|
 |
|
Various:
“Ibiza Lounge” (Cloud 9 Music) Bron: 2-CD Rubriek:
9/2011 Naast
de hierboven vermelde “Armada Lounge Volume 4” titel, verscheen
recentelijk ook de titel “Ibiza Lounge”. Ondanks de afgezaagde titel
biedt deze 2-CD je behoorlijk wat fijne tracks, al zal de gemiddelde
lounge liefhebber het materiaal al lang en breed kennen. Nogmaals aan de
tracklist ligt het niet. Met St. Germain, Groove Armada, Röyksopp,
Kinobe, Afterlife en Zuco 103 op het menu, heeft men de toonaangevende
namen (van toen) vrij goed weten te vangen. Toch, ondanks de vele prima,
doch gedateerde tracks, beoordelen we deze 2-CD box als een goedkope
heruitgave van het type compilaties dat al jaren geleden (in overvloed)
op de markt verscheen. Als je nog nooit iets met loungemuziek hebt
gedaan (wat we ons nauwelijks kunnen voorstellen), dan is dit een
verantwoorde ‘starterkit’. Score:
2/5
|
